Titre
Psychiatrische en neurologische bladen. Met bijblad Neurotherapie. Drie-en-dertigste jaargang. Uit het bezit van en gesigneerd door P.J. Piebenga
Auteur
Bouman, K. Herman; Bouman, L.; Querido, A.; Scheer, W.M., Van der; Wiersma, D.; Wiersma, E.D. e.a. / Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie
Langue
néerlandais
Éditeur
F. van Rossen, Amsterdam.
Prix
€ 35,00(Excl. toute livraison)
Détails
1929 / 1e druk / 512, 55 blz. / Zwarte halflinnen band en stoothoekjes met originele grijskartonnen uitgeversplatten en zwartopdruk / Op de rug originele uitgevers titel geplakt
Plus d'informations
Platten gaaf schoon en beduimeld. Bladzijden schoon gaaf en egaal licht verkleurd.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Over de inhoud
Geillustreerd met zwart wit (neurologie-)afbeeldingen.
Inhoud.
Berichten en Mededeelingen ..... 122
Boekbesprekingen ..... 110, 202, 297, 501
Bouman, K. Herman Over Sociale Psychiatrie ..... 133
Bouman, K. Herman, Pathologische Anatomie des Hirnparenchyms in der Involutionsperiode ..... 423
Bouman, L. Involutions- und präsenile Psychosen ..... 309
Bramson, Statistisch onderzoek naar de correlatie tusschen maanphase en menstruatie bij 10.000 vrouwen ..... 63
Carp, Über den Anteil der psychoanalytischen Auffassungen an der Kenntnis der involutiven und präsenilen Geistesstörungen ..... 406
Frets, Een geval van psychose bij endateriitis luetica van de kleine bloedvaten van de hersenen ..... 448
Herderschee, Eenige paralleltests bij de methode van BINET ..... 77
Van der Horst, Die Psychopathologie der Involutionspsychosen ..... 387
Hutter, Herediteit en constitutie bij psychosen in het tijdperk der involutie ..... 439
In Memoriam J. M. Reitsema ..... 131
—— Dr. A. C. Kam ..... 437
De Jong, Experimenteele Katatonie ..... 481
Kortenhorst, De uitvoering der Psychopathenwetten ..... 161
Kortenhorst, De samenwerking van den Psychiater met de Reclassering ..... 288
Marie, Etiologie spécifique de certaines Démences précoces ..... 262
Naamlijst der Eereleden en der Gewone Leden in Januari 1929 der Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie ..... 1
Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie. Voordrachtenvergadering op 14 Juli 1928 te Den Dolder ..... 219
—— Voordrachtenvergadering op 18 October 1928 te Oegstgeest ..... 229
—— Huishoudelijke Vergadering op 19 December 1928 te Utrecht ..... 237
—— Voordrachtenvergadering op 20 December 1928 te Utrecht ..... 240
—— Vergadering op 20 April 1929 te Amsterdam ..... 246
Personalia ..... 130, 200
Psychiatrie en Maatschappij, .
—— De Deensche wet betreffende toelating tot sterilisatie van 1 Juni 1929 ..... 294
—— Querido, Moeilijke kinderen als Maatschappelijk probleem ..... 487
Ramaer-Medaille ..... 132
Ribbeling, Een katatone toestand bij vergiftiging met Koolmonoxyde ..... 94
Rombouts, Über das Wesen der Hysterie ..... 181
Sillevis Smitt, Angiomatosis van het centrale zenuwstelsel ..... 471
Teenstra, Het Bloedsuikergehalte bij Melancholie ..... 455
Van Trotsenburg, De beteekenis van de Electriciteit voor Psychologie en de Psychiatrie ..... 85
Verslag van de Examen-Commissie der Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie over het tijdvak 1 Januari 1928—15 November 1928 ..... 100
Verslag der Examen-Commissie van de Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie over het tijdvak 15 November 1928 tot 15 November 1929 ..... 497
Visser, Eenige gevallen van samengaan van epileptische en schizophrene verschijnselen ..... 463
Voorwoord Redactie ..... 1
Wiersma, E. D. Lichaamsbouw van ras en constitutie in verband met psychologische en physiologische eigenschappen ..... 11
Wiersma, D. Over onderzoek en behandeling van Crimineele Psychopathen 149
Wiersma, D. Over de ontwikkeling van dwangverschijnselen en vervolgingsgedachten bij een sentimenteel ..... 276
(Bijblad Neurotherapie.)
Meerloo, Klinische bijdragen tot de werking van somnifeen ..... 35
Mededeeling ..... 32
Van der Scheer, Arbeidstherapie, Arbeidswaarde en Arbeidsgeschiktheid van geesteszieken ..... 1
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 133)
OVER SOCIALE PSYCHIATRIE,
DOOR K. HERMAN BOUMAN.
Wanneer men een vergelijking trekt tusschen den aard en den omvang van de taak, die den psychiater in het sociale leven van b.v. een goede 30 jaar geleden, ten deel viel en die, welke heden op zijn schouders rust, dan zal men moeten toegeven dat er heel wat is veranderd. Binnen de muren van het ziekenhuis of het gesticht wijdde hij eertijds zijn zorgen aan het individueele welzijn van de zieken, die aan hem waren toevertrouwd, om na verloop van tijd, zoo mogelijk, zijn patiënten te ontslaan wanneer zij geen verpleging meer behoefden. Hoewel hij in hoofdzaak zijn arbeidsveld zocht in het stellen van een juiste diagnose, het voorschrijven van een doelmatige therapie en het maken van een goede prognose, is het hem ook toen stellig niet ontgaan dat het belangrijk was om de oorzaken te leeren kennen, die, buiten het ziekenhuis en gesticht, in de maatschappij zelf bewerkten dat steeds weer opnieuw geesteszieken naar hem moesten worden toegezonden. Maar hij vond in die jaren nog ten volle een arbeidsveld in de voltooiing der organisatie van zijn eigen inrichting, de toen nog zoo dringend noodige verbetering der verpleging en de studie der wetenschappelijke problemen die in het laatst der vorige eeuw op het terrein der geestesziekten voor het eerst zijn aandacht trokken.
Sedert hij echter een betere orde van zaken heeft kunnen stellen in eigen huis, heeft hij ook meer gelegenheid verkregen om door de ramen van zijn kliniek en over de omheining van zijn gesticht naar buiten te kijken. En langzamerhand is zijn engere, individualistische taak tot een wijdere, sociale, uitgegroeid..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 487)
PSYCHIATRIE EN MAATSCHAPPIJ.
MOEILIJKE KINDEREN ALS MAATSCHAPPELIJK
PROBLEEM DOOR Dr. A. QUERIDO.
Het is geen toeval, dat ik een uitnoodiging heb gekregen om heden avond te spreken over moeilijke kinderen. Het is merkwaardig, hoe plotseling een probleem kan opduiken, een begrip zich kan ijken en tot gemeen goed worden. In den laatsten tijd is dat met de „moeilijke kinderen” ongetwijfeld het geval geweest. Het is altijd interessant na te gaan, waarom in een bepaalde periode een bepaald vraagstuk op den voorgrond komt. De reden van het actueel worden vān het probleem der moeilijke kinderen ligt m.i. in het zich ontmoeten van twee stroomen, die uit geheel verschillende bronnen zijn ontstaan. Zooals zoo dikwijls een zuiver weten braak blijft liggen, tot maatschappelijke omstandigheden een terrein van toepassing mogelijk maken, en omgekeerd weer door die toepassing de omvang van het weten toeneemt, zoo hebben ook hier een psychologisch kunnen en kennen, aan den eenen kant, en een dringende maatschappelijke noodzaak aan den anderen kant er toe samengewerkt, om het probleem der moeilijke kinderen in het zoeklicht der belangstelling te brengen.
Want de belangstelling voor moeilijke kinderen mag wel nieuw zijn, ik ben ervan overtuigd, dat er altijd moeilijke kinderen zijn geweest. Alleen, men kon zich veroorloven, er minder aandacht aan te geven. Alle mogelijke sociale zorg, allerlei sociale problemen, die vroeger niet, en tegenwoordig wel dringende oplossing behoeven, zijn niet op den voorgrond gekomen door plotseling gevoelde menschenliefde, maar uit noodzaak.
Wanneer men vroeger menschen had, die zich niet aanpasten aan een bestaande maatschappelijke orde, dan was de wereld nog groot genoeg, om ze elders heen te sturen. Misdadigers, en niet alleen die, maar juist de menschen, die op het oogenblik zooveel problemen geven, maatschappelijke mislukkelingen, landloopers, vagebonden, slappen, arbeidsschuwen, prostituees, werden gedeporteerd, d.w.z. naar een of anderen vergaarbak gebracht, waar de maatschappij geen last van hen had. Zoo is ten slotte een groot gedeelte van..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 1, Bijblad Neurotherapie)
(Uit het Provinciaal Ziekenhuis nabij Santpoort.)
Arbeidstherapie, Arbeidswaarde
en Arbeidsgeschiktheid van geesteszieken,
DOOR Dr. W. M. VAN DER SCHEER.
Nu in zoovele tijdschriften het vraagstuk der arbeidstherapie voor zenuw- en geesteszieken onderwerp van levendige bespreking is, nu men herhaaldelijk artikelen in couranten aantreft over dit heilaanbrengende middel, nu door het houden van het A.V.O.-congres te Amsterdam en door tentoonstellingen de aandacht bij het publiek is wakker geroepen voor de onvolwaardige arbeidskrachten, waartoe zeer zeker onze geesteszwakken en geesteszieken behooren, acht ik het gevaar niet denkbeeldig, dat men door dit prijzenswaardig streven, het publiek voor te lichten, de beteekenis van deze gewichtig klinkende uitdrukking „arbeidstherapie” gaat overschatten, waardoor foutieve opvattingen ontstaan, die bij verderen groei de belangen van onze zieken zouden kunnen benadeelen.
Persoonlijk acht ik zeer zeker den tijd gekomen om het publiek zoo goed mogelijk in te lichten over de wijze, waarop tegenwoordig de geestelijk defectueusen worden verpleegd, verzorgd en geleid.
Om lang ingeroeste en jarenlang bestaande foutieve opvattingen te bestrijden en door juistere te vervangen, is het noodig den sluier van geheimzinnigheid, welke reeds veel te lang over onze gestichten heeft gehangen, op te lichten. Hoe kan men dit beter doen dan door bevordering van een goede voorlichting van het publiek in tijdschriften en nieuwsbladen, dan door het uiterlijk en innerlijk van onze inrichtingen zoo aangenaam mogelijk te maken, het vroeger dikwijls gevangenisachtige cachet er van af te nemen, bezoekers uit te noodigen de inrichting te komen bezien, om zich er van te overtuigen, in hoe menig opzicht onze inrichtingen prettige tehuizen zijn geworden of bezig zijn zich daarin te veranderen..."
༻ ʚɞ ༺ Provenance ༻ ʚɞ ༺
P.J. Piebenga
P.J. Piebenga was een Nederlandse psychiater en bestuurder in de geestelijke gezondheidszorg, geboren op 11 juli 1897 in Tzummarum. Op 16 november 1972 werd herdacht dat hij vijftig jaar arts was, zodat zijn medische loopbaan teruggaat tot 1922. In datzelfde jaar, op 16 december 1922, werd hij bovendien aangesteld bij de geneeskundige dienst als reserve-officier van gezondheid 2e klasse, eerste luitenant.
In de psychiatrie trad Piebenga al vroeg op de voorgrond. Hij was geneesheer-directeur van Groot Lankum in Franeker, een inrichting die in oktober 1930 werd geopend. Later was hij ook geneesheer-directeur van Brinkgreven, waar hij zich ontwikkelde tot een gezaghebbende stem in het debat over de inrichting van de psychiatrische zorg. In de jaren dertig omschreef hij de taak van de gestichtspsychiater nadrukkelijk als breed en praktisch: deze arts moest niet alleen specialist zijn, maar voor opgenomen patiënten ook zoveel mogelijk als ‘huisarts’ functioneren. Alleen wanneer dat nodig was, moest een internist worden ingeschakeld.
Die opvatting hing samen met zijn bredere visie op de psychiatrie. Piebenga vond dat het vak zich niet mocht beperken tot bewaring en beheer, maar actief gebruik moest maken van nieuwe behandelmethoden.
Hij wees op de betekenis van actievere therapieën, psychotherapie en chemisch-biologische behandelingen, en stelde dat de “tijd van het therapeutisch nihilisme” voorbij was. Daarmee gaf hij uitdrukking aan een optimistischer en daadkrachtiger psychiatrisch zelfbeeld, waarin behandeling daadwerkelijk verschil kon maken.
Kenmerkend voor Piebenga was ook zijn overtuiging dat de psychiatrische inrichting meer was dan een medisch instituut. Hij zag haar als een soort ‘kleine maatschappij’, een sociale omgeving waarin patiënten door structuur, omgang en opvoedende invloeden gevormd konden worden. Vanuit die gedachte verzette hij zich tegen het onderbrengen van volwassen zwakzinnigen in aparte instellingen. Volgens hem hadden zij juist betekenis binnen het leven van de inrichting als geheel. Ook in de jaren vijftig verdedigde hij dit standpunt krachtig.
In 1957 was Piebenga inmiddels inspecteur voor de Geestelijke Volksgezondheid. In die functie hield hij zich niet alleen bezig met toezicht, maar ook met de professionalisering van de zorg. In dat jaar richtte hij een driejarige opleiding in zwakzinnigenverpleging op om het tekort aan goed geschoold personeel aan te pakken. Deze opleiding kreeg later een meer sociaal-pedagogisch dan louter verpleegkundig karakter en groeide uit tot een blijvende vernieuwing binnen het werkveld.
Piebenga komt zo naar voren als een figuur die verschillende werelden met elkaar verbond: die van de klinische psychiatrie, de inrichting als leefgemeenschap, het overheidsbeleid en de opleiding van personeel. Zijn loopbaan laat zien hoe de Nederlandse psychiatrie in de twintigste eeuw veranderde van een vooral beherende zorgvorm in een terrein met grotere therapeutische, sociale en pedagogische ambities.
༻ ʚɞ ༺
Katatonie, Hysterie, Melancholie, Epilepsie, Schizophrenie, Arbeidstherapie, Sterilisatie, Reclasseering, Binet, Psychopathenwetten, Psychosen, Geesteszieken
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Over de inhoud
Geillustreerd met zwart wit (neurologie-)afbeeldingen.
Inhoud.
Berichten en Mededeelingen ..... 122
Boekbesprekingen ..... 110, 202, 297, 501
Bouman, K. Herman Over Sociale Psychiatrie ..... 133
Bouman, K. Herman, Pathologische Anatomie des Hirnparenchyms in der Involutionsperiode ..... 423
Bouman, L. Involutions- und präsenile Psychosen ..... 309
Bramson, Statistisch onderzoek naar de correlatie tusschen maanphase en menstruatie bij 10.000 vrouwen ..... 63
Carp, Über den Anteil der psychoanalytischen Auffassungen an der Kenntnis der involutiven und präsenilen Geistesstörungen ..... 406
Frets, Een geval van psychose bij endateriitis luetica van de kleine bloedvaten van de hersenen ..... 448
Herderschee, Eenige paralleltests bij de methode van BINET ..... 77
Van der Horst, Die Psychopathologie der Involutionspsychosen ..... 387
Hutter, Herediteit en constitutie bij psychosen in het tijdperk der involutie ..... 439
In Memoriam J. M. Reitsema ..... 131
—— Dr. A. C. Kam ..... 437
De Jong, Experimenteele Katatonie ..... 481
Kortenhorst, De uitvoering der Psychopathenwetten ..... 161
Kortenhorst, De samenwerking van den Psychiater met de Reclassering ..... 288
Marie, Etiologie spécifique de certaines Démences précoces ..... 262
Naamlijst der Eereleden en der Gewone Leden in Januari 1929 der Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie ..... 1
Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie. Voordrachtenvergadering op 14 Juli 1928 te Den Dolder ..... 219
—— Voordrachtenvergadering op 18 October 1928 te Oegstgeest ..... 229
—— Huishoudelijke Vergadering op 19 December 1928 te Utrecht ..... 237
—— Voordrachtenvergadering op 20 December 1928 te Utrecht ..... 240
—— Vergadering op 20 April 1929 te Amsterdam ..... 246
Personalia ..... 130, 200
Psychiatrie en Maatschappij, .
—— De Deensche wet betreffende toelating tot sterilisatie van 1 Juni 1929 ..... 294
—— Querido, Moeilijke kinderen als Maatschappelijk probleem ..... 487
Ramaer-Medaille ..... 132
Ribbeling, Een katatone toestand bij vergiftiging met Koolmonoxyde ..... 94
Rombouts, Über das Wesen der Hysterie ..... 181
Sillevis Smitt, Angiomatosis van het centrale zenuwstelsel ..... 471
Teenstra, Het Bloedsuikergehalte bij Melancholie ..... 455
Van Trotsenburg, De beteekenis van de Electriciteit voor Psychologie en de Psychiatrie ..... 85
Verslag van de Examen-Commissie der Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie over het tijdvak 1 Januari 1928—15 November 1928 ..... 100
Verslag der Examen-Commissie van de Nederlandsche Vereeniging voor Psychiatrie en Neurologie over het tijdvak 15 November 1928 tot 15 November 1929 ..... 497
Visser, Eenige gevallen van samengaan van epileptische en schizophrene verschijnselen ..... 463
Voorwoord Redactie ..... 1
Wiersma, E. D. Lichaamsbouw van ras en constitutie in verband met psychologische en physiologische eigenschappen ..... 11
Wiersma, D. Over onderzoek en behandeling van Crimineele Psychopathen 149
Wiersma, D. Over de ontwikkeling van dwangverschijnselen en vervolgingsgedachten bij een sentimenteel ..... 276
(Bijblad Neurotherapie.)
Meerloo, Klinische bijdragen tot de werking van somnifeen ..... 35
Mededeeling ..... 32
Van der Scheer, Arbeidstherapie, Arbeidswaarde en Arbeidsgeschiktheid van geesteszieken ..... 1
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 133)
OVER SOCIALE PSYCHIATRIE,
DOOR K. HERMAN BOUMAN.
Wanneer men een vergelijking trekt tusschen den aard en den omvang van de taak, die den psychiater in het sociale leven van b.v. een goede 30 jaar geleden, ten deel viel en die, welke heden op zijn schouders rust, dan zal men moeten toegeven dat er heel wat is veranderd. Binnen de muren van het ziekenhuis of het gesticht wijdde hij eertijds zijn zorgen aan het individueele welzijn van de zieken, die aan hem waren toevertrouwd, om na verloop van tijd, zoo mogelijk, zijn patiënten te ontslaan wanneer zij geen verpleging meer behoefden. Hoewel hij in hoofdzaak zijn arbeidsveld zocht in het stellen van een juiste diagnose, het voorschrijven van een doelmatige therapie en het maken van een goede prognose, is het hem ook toen stellig niet ontgaan dat het belangrijk was om de oorzaken te leeren kennen, die, buiten het ziekenhuis en gesticht, in de maatschappij zelf bewerkten dat steeds weer opnieuw geesteszieken naar hem moesten worden toegezonden. Maar hij vond in die jaren nog ten volle een arbeidsveld in de voltooiing der organisatie van zijn eigen inrichting, de toen nog zoo dringend noodige verbetering der verpleging en de studie der wetenschappelijke problemen die in het laatst der vorige eeuw op het terrein der geestesziekten voor het eerst zijn aandacht trokken.
Sedert hij echter een betere orde van zaken heeft kunnen stellen in eigen huis, heeft hij ook meer gelegenheid verkregen om door de ramen van zijn kliniek en over de omheining van zijn gesticht naar buiten te kijken. En langzamerhand is zijn engere, individualistische taak tot een wijdere, sociale, uitgegroeid..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 487)
PSYCHIATRIE EN MAATSCHAPPIJ.
MOEILIJKE KINDEREN ALS MAATSCHAPPELIJK
PROBLEEM DOOR Dr. A. QUERIDO.
Het is geen toeval, dat ik een uitnoodiging heb gekregen om heden avond te spreken over moeilijke kinderen. Het is merkwaardig, hoe plotseling een probleem kan opduiken, een begrip zich kan ijken en tot gemeen goed worden. In den laatsten tijd is dat met de „moeilijke kinderen” ongetwijfeld het geval geweest. Het is altijd interessant na te gaan, waarom in een bepaalde periode een bepaald vraagstuk op den voorgrond komt. De reden van het actueel worden vān het probleem der moeilijke kinderen ligt m.i. in het zich ontmoeten van twee stroomen, die uit geheel verschillende bronnen zijn ontstaan. Zooals zoo dikwijls een zuiver weten braak blijft liggen, tot maatschappelijke omstandigheden een terrein van toepassing mogelijk maken, en omgekeerd weer door die toepassing de omvang van het weten toeneemt, zoo hebben ook hier een psychologisch kunnen en kennen, aan den eenen kant, en een dringende maatschappelijke noodzaak aan den anderen kant er toe samengewerkt, om het probleem der moeilijke kinderen in het zoeklicht der belangstelling te brengen.
Want de belangstelling voor moeilijke kinderen mag wel nieuw zijn, ik ben ervan overtuigd, dat er altijd moeilijke kinderen zijn geweest. Alleen, men kon zich veroorloven, er minder aandacht aan te geven. Alle mogelijke sociale zorg, allerlei sociale problemen, die vroeger niet, en tegenwoordig wel dringende oplossing behoeven, zijn niet op den voorgrond gekomen door plotseling gevoelde menschenliefde, maar uit noodzaak.
Wanneer men vroeger menschen had, die zich niet aanpasten aan een bestaande maatschappelijke orde, dan was de wereld nog groot genoeg, om ze elders heen te sturen. Misdadigers, en niet alleen die, maar juist de menschen, die op het oogenblik zooveel problemen geven, maatschappelijke mislukkelingen, landloopers, vagebonden, slappen, arbeidsschuwen, prostituees, werden gedeporteerd, d.w.z. naar een of anderen vergaarbak gebracht, waar de maatschappij geen last van hen had. Zoo is ten slotte een groot gedeelte van..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 1, Bijblad Neurotherapie)
(Uit het Provinciaal Ziekenhuis nabij Santpoort.)
Arbeidstherapie, Arbeidswaarde
en Arbeidsgeschiktheid van geesteszieken,
DOOR Dr. W. M. VAN DER SCHEER.
Nu in zoovele tijdschriften het vraagstuk der arbeidstherapie voor zenuw- en geesteszieken onderwerp van levendige bespreking is, nu men herhaaldelijk artikelen in couranten aantreft over dit heilaanbrengende middel, nu door het houden van het A.V.O.-congres te Amsterdam en door tentoonstellingen de aandacht bij het publiek is wakker geroepen voor de onvolwaardige arbeidskrachten, waartoe zeer zeker onze geesteszwakken en geesteszieken behooren, acht ik het gevaar niet denkbeeldig, dat men door dit prijzenswaardig streven, het publiek voor te lichten, de beteekenis van deze gewichtig klinkende uitdrukking „arbeidstherapie” gaat overschatten, waardoor foutieve opvattingen ontstaan, die bij verderen groei de belangen van onze zieken zouden kunnen benadeelen.
Persoonlijk acht ik zeer zeker den tijd gekomen om het publiek zoo goed mogelijk in te lichten over de wijze, waarop tegenwoordig de geestelijk defectueusen worden verpleegd, verzorgd en geleid.
Om lang ingeroeste en jarenlang bestaande foutieve opvattingen te bestrijden en door juistere te vervangen, is het noodig den sluier van geheimzinnigheid, welke reeds veel te lang over onze gestichten heeft gehangen, op te lichten. Hoe kan men dit beter doen dan door bevordering van een goede voorlichting van het publiek in tijdschriften en nieuwsbladen, dan door het uiterlijk en innerlijk van onze inrichtingen zoo aangenaam mogelijk te maken, het vroeger dikwijls gevangenisachtige cachet er van af te nemen, bezoekers uit te noodigen de inrichting te komen bezien, om zich er van te overtuigen, in hoe menig opzicht onze inrichtingen prettige tehuizen zijn geworden of bezig zijn zich daarin te veranderen..."
༻ ʚɞ ༺ Provenance ༻ ʚɞ ༺
P.J. Piebenga
P.J. Piebenga was een Nederlandse psychiater en bestuurder in de geestelijke gezondheidszorg, geboren op 11 juli 1897 in Tzummarum. Op 16 november 1972 werd herdacht dat hij vijftig jaar arts was, zodat zijn medische loopbaan teruggaat tot 1922. In datzelfde jaar, op 16 december 1922, werd hij bovendien aangesteld bij de geneeskundige dienst als reserve-officier van gezondheid 2e klasse, eerste luitenant.
In de psychiatrie trad Piebenga al vroeg op de voorgrond. Hij was geneesheer-directeur van Groot Lankum in Franeker, een inrichting die in oktober 1930 werd geopend. Later was hij ook geneesheer-directeur van Brinkgreven, waar hij zich ontwikkelde tot een gezaghebbende stem in het debat over de inrichting van de psychiatrische zorg. In de jaren dertig omschreef hij de taak van de gestichtspsychiater nadrukkelijk als breed en praktisch: deze arts moest niet alleen specialist zijn, maar voor opgenomen patiënten ook zoveel mogelijk als ‘huisarts’ functioneren. Alleen wanneer dat nodig was, moest een internist worden ingeschakeld.
Die opvatting hing samen met zijn bredere visie op de psychiatrie. Piebenga vond dat het vak zich niet mocht beperken tot bewaring en beheer, maar actief gebruik moest maken van nieuwe behandelmethoden.
Hij wees op de betekenis van actievere therapieën, psychotherapie en chemisch-biologische behandelingen, en stelde dat de “tijd van het therapeutisch nihilisme” voorbij was. Daarmee gaf hij uitdrukking aan een optimistischer en daadkrachtiger psychiatrisch zelfbeeld, waarin behandeling daadwerkelijk verschil kon maken.
Kenmerkend voor Piebenga was ook zijn overtuiging dat de psychiatrische inrichting meer was dan een medisch instituut. Hij zag haar als een soort ‘kleine maatschappij’, een sociale omgeving waarin patiënten door structuur, omgang en opvoedende invloeden gevormd konden worden. Vanuit die gedachte verzette hij zich tegen het onderbrengen van volwassen zwakzinnigen in aparte instellingen. Volgens hem hadden zij juist betekenis binnen het leven van de inrichting als geheel. Ook in de jaren vijftig verdedigde hij dit standpunt krachtig.
In 1957 was Piebenga inmiddels inspecteur voor de Geestelijke Volksgezondheid. In die functie hield hij zich niet alleen bezig met toezicht, maar ook met de professionalisering van de zorg. In dat jaar richtte hij een driejarige opleiding in zwakzinnigenverpleging op om het tekort aan goed geschoold personeel aan te pakken. Deze opleiding kreeg later een meer sociaal-pedagogisch dan louter verpleegkundig karakter en groeide uit tot een blijvende vernieuwing binnen het werkveld.
Piebenga komt zo naar voren als een figuur die verschillende werelden met elkaar verbond: die van de klinische psychiatrie, de inrichting als leefgemeenschap, het overheidsbeleid en de opleiding van personeel. Zijn loopbaan laat zien hoe de Nederlandse psychiatrie in de twintigste eeuw veranderde van een vooral beherende zorgvorm in een terrein met grotere therapeutische, sociale en pedagogische ambities.
༻ ʚɞ ༺
Katatonie, Hysterie, Melancholie, Epilepsie, Schizophrenie, Arbeidstherapie, Sterilisatie, Reclasseering, Binet, Psychopathenwetten, Psychosen, Geesteszieken
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.