Titre
Liefdeleven
Auteur
Emants, Marcellus
Langue
néerlandais
Éditeur
Van Holkema en Warendorf, Amsterdam.
Prix
€ 210,00(Excl. toute livraison)
Détails
1916, 1e druk, 2delen in 1 band dl / Deel 1 Vi,232 blz. / Deel 2; Vi, 233 -415 blz. / Blz. 418- 439: Pathologie in de litteratuur /
Plus d'informations
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Orginele donkerblauwe drooggestempelde halflinnen band en stoothoeken en met gouden rugtitel met grijslinnen platten met goud zwarte opdruk. Van beide delen is het titelblad meegebonden
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Rugtitel licht verschoten; rugeinden en hoekjes iets gestoten (Zie foto) Voorplat lichte schuifkrasjes en achterop iets beduimeld. Bladzijden schoon, gaaf en egaal weinig verkleurd met sporadisch in de kantlijn kleine vage roestvlekjes. Een stevig gebonden aantrekkelijk exemplaar.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Over de inhoud
Beide delen worden voorafgegaan door een ‘aan de lezer’ Marcellus Emants Julie 1916 (Blz. V-vi):
Aan de Lezer.
Daar ik mij, na herlezing van het gedrukte ‘Liefdeleven’, genoopt heb gevoeld enkele tekstwijzigingen aan te brengen- die de grote lijnen van het verhaal onveranderd hebben gelaten- kan ik de tekst, die in De Gids van dit verhaal heeft gestaan, niet langer voor mijn rekening nemen. Ook heb ik mij genoodzaakt gezien achter ‘Liefdeleven’ uit De Gids te laten overdrukken mijn opstel ‘Pathologie in de litteratuur’, het Naschrift van de heer Scharten daarop en mijn verdediging tegen dit Naschrift. De meeste Redakties van Nederlandse bladen en tijdschriften huldigen het m.i. onrechtvaardig en dus afkeurenswaard beginsel antikritieken te weigeren. Ik noem dat beginsel onrechtvaardig, wijl ik meen, dat ieder, die aangevallen wordt, het recht behoort te hebben in het blad of het tijdschrift, dat de aanval heeft opgenomen, over evenveel ruimte voor zijn verdediging te beschikken als zijn tegenstander voor diens aanval werd toegekend. Nu heeft de Redaktie van De Gids mijn zakelike beschouwingen over Pathologie in de Marcellus Emants, Liefdeleven VI litteratuur wel niet geweigerd- wat ik zeer natuurlik vind- maar er enigszins als verontschuldiging bij verklaard, dat zij mijn opstel plaatste- ofschoon De Gids niet openstaat voor antikritiek- omdat ik zijdelings werd aangevallen- wat ik niet natuurlik, ja zelfs onlogies vind. Maar tegelijkertijd heeft de Redaktie, door het sluiten van het debat, aan de heer Scharten tweemaal het woord vergund en aan mij slechts éénmaal. Ziedaar waarom ik mijn ‘Aantekeningen’ op het Naschrift van de heer Scharten hierachter moest laten drukken. MARCELLUSEMANTS. JULIE 1916.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (blz. 247)
Dat wil ik allemaal aannemen; maar... van 'en kind heeft Mina nog nooit gesproken... zoals ik je zei. Ik geloof niet, dat z'er zelf ooit aan denkt en wanneer ze kinderen van anderen ziet...’ Weer stokte hij om dan, haast onwillig, zachter en langzamer voort te gaan: ‘'t Is waar... met de kinderen van Anna kon ze heel lief doen...’ ‘Aha.’ ‘Nou ja; maar toch...’ ‘Toch geloof jij niet, dat ze naar 'en eigen kind verlangt. Nou... dat kan waar zijn; maar bewijst dan misschien alleen, dat je vrouw... als veel mensen en als de meeste vrouwen... zich onvoldoende rekenschap geeft van 't geen in haar omgaat.
Vrouwen, m'n goeie vrind, zijn voortbrengingsmasjienes. Wezens in wie 't altruïsme egoïsme is. Ze zijn geschapen om aan kinderen 't leven te geven en voor die kinderen te zorgen, en elk organisme... dat weet je... is ongelukkig, verkwijnt... ontaardt, wanneer 't niet voldoen kan aan z'n natuurlike bestemming. Mannen zijn er in zo verre beter aan toe dan vrouwen, dat ze zich gemakkeliker kunnen bevredigen.
Voor 'en vrouw is 't niet genoeg te trouwen... ze moet ook moeder worden en wel beschouwd is voor haar 'en man alleen maar 't middel om dat doel te bereiken.’ De redenering was voor Christiaan noch nieuw, noch onjuist; maar deed hem onaangenaam aan, nu hij ze toegepast zag op zich zelf.
En hij vond, dat Diepe de zaak zo droog, zo weinig meevoelend opnam. Had hij zich dan maar gewend tot een psychiater! Avond-grauwing omwaasde tans alle voorwerpen in de kamer; tegen het grijze buiten onderscheidde Christiaan de dokter alleen nog als een donker beeld.
Toch bleef Christiaans ontstemming voor Diepe niet onopgemerkt; maar die misduidde er de oorzaak van. ‘Had je verwacht, dat ik pillen of 'en drankje zou voorschrijven... misschien 'en behandeling aanraden met hypnotisme, koud water of elektrisiteit?’ ‘Ach, nee... dat niet... ofschoon... Eigenlik heb ik daarover in 't geheel niet nagedacht. Maar ... zeg, zou je geen licht aansteken? 'et Wordt vandaag erg vroeg donker.’ Diepe knikte zwijgend, strakte recht van de vensterbank, waartegen hij leunde, ging naar de tafel, streek een lucifer af en deed met een plofje het gaslicht ontgloeien.
Helderheid doorduidelikte de weggedoezelde kamer; de buitenwereld verdween. En terwijl de dokter het Lancaster-gordijn liet afrollen, vroeg Christiaan: ‘Als 't kind nou uitblijft? We zijn al bijna anderhalf jaar getrouwd.’
Diepe zei niets, eer hij weer tegenover zijn vriend was gaan zitten en toen hadden zijn donkere blik, zijn onderzoekende toon iets indringends, terwijl hij de tegenvraag stelde: ‘Waarom zou dat kind uitblijven?’
Daarop had Christiaan dadelik een antwoord. ‘Medunkt... er zijn toch mensengenoeg,diegraagkinderenzouwenhebben;maar er nooit krijgen.
En dan... als je samen zulke hevige onaangenaamheden hebt...’ ‘Ga je dan niet meer als man en vrouw met elkaar om?’ ‘Niet meer?... Niet meer is te kras; maar... zolang die onaangenaamheden duren... dat begrijp je... en daarna... Ja, nog lang daarna... heeft ze hoofdpijn... pijn in d'r rug... voelt ze zich onplezierig... moe... uitgeput...
Soms is 't zelfs of ze 'en tegenzin heeft... in mij of... in de zaak. Dan vindt ze allerlei redenen om me af te weren en verwijt ze me tegelijkertijd onverschilligheid... kou. Ja, met rechtvaardigheid verwent ze me niet. En die tijen van... ik zal nou maar zeggen... van grillige lusteloosheid
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
༺༺༻RECENSIES༺༺༻
1e recensie (Onze Eeuw. Jaargang 17(1917 Door Dr. A.C.S. de Koe.)
Marcellus Emants. Liefdeleven. Amsterdam. Van Holkema en Warendorf, 1916.)
Fragment
"..Wie Liefdeleven van Emants noemt, denkt onwillekeurig allereerst aan de gedachtewisseling tusschen de Heeren Emants en Scharten, die gaandeweg tot een vrij algemeen debat is geworden, over de plaats van het pathologische in de literatuur. In een boekenoverzicht echter, dat eerst voor later bestemd is, schijnt het niet wenschelijk, daar nog eens op terug te komen.
Waarschijnlijk zal dan deze quaestie al weer door andere verdrongen zijn. En dit zal dan weer uit al die stemmen ons hebben toegeklonken, dat het gevaarlijk werk is, wanneer we ons neerzetten om uit te maken, welke dan toch wel de eigenlijke voorwaarden voor schoonheidsontroering zijn, daar immers alles hier ten slotte zoo subjectief is. En toch - laat er een andere quaestie geopperd worden - en weer komen de theorieën en beginselen tegenover elkaar in 't strijdperk. We kunnen ons bij de gedachte van volslagen subjectiviteit niet neerleggen, we blijven gevoelen, dat er toch zoo iets bestaan moet als het wezen der schoonheid, dat er bepaalde voorwaarden van kunstgenot moeten zijn.
Al kennen we de grenzen als zoo subtiel, dat een poging om ze in woorden en begrippen uit te drukken, haast wel falen moét, we kunnen toch nooit aflaten van ons trachten om de raadselvolle schoonheid dieper in het hart te zien. Het is met de kunstdogma's als met alle dogma's: ze schijnen slechts te bestaan om overwonnen te worden, ze bevredigen nooit en moeten toch altijd weer worden gezocht. Het is zeker niet het minste voordeel van debatten als het bovengenoemde, dat ze bij dit zoeken ons inzicht weer verhelderen. Een enkele opmerking, soms buiten de hoofdlijnen van het betoog om, kan ons op eens weer richting geven naar een van die punten, vanwaar we veel verbandlooze of zelfs tegenstrijdige gegevens als een eenheid vermogen te zien..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
2e recensie ( Elseviers Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 27(1917) )
Fragment
“….De heer Emants is een kunstenaar, hij is iemand die, ondanks al zijn pessimisme, van het leven (d.i. van zijn voorstellingen daarvan) geniet, er schoonheid in ziet. Maar doordat hij niet alléén kunstenaar is, maar tevens een nogal heftig betooger, ja zelfs een beetje een prinzipienreiter, wijkt hij in zijn boeken wel eens af van dit alléén-goede: niets neer te schrijven dan hetgeen dienstig is aan het overbrengen van zijn schoonheidsgenot bij de beschouwing van zijn gedachte-wereld. Al schrijvende raakt hij de voeling met zijn door schoonheid ontroerde innerlijk somtijds kwijt en schrijft dan toch koelweg door, n.l. om bewijzen en voorbeelden te verzamelen tot staving van zijn theorieën, zijn principes of hobbies.
Aan Emants' sterk kunstenaarschap wordt door dit verwonderlijk hechten aan meeningen en theorieën vaak afbreuk gedaan. Hierin schuilt nu ook m.i. de diepere oorzaak der onbevredigdheid van de heeren Scharten en Van Eckeren, en - ofschoon ik blijkbaar méér en langer genoot dan zij - ook van mij.
Dat de heeren Scharten en Van Eckeren niet zooveel en zoolang genoten als ik, komt, verbeeld ik mij, doordat zij spoediger alle herkenning verloren bij het lezen van Mina Boswijks uitingen en over haar daden. Ik heb die herkenning eigenlijk nooit geheel verloren. Mina Boswijk leefde sterk en voortdurend voor mij; en dat de een haar onmogelijk noemt, de ander abnormaal, pathologisch, zenuwziek of krankzinnig, het deert mij niet.
Zij is een mensch. De wereld, en daardoor ook haar spiegel, de litteratuur, zijn vol van allerlei z.g. afwijkingen - maar men dient toch ten slotte wel te erkennen, dat er, althans in het psychische, geen norm kan worden aangewezen….”
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
3e recensie (Den Gulden Winckel. Jaargang 15(1916) )Literatuur en pathologie / Liefdeleven. Roman door Marcellus Emants, 2 dln. - Amsterdam, van Holkema & Warendorf. 1916.
Fragment:
Er zit aan de bespreking van dezen nieuwen roman des zich immer verjeugdigenden nestors onzer ‘jongere’ prozaïsten een niet geringe moeilijkheid vast. Wie nl. over dit boek een iets meer dan slechts oppervlakkig oordeel wil uitspreken, ziet zich daarbij vanzelf gedrongen partij te kiezen in een zoo hoogst moeilijke quaestie als deze: is er een plaats voor, en zoo ja, welke is dan die plaats van: de Pathologie in de literatuur?
Trouwe Gids-lezers zullen zich ongetwijfeld herinneren, hoe naar aanleiding van een opmerking van den heer Scharten in dat tijdschrift, de heer Emants een artikel heeft gepubliceerd onder den titel: ‘Pathologie in de Literatuur’.
Dit artikel nu is, mèt het antwoord van den heer Scharten en eenige slotopmerkingen van den heer Emants, door den schrijver als bijlage aan zijn roman ‘Liefdeleven’ toegevoegd; hetgeen toch eigenlijk zooveel zeggen wil als: daar hebt ge nu, lezer, het heele boeltje bij elkaar; zoek het zelf nu maar uit asjeblieft!
Dit ‘het oordeel aan den lezer overlaten’ moge streelend zijn voor onze ijdelheid - gemakkelijk maakt de heer Emants het ons op deze wijze niet. We hadden wel graag zelf geoordeeld, maar dan in alle onbevangenheid en... uitsluitend te rade gaande met den indruk door den roman als kunstwerk in ons gewekt.
In plaats daarvan zijn er nu drie aan 't woord: het boek, dat als ieder kunstwerk toch een eigen stem, een eigen timbre, heeft, de heer Emants en de heer Scharten. En... ‘entre ces trois...’ Of neen - laat ons eerlijk zijn: ons hart heeft niet ‘gebalanceerd’; het theoretisch betoog van den heer Emants, mèt zijn boek, dit ‘Liefdeleven’, in de ééne schaal onzer waardeering geworpen moesten wij te licht bevinden tegenover het gewicht van Schartens tegenwerpingen: dat het in de kunst niet gaat om leerrijkheid, maar om schoonheid, niet om een ‘begrijpen’ buiten de ontroering om.
Bezien wij deze quaestie wat nader....
Naar aanleiding van Carry van Bruggens ‘Een Coquette Vrouw’ had Scharten geschreven, hoe dit boek met ‘Liefdeleven’ daarin overeen kwam, dat beide ‘de Pathologie in de literatuur brengen, niet als middel, dat tot het ontstaan eener [? v.E.] schoonheid meewerkt, maar als hoofddoel, dat zich met literaire schoonheid bekleedt en deze dus als middel aan zich onderwerpt’.
In zijn door deze woorden uitgelokt betoog bevestigt Emants nu gedeeltelijk Schartens beweren. Als b.v. Emants de beschrijving van een pest-epidemie verdedigt, die een gansche samenleving in allerlei contrasteerende bewegingen zet, of die van een ziek kind dat van elkaâr vervreemde ouders weêr samenbrengt - dan is het pathologische daarin als onontbeerlijk motief aangewend - het wordt geen doel, het blijft middel.
Intusschen - Emants gaat verder. Hij verdedigt het pathologische in de literatuur op dézen grond, dat tusschen ‘gezond’ en ‘ziek’, ‘normaal’ en ‘abnormaal’ geen grens valt te trekken en verder hierom - en dáár komt het op aan; de heer Scharten
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
pathologie, schoonheidsontroering, debat, kritiek, Mina Boswijk, Christiaan, Diepe, kinderloosheid, psychiater, Lancaster-gordijn, antikritiek, kunstdogma
Orginele donkerblauwe drooggestempelde halflinnen band en stoothoeken en met gouden rugtitel met grijslinnen platten met goud zwarte opdruk. Van beide delen is het titelblad meegebonden
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Rugtitel licht verschoten; rugeinden en hoekjes iets gestoten (Zie foto) Voorplat lichte schuifkrasjes en achterop iets beduimeld. Bladzijden schoon, gaaf en egaal weinig verkleurd met sporadisch in de kantlijn kleine vage roestvlekjes. Een stevig gebonden aantrekkelijk exemplaar.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Over de inhoud
Beide delen worden voorafgegaan door een ‘aan de lezer’ Marcellus Emants Julie 1916 (Blz. V-vi):
Aan de Lezer.
Daar ik mij, na herlezing van het gedrukte ‘Liefdeleven’, genoopt heb gevoeld enkele tekstwijzigingen aan te brengen- die de grote lijnen van het verhaal onveranderd hebben gelaten- kan ik de tekst, die in De Gids van dit verhaal heeft gestaan, niet langer voor mijn rekening nemen. Ook heb ik mij genoodzaakt gezien achter ‘Liefdeleven’ uit De Gids te laten overdrukken mijn opstel ‘Pathologie in de litteratuur’, het Naschrift van de heer Scharten daarop en mijn verdediging tegen dit Naschrift. De meeste Redakties van Nederlandse bladen en tijdschriften huldigen het m.i. onrechtvaardig en dus afkeurenswaard beginsel antikritieken te weigeren. Ik noem dat beginsel onrechtvaardig, wijl ik meen, dat ieder, die aangevallen wordt, het recht behoort te hebben in het blad of het tijdschrift, dat de aanval heeft opgenomen, over evenveel ruimte voor zijn verdediging te beschikken als zijn tegenstander voor diens aanval werd toegekend. Nu heeft de Redaktie van De Gids mijn zakelike beschouwingen over Pathologie in de Marcellus Emants, Liefdeleven VI litteratuur wel niet geweigerd- wat ik zeer natuurlik vind- maar er enigszins als verontschuldiging bij verklaard, dat zij mijn opstel plaatste- ofschoon De Gids niet openstaat voor antikritiek- omdat ik zijdelings werd aangevallen- wat ik niet natuurlik, ja zelfs onlogies vind. Maar tegelijkertijd heeft de Redaktie, door het sluiten van het debat, aan de heer Scharten tweemaal het woord vergund en aan mij slechts éénmaal. Ziedaar waarom ik mijn ‘Aantekeningen’ op het Naschrift van de heer Scharten hierachter moest laten drukken. MARCELLUSEMANTS. JULIE 1916.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (blz. 247)
Dat wil ik allemaal aannemen; maar... van 'en kind heeft Mina nog nooit gesproken... zoals ik je zei. Ik geloof niet, dat z'er zelf ooit aan denkt en wanneer ze kinderen van anderen ziet...’ Weer stokte hij om dan, haast onwillig, zachter en langzamer voort te gaan: ‘'t Is waar... met de kinderen van Anna kon ze heel lief doen...’ ‘Aha.’ ‘Nou ja; maar toch...’ ‘Toch geloof jij niet, dat ze naar 'en eigen kind verlangt. Nou... dat kan waar zijn; maar bewijst dan misschien alleen, dat je vrouw... als veel mensen en als de meeste vrouwen... zich onvoldoende rekenschap geeft van 't geen in haar omgaat.
Vrouwen, m'n goeie vrind, zijn voortbrengingsmasjienes. Wezens in wie 't altruïsme egoïsme is. Ze zijn geschapen om aan kinderen 't leven te geven en voor die kinderen te zorgen, en elk organisme... dat weet je... is ongelukkig, verkwijnt... ontaardt, wanneer 't niet voldoen kan aan z'n natuurlike bestemming. Mannen zijn er in zo verre beter aan toe dan vrouwen, dat ze zich gemakkeliker kunnen bevredigen.
Voor 'en vrouw is 't niet genoeg te trouwen... ze moet ook moeder worden en wel beschouwd is voor haar 'en man alleen maar 't middel om dat doel te bereiken.’ De redenering was voor Christiaan noch nieuw, noch onjuist; maar deed hem onaangenaam aan, nu hij ze toegepast zag op zich zelf.
En hij vond, dat Diepe de zaak zo droog, zo weinig meevoelend opnam. Had hij zich dan maar gewend tot een psychiater! Avond-grauwing omwaasde tans alle voorwerpen in de kamer; tegen het grijze buiten onderscheidde Christiaan de dokter alleen nog als een donker beeld.
Toch bleef Christiaans ontstemming voor Diepe niet onopgemerkt; maar die misduidde er de oorzaak van. ‘Had je verwacht, dat ik pillen of 'en drankje zou voorschrijven... misschien 'en behandeling aanraden met hypnotisme, koud water of elektrisiteit?’ ‘Ach, nee... dat niet... ofschoon... Eigenlik heb ik daarover in 't geheel niet nagedacht. Maar ... zeg, zou je geen licht aansteken? 'et Wordt vandaag erg vroeg donker.’ Diepe knikte zwijgend, strakte recht van de vensterbank, waartegen hij leunde, ging naar de tafel, streek een lucifer af en deed met een plofje het gaslicht ontgloeien.
Helderheid doorduidelikte de weggedoezelde kamer; de buitenwereld verdween. En terwijl de dokter het Lancaster-gordijn liet afrollen, vroeg Christiaan: ‘Als 't kind nou uitblijft? We zijn al bijna anderhalf jaar getrouwd.’
Diepe zei niets, eer hij weer tegenover zijn vriend was gaan zitten en toen hadden zijn donkere blik, zijn onderzoekende toon iets indringends, terwijl hij de tegenvraag stelde: ‘Waarom zou dat kind uitblijven?’
Daarop had Christiaan dadelik een antwoord. ‘Medunkt... er zijn toch mensengenoeg,diegraagkinderenzouwenhebben;maar er nooit krijgen.
En dan... als je samen zulke hevige onaangenaamheden hebt...’ ‘Ga je dan niet meer als man en vrouw met elkaar om?’ ‘Niet meer?... Niet meer is te kras; maar... zolang die onaangenaamheden duren... dat begrijp je... en daarna... Ja, nog lang daarna... heeft ze hoofdpijn... pijn in d'r rug... voelt ze zich onplezierig... moe... uitgeput...
Soms is 't zelfs of ze 'en tegenzin heeft... in mij of... in de zaak. Dan vindt ze allerlei redenen om me af te weren en verwijt ze me tegelijkertijd onverschilligheid... kou. Ja, met rechtvaardigheid verwent ze me niet. En die tijen van... ik zal nou maar zeggen... van grillige lusteloosheid
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
༺༺༻RECENSIES༺༺༻
1e recensie (Onze Eeuw. Jaargang 17(1917 Door Dr. A.C.S. de Koe.)
Marcellus Emants. Liefdeleven. Amsterdam. Van Holkema en Warendorf, 1916.)
Fragment
"..Wie Liefdeleven van Emants noemt, denkt onwillekeurig allereerst aan de gedachtewisseling tusschen de Heeren Emants en Scharten, die gaandeweg tot een vrij algemeen debat is geworden, over de plaats van het pathologische in de literatuur. In een boekenoverzicht echter, dat eerst voor later bestemd is, schijnt het niet wenschelijk, daar nog eens op terug te komen.
Waarschijnlijk zal dan deze quaestie al weer door andere verdrongen zijn. En dit zal dan weer uit al die stemmen ons hebben toegeklonken, dat het gevaarlijk werk is, wanneer we ons neerzetten om uit te maken, welke dan toch wel de eigenlijke voorwaarden voor schoonheidsontroering zijn, daar immers alles hier ten slotte zoo subjectief is. En toch - laat er een andere quaestie geopperd worden - en weer komen de theorieën en beginselen tegenover elkaar in 't strijdperk. We kunnen ons bij de gedachte van volslagen subjectiviteit niet neerleggen, we blijven gevoelen, dat er toch zoo iets bestaan moet als het wezen der schoonheid, dat er bepaalde voorwaarden van kunstgenot moeten zijn.
Al kennen we de grenzen als zoo subtiel, dat een poging om ze in woorden en begrippen uit te drukken, haast wel falen moét, we kunnen toch nooit aflaten van ons trachten om de raadselvolle schoonheid dieper in het hart te zien. Het is met de kunstdogma's als met alle dogma's: ze schijnen slechts te bestaan om overwonnen te worden, ze bevredigen nooit en moeten toch altijd weer worden gezocht. Het is zeker niet het minste voordeel van debatten als het bovengenoemde, dat ze bij dit zoeken ons inzicht weer verhelderen. Een enkele opmerking, soms buiten de hoofdlijnen van het betoog om, kan ons op eens weer richting geven naar een van die punten, vanwaar we veel verbandlooze of zelfs tegenstrijdige gegevens als een eenheid vermogen te zien..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
2e recensie ( Elseviers Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 27(1917) )
Fragment
“….De heer Emants is een kunstenaar, hij is iemand die, ondanks al zijn pessimisme, van het leven (d.i. van zijn voorstellingen daarvan) geniet, er schoonheid in ziet. Maar doordat hij niet alléén kunstenaar is, maar tevens een nogal heftig betooger, ja zelfs een beetje een prinzipienreiter, wijkt hij in zijn boeken wel eens af van dit alléén-goede: niets neer te schrijven dan hetgeen dienstig is aan het overbrengen van zijn schoonheidsgenot bij de beschouwing van zijn gedachte-wereld. Al schrijvende raakt hij de voeling met zijn door schoonheid ontroerde innerlijk somtijds kwijt en schrijft dan toch koelweg door, n.l. om bewijzen en voorbeelden te verzamelen tot staving van zijn theorieën, zijn principes of hobbies.
Aan Emants' sterk kunstenaarschap wordt door dit verwonderlijk hechten aan meeningen en theorieën vaak afbreuk gedaan. Hierin schuilt nu ook m.i. de diepere oorzaak der onbevredigdheid van de heeren Scharten en Van Eckeren, en - ofschoon ik blijkbaar méér en langer genoot dan zij - ook van mij.
Dat de heeren Scharten en Van Eckeren niet zooveel en zoolang genoten als ik, komt, verbeeld ik mij, doordat zij spoediger alle herkenning verloren bij het lezen van Mina Boswijks uitingen en over haar daden. Ik heb die herkenning eigenlijk nooit geheel verloren. Mina Boswijk leefde sterk en voortdurend voor mij; en dat de een haar onmogelijk noemt, de ander abnormaal, pathologisch, zenuwziek of krankzinnig, het deert mij niet.
Zij is een mensch. De wereld, en daardoor ook haar spiegel, de litteratuur, zijn vol van allerlei z.g. afwijkingen - maar men dient toch ten slotte wel te erkennen, dat er, althans in het psychische, geen norm kan worden aangewezen….”
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
3e recensie (Den Gulden Winckel. Jaargang 15(1916) )Literatuur en pathologie / Liefdeleven. Roman door Marcellus Emants, 2 dln. - Amsterdam, van Holkema & Warendorf. 1916.
Fragment:
Er zit aan de bespreking van dezen nieuwen roman des zich immer verjeugdigenden nestors onzer ‘jongere’ prozaïsten een niet geringe moeilijkheid vast. Wie nl. over dit boek een iets meer dan slechts oppervlakkig oordeel wil uitspreken, ziet zich daarbij vanzelf gedrongen partij te kiezen in een zoo hoogst moeilijke quaestie als deze: is er een plaats voor, en zoo ja, welke is dan die plaats van: de Pathologie in de literatuur?
Trouwe Gids-lezers zullen zich ongetwijfeld herinneren, hoe naar aanleiding van een opmerking van den heer Scharten in dat tijdschrift, de heer Emants een artikel heeft gepubliceerd onder den titel: ‘Pathologie in de Literatuur’.
Dit artikel nu is, mèt het antwoord van den heer Scharten en eenige slotopmerkingen van den heer Emants, door den schrijver als bijlage aan zijn roman ‘Liefdeleven’ toegevoegd; hetgeen toch eigenlijk zooveel zeggen wil als: daar hebt ge nu, lezer, het heele boeltje bij elkaar; zoek het zelf nu maar uit asjeblieft!
Dit ‘het oordeel aan den lezer overlaten’ moge streelend zijn voor onze ijdelheid - gemakkelijk maakt de heer Emants het ons op deze wijze niet. We hadden wel graag zelf geoordeeld, maar dan in alle onbevangenheid en... uitsluitend te rade gaande met den indruk door den roman als kunstwerk in ons gewekt.
In plaats daarvan zijn er nu drie aan 't woord: het boek, dat als ieder kunstwerk toch een eigen stem, een eigen timbre, heeft, de heer Emants en de heer Scharten. En... ‘entre ces trois...’ Of neen - laat ons eerlijk zijn: ons hart heeft niet ‘gebalanceerd’; het theoretisch betoog van den heer Emants, mèt zijn boek, dit ‘Liefdeleven’, in de ééne schaal onzer waardeering geworpen moesten wij te licht bevinden tegenover het gewicht van Schartens tegenwerpingen: dat het in de kunst niet gaat om leerrijkheid, maar om schoonheid, niet om een ‘begrijpen’ buiten de ontroering om.
Bezien wij deze quaestie wat nader....
Naar aanleiding van Carry van Bruggens ‘Een Coquette Vrouw’ had Scharten geschreven, hoe dit boek met ‘Liefdeleven’ daarin overeen kwam, dat beide ‘de Pathologie in de literatuur brengen, niet als middel, dat tot het ontstaan eener [? v.E.] schoonheid meewerkt, maar als hoofddoel, dat zich met literaire schoonheid bekleedt en deze dus als middel aan zich onderwerpt’.
In zijn door deze woorden uitgelokt betoog bevestigt Emants nu gedeeltelijk Schartens beweren. Als b.v. Emants de beschrijving van een pest-epidemie verdedigt, die een gansche samenleving in allerlei contrasteerende bewegingen zet, of die van een ziek kind dat van elkaâr vervreemde ouders weêr samenbrengt - dan is het pathologische daarin als onontbeerlijk motief aangewend - het wordt geen doel, het blijft middel.
Intusschen - Emants gaat verder. Hij verdedigt het pathologische in de literatuur op dézen grond, dat tusschen ‘gezond’ en ‘ziek’, ‘normaal’ en ‘abnormaal’ geen grens valt te trekken en verder hierom - en dáár komt het op aan; de heer Scharten
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
pathologie, schoonheidsontroering, debat, kritiek, Mina Boswijk, Christiaan, Diepe, kinderloosheid, psychiater, Lancaster-gordijn, antikritiek, kunstdogma
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.