Titre
Twee uitgaven voor 1 geld over Nico van Suchtelen t.w. ‘Quia absurdum’ en ‘De vlam van het menselijk denken’;
Auteur
Blom, Willemijn; Suchtelen, Nico, van
Langue
néerlandais
Éditeur
N.V. Mij. tot verspreiding van goede en goedkoope lectuur, Amsterdam; Uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam
Prix
€ 17,50(Excl. toute livraison)
Détails
1: 1930, 9e druk, 299[5] blz., linnen band / 2: 1997, 1e druk, 318 blz., paperback
Plus d'informations
• Schone, gave, kleurfrisse band. Bladzijden schoon, gaaf en wit. Paar roestvlekjes op de sneden.
• Omslag gaaf, schoon en kleurfris. Bladzijden schoon, gaaf en wit.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
ʚɞ Samenhang in dit pakket ʚɞ
De roman *Quia absurdum* verbeeldt de existentiële en geestelijke zoektocht van Nico van Suchtelen; de biografie *De vlam van het menselijk denken* plaatst zijn leven, ideeën en werk in historisch en cultureel perspectief. Samen tonen zij schrijver en gedachtewereld in één pakket en bieden zowel de literaire tekst zelf als een historische duiding van zijn positie binnen de Nederlandse cultuur van het interbellum.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
ʚɞ Beschrijvingen ʚɞ
1. Suchtelen, Nico, van ʚɞ Quia absurdum
— N.V. Mij. tot verspreiding van goede en goedkoope lectuur, Amsterdam
— 1930, 9e druk, 299[5] blz., bordeauxrode linnen band met goudopdruk
— Schone, gave, kleurfrisse band. Bladzijden schoon, gaaf en wit. Paar roestvlekjes op de sneden.
ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (blz. 113 ev.)
Lora kon de stilte, het zwijgen niet meer uithouden. In een nerveuze haast begon ze te spreken, vertelde onsamenhangend van haar leven en hoe zij te Harmonie gekomen was.
Drie jaar geleden was zij onder behandeling geweest van een psychiater, voor haar melancholie. Bijna dagelijks kwam zij bij hem, en zij gingen van elkaar houden.
In 't begin was alles mooi geweest, zij hadden verder niets verlangd dan elkaar te zien. Maar dat duurde niet lang, zij werd onrustig en gejaagd... toen weigerde hij opeens haar verder te hypnotiseeren, zocht een medisch uitvluchtje, maar zij begreep dat hij bang was dat hij zijn macht over haar misbruiken zou, hij
wilde haar geen liefde suggereeren ... alsof dat nog noodig was... Beiden waren zij ongelukkig; zij zagen elkaar geregeld, maar over hun verlangen en hun ellende spraken ze niet. En in haar onrast zocht zij kontakt met zijn vrouw, drong zich bij haar in, alleen om maar altijd in zijn huis te kunnen komen, zij móést bij hem zijn.
Natuurlijk had zijn vrouw het gemerkt. Zij was ruim geweest en begrijpend, zij had gewild dat Lora bij hen zou blijven; mocht hij geen twee vrouwen liefhebben? Maar Lora durfde niet. Zij hield niet oprecht van die vrouw en zij geloofde niet aan de mogelijkheid van zulk een liefde. Een tijd lang bleef alles zoo als 't was, zij werd ziek van overspanning; zij was ook jaloersch en dat was haar grootste marteling. Eindelijk was zij gevlucht. Thuis had ze voorgewend te willen studeeren; ze hadden haar laten gaan. En ze hád ook gestudeerd, moderne litteratuur, botanie; ze had ook verpleegster willen worden, ze had armen bezocht, woningen geinspekteerd...
... ‘Wat heb ik niet gedaan... om maar te werken..., maar ik werd hoe langer hoe ellendiger. Toen kreeg ik Olthoff's brochure in handen en ik ging direkt naar
Harmonie. Een levenstaak,... ik had weer zooveel hoop toen ik kwam... flauwe kul.
En nu... nu is hij dood, opeens, ze zeggen niet hoe, maar ik weet 't wel, een half jaar geleden; dat laat me nu geen rust meer, alleen als Max
bij me is kan ik 't vergeten. 't Is ook mijn schuld niet, niemand z'n schuld... had ik 't moeten doen, bij hem komen wonen? hij hield van mij alléén, niet meer van háár, dat had ze toch eens moeten voelen... Zie je ik word soms gek van angst dat 't mijn schuld is, dan denk ik dat ik ook maar dood moet. Dan haal ik Max... maar soms kan ik niet eens hebben dat hij er over spreekt en dan roep ik Odo er bij. En soms ben ik zoo radeloos-bang dat ik niet alleen kán zijn en dan blijft Max maar 's nachts bij me...’
Toen zij zweeg bleef zij mij stil zitten aankijken, bleek en met nog bevende lippen, haar oogen angstig en verwonderd. Misschien om haar eigen vertrouwelijkheid
tegenover mij dien zij nog nauwelijks kende...
ʚɞ ༺༺༻
Recensie ( De Beweging. Jaargang 3(1907) :Boekbeoordeelingen
Nieuw Nederlands proza III . Nico v. Suchtelen. Quia Absurdum.
Het verhaal Quia Absurdum, dat de vorm heeft van een brief die iemand over een vriend aan zijn meisje schrijft, een vriend van wie in die brief niet verteld wordt alleen, maar van wie ook dagboekbladen en brief-fragmenten worden meêgedeeld, bevat in hoofdzaak niets anders dan het leven van dien vriend - Odo geheten - in die dagboekbladen door zichzelf geschetst en afgetekend tegen zijn omgeving, tegen de gestalten die hem omringen.
De bekoring van een dagboek is de bekoring der direktheid. De hoofdpersoon vertelt over eigen innerlik en uiterlik leven, en wij horen, reeds in de eenvoudige beschrijving daarvan, zijn oordeel over dit leven en over zijn omgeving. De wijze waarop hij zich tegenover de mensen stelt in wier samenleving hij zich bevindt, tekent geheel zijn levenshouding - waaruit zich weer laat sluiten op zijn karakter. Wordt in een andere verhaalvorm verteld óver de figuren en over hunne verhoudingen, hier vertelt de hoofdfiguur zelf en stelt die verhoudingen uit eigen gedachten vást, onmiddelik en begrijpelik. De vele lijnen die in een ander verhaal kruisende en snijdende lopen, verward, trekken zich hier tenslotte samen op één centraalpunt, de figuur van den dagboekschrijver die, zijn eigen wezen tekenend, daarmede het karakter der andere figuren, het karakter der maatschappelike verhouding waarin zij leven óók, omtrekt.
Zien wij in een ander verhaal tegen de figuren en hunne houdingen, hun handelingen aan, hier vinden deze handelingen direkt hunne verklaring, en zien wij dus direkt in de karakters. Dit is de betekenis van de bekoring; hierdoor boeit dit soort werk lichter.
En Quia Absurdum is dus wel al híerdoor een scherpe tegenstelling tot Warhold van v. Oordt, dat ons juist dwingt tegen de houdingen der figuren áán te zien, en daaruit op hun innerlike zijns-grond te sonden.
## Dit wat het vóórkomen betreft van Quia Absurdum. De mens die zich doet kennen uit de meêgedeelde dagboekbladen, de moderne mens, is een wereldfiguur. Wij kennen hem reeds uit Chateaubriands Réné, uit Goethe's Werther - in fijnere gedaante ook reeds uit Shelley's Alastor. Hij is de zoekende en zwervende, de lang aarzelende en plots doortastende en tóch weer weifelende speurder naar de oplossing van het Wereld-geheim - die, dit niet vermogend te ontdekken, geheel de wereld smártelik voelt. Het zoeken naar de eindelike openbaring van een Wereldziel, werd weer de Wereldsmart die neertrekt en vernietigt wie haar lijdt. -
Onze kultuur heeft geleid tot een scherpe menselike zelfbezinning die in de massa zeker zuiverend werkdadig, den geest van menig enkelling versplintert en heenleidt naar een verwarrende zelf-beschouwing, dodend vaak, derend altijd en zelden meer ontkoombaar voor de rustige geneugten van een kinderlik wereldgezicht.
De menselike geest de ónbewuste en bewúste organiese geest tevens, die, in de eerste plaats, het verstand richt op de omstandigheden, om daaruit te zoeken die dingen die het leven weldadig, en daarin, ter ontwijking, te speuren naar al die krachten die het leven schadelik zijn, heeft, in grotere volmaking, ook tot objekt van waarneming zichzelve genomen en aldus zich waarnemend niet als tot nu toe een zuiver waarnemer van een buiten-leven maar ook, en vooral, déél van dit buitenleven - dat nu, daar dit gezegde buitenleven ook binnen waarneembaar werd ook binnen-leven geheten kan zijn - de menselike geest heeft dat deel van zijn wezen dat verstand heet gericht op een onderzoek waarvoor het geenszins berekend blijkt, en heeft getracht ook buiten het onderzoek van het naastliggende te gaan en te komen tot een begrip van het gehele Leven, dat nochtans raadsel gebleven is.
Wanneer tot mijn bezinning zich de vraag opent, naar doel en oorzaak, naar de aard, in een woord, van het leven, het verschijnende zozeer als dat wat achter die schijnbaarheid ligt als ongeweten drijvende macht in-enen, dan bewijst dit de gesteldheid van een taak die de geest zichzelve ter vervulling stelt en ik dien aan deze vervulling te werken.
Zó kan men spreken en daarbij dus aan de mogelikheid geloven dat deze taak door de middelen ons gegeven, vervuld kan zijn.
Het doet er niet toe hoe men, wat men tenslotte te vinden meent, noemt en of men spreekt van de Wereldziel, de Substantie, God, het Onbewuste, het Absolute, de Wil, het doet er wél toe dat wat men tenslotte vindt, hoe ook benoemd, onbevredigend blijkt en geen oplossing geeft.
En tot de erkenning van een volslagen machteloosheid, door zwakheid en onzeggelike geringheid-van-betekenis van onzen persoonliken menseliken geest - ik zeg niet geest zonder meer - komt men niet algemeen. Maar wel soms.
De hoofdfiguur uit Quia Absurdum komt er toe, maar voor hém na een te heftig zoeken dan dat dit negatief resultaat bevredigen kan.
Naast het jachtende van het, door economiese verwarring verzwaarde leven, is het de te scherpe bezinning van den persoonliken geest, die de ziekte onzer kultuur heten mag. En het komt mij voor dat in de hoofdpersoon van dit boek - Odo - zo een, tot oplossing van het ter oplossing gestelde, onmachtige en daardoor zich versplinterende geest getekend werd. Niet bewust niettemin door den schrijver te tonen gewild als afschrikwekkend vóór te houden beeld, of als ziektefantoom merkwaardig, maar slechts getekend als het beeld van een leven, dat de schrijver ook wel zelf heeft doorleefd, en wenste te uiten zonder meer.
De spontáne uiting die dit boek deed worden, heeft de deugd..."
2. Blom, Esther ʚɞ De vlam van het menselijk denken. Nico van Suchtelen (1878-1949)
— Wereldbibliotheek, Amsterdam
— 1999, 1e druk, 239 blz., paperback
— Schoon gaaf en kleurecht exemplaar.
ʚɞ ༺༺༻
Over de inhoud
Proloog / 11
1 Het voorgeslacht / 17
2 Jeugd / 20
3 Walden / 34
4 Een nieuwe lente / 45
5 Bentveld / 50
6 Quia absurdum / 59
7 Werken voor de kost / 68
8 De Wereldbibliotheek / 80
9 Beproevingen / 90
10 De stille lach / 102
11 Sloterdijk / 129
12 Tat tvam asi / 146
13 Vertrouwen / 160
14 Aequa mente, levenseinde / 168
Noten / 181
Bibliografie, samengesteld door Henk B. Boumans / 201
Chronologische lijst van publicaties van Van Suchtelen / 203
Een keuze uit de literatuur over Van Suchtelen / 231
Register / 235
ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment
Nico van Suchtelen was schrijver, filosoof, idealist en humanist. Als jongeling was hij sterk beïnvloed door auteurs als Albert Verwey en Frederik van Eeden, wiens Walden-kolonie hij veelvuldig bezocht. Hij onderhield intensief contact met auteurs als Carry van Bruggen, Marie Schmitz, Ernest Claes en anderen. Hij was mede-oprichter van het comité ‘De Europeesche Statenbond’. Met zijn literaire werk wist hij een groot en enthousiast lezerspubliek aan zich te binden. Zijn vertalingen van de Faust van Goethe en de Ethica van Spinoza worden nog altijd herdrukt. Als directeur van de Wereldbibliotheek is hij jarenlang verantwoordelijk geweest voor een fonds dat door tienduizenden lezers op de voet werd gevolgd. Zijn vakgenoten hadden grote waardering voor zijn sympathieke, veelzijdige en moreel hoogstaande persoonlijkheid. Ze bewonderden zijn inzet voor de cultuuroverdracht, zijn wijsgerige levenshouding en zijn optimisme en vertrouwen in de mens en de toekomst.
In 1949 overleed de man die voortdurend inspiratie zocht in geschriften uit het verleden om ‘de vlam van het menselijk denken’ te kunnen doorgeven aan zijn eigen generatiegenoten en wellicht aan komende generaties. Zijn kleindochter Esther Blom (1948) schreef zijn biografie en maakte daarbij gebruik van nooit eerder gepubliceerde teksten uit het familie-archief.
ʚɞ ༺༺༻
humanisme, levensfilosofie, cultuurdragers, idealisme, interbellum, intellectuelen, psychiater, melancholie, hypnose, jaloezie, wereldsmart, dagboekvorm, Walden, cultuuroverdracht, familie-archief, lezerspubliek, Wereldbibliotheek, statenbond
• Omslag gaaf, schoon en kleurfris. Bladzijden schoon, gaaf en wit.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
ʚɞ Samenhang in dit pakket ʚɞ
De roman *Quia absurdum* verbeeldt de existentiële en geestelijke zoektocht van Nico van Suchtelen; de biografie *De vlam van het menselijk denken* plaatst zijn leven, ideeën en werk in historisch en cultureel perspectief. Samen tonen zij schrijver en gedachtewereld in één pakket en bieden zowel de literaire tekst zelf als een historische duiding van zijn positie binnen de Nederlandse cultuur van het interbellum.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
ʚɞ Beschrijvingen ʚɞ
1. Suchtelen, Nico, van ʚɞ Quia absurdum
— N.V. Mij. tot verspreiding van goede en goedkoope lectuur, Amsterdam
— 1930, 9e druk, 299[5] blz., bordeauxrode linnen band met goudopdruk
— Schone, gave, kleurfrisse band. Bladzijden schoon, gaaf en wit. Paar roestvlekjes op de sneden.
ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (blz. 113 ev.)
Lora kon de stilte, het zwijgen niet meer uithouden. In een nerveuze haast begon ze te spreken, vertelde onsamenhangend van haar leven en hoe zij te Harmonie gekomen was.
Drie jaar geleden was zij onder behandeling geweest van een psychiater, voor haar melancholie. Bijna dagelijks kwam zij bij hem, en zij gingen van elkaar houden.
In 't begin was alles mooi geweest, zij hadden verder niets verlangd dan elkaar te zien. Maar dat duurde niet lang, zij werd onrustig en gejaagd... toen weigerde hij opeens haar verder te hypnotiseeren, zocht een medisch uitvluchtje, maar zij begreep dat hij bang was dat hij zijn macht over haar misbruiken zou, hij
wilde haar geen liefde suggereeren ... alsof dat nog noodig was... Beiden waren zij ongelukkig; zij zagen elkaar geregeld, maar over hun verlangen en hun ellende spraken ze niet. En in haar onrast zocht zij kontakt met zijn vrouw, drong zich bij haar in, alleen om maar altijd in zijn huis te kunnen komen, zij móést bij hem zijn.
Natuurlijk had zijn vrouw het gemerkt. Zij was ruim geweest en begrijpend, zij had gewild dat Lora bij hen zou blijven; mocht hij geen twee vrouwen liefhebben? Maar Lora durfde niet. Zij hield niet oprecht van die vrouw en zij geloofde niet aan de mogelijkheid van zulk een liefde. Een tijd lang bleef alles zoo als 't was, zij werd ziek van overspanning; zij was ook jaloersch en dat was haar grootste marteling. Eindelijk was zij gevlucht. Thuis had ze voorgewend te willen studeeren; ze hadden haar laten gaan. En ze hád ook gestudeerd, moderne litteratuur, botanie; ze had ook verpleegster willen worden, ze had armen bezocht, woningen geinspekteerd...
... ‘Wat heb ik niet gedaan... om maar te werken..., maar ik werd hoe langer hoe ellendiger. Toen kreeg ik Olthoff's brochure in handen en ik ging direkt naar
Harmonie. Een levenstaak,... ik had weer zooveel hoop toen ik kwam... flauwe kul.
En nu... nu is hij dood, opeens, ze zeggen niet hoe, maar ik weet 't wel, een half jaar geleden; dat laat me nu geen rust meer, alleen als Max
bij me is kan ik 't vergeten. 't Is ook mijn schuld niet, niemand z'n schuld... had ik 't moeten doen, bij hem komen wonen? hij hield van mij alléén, niet meer van háár, dat had ze toch eens moeten voelen... Zie je ik word soms gek van angst dat 't mijn schuld is, dan denk ik dat ik ook maar dood moet. Dan haal ik Max... maar soms kan ik niet eens hebben dat hij er over spreekt en dan roep ik Odo er bij. En soms ben ik zoo radeloos-bang dat ik niet alleen kán zijn en dan blijft Max maar 's nachts bij me...’
Toen zij zweeg bleef zij mij stil zitten aankijken, bleek en met nog bevende lippen, haar oogen angstig en verwonderd. Misschien om haar eigen vertrouwelijkheid
tegenover mij dien zij nog nauwelijks kende...
ʚɞ ༺༺༻
Recensie ( De Beweging. Jaargang 3(1907) :Boekbeoordeelingen
Nieuw Nederlands proza III . Nico v. Suchtelen. Quia Absurdum.
Het verhaal Quia Absurdum, dat de vorm heeft van een brief die iemand over een vriend aan zijn meisje schrijft, een vriend van wie in die brief niet verteld wordt alleen, maar van wie ook dagboekbladen en brief-fragmenten worden meêgedeeld, bevat in hoofdzaak niets anders dan het leven van dien vriend - Odo geheten - in die dagboekbladen door zichzelf geschetst en afgetekend tegen zijn omgeving, tegen de gestalten die hem omringen.
De bekoring van een dagboek is de bekoring der direktheid. De hoofdpersoon vertelt over eigen innerlik en uiterlik leven, en wij horen, reeds in de eenvoudige beschrijving daarvan, zijn oordeel over dit leven en over zijn omgeving. De wijze waarop hij zich tegenover de mensen stelt in wier samenleving hij zich bevindt, tekent geheel zijn levenshouding - waaruit zich weer laat sluiten op zijn karakter. Wordt in een andere verhaalvorm verteld óver de figuren en over hunne verhoudingen, hier vertelt de hoofdfiguur zelf en stelt die verhoudingen uit eigen gedachten vást, onmiddelik en begrijpelik. De vele lijnen die in een ander verhaal kruisende en snijdende lopen, verward, trekken zich hier tenslotte samen op één centraalpunt, de figuur van den dagboekschrijver die, zijn eigen wezen tekenend, daarmede het karakter der andere figuren, het karakter der maatschappelike verhouding waarin zij leven óók, omtrekt.
Zien wij in een ander verhaal tegen de figuren en hunne houdingen, hun handelingen aan, hier vinden deze handelingen direkt hunne verklaring, en zien wij dus direkt in de karakters. Dit is de betekenis van de bekoring; hierdoor boeit dit soort werk lichter.
En Quia Absurdum is dus wel al híerdoor een scherpe tegenstelling tot Warhold van v. Oordt, dat ons juist dwingt tegen de houdingen der figuren áán te zien, en daaruit op hun innerlike zijns-grond te sonden.
## Dit wat het vóórkomen betreft van Quia Absurdum. De mens die zich doet kennen uit de meêgedeelde dagboekbladen, de moderne mens, is een wereldfiguur. Wij kennen hem reeds uit Chateaubriands Réné, uit Goethe's Werther - in fijnere gedaante ook reeds uit Shelley's Alastor. Hij is de zoekende en zwervende, de lang aarzelende en plots doortastende en tóch weer weifelende speurder naar de oplossing van het Wereld-geheim - die, dit niet vermogend te ontdekken, geheel de wereld smártelik voelt. Het zoeken naar de eindelike openbaring van een Wereldziel, werd weer de Wereldsmart die neertrekt en vernietigt wie haar lijdt. -
Onze kultuur heeft geleid tot een scherpe menselike zelfbezinning die in de massa zeker zuiverend werkdadig, den geest van menig enkelling versplintert en heenleidt naar een verwarrende zelf-beschouwing, dodend vaak, derend altijd en zelden meer ontkoombaar voor de rustige geneugten van een kinderlik wereldgezicht.
De menselike geest de ónbewuste en bewúste organiese geest tevens, die, in de eerste plaats, het verstand richt op de omstandigheden, om daaruit te zoeken die dingen die het leven weldadig, en daarin, ter ontwijking, te speuren naar al die krachten die het leven schadelik zijn, heeft, in grotere volmaking, ook tot objekt van waarneming zichzelve genomen en aldus zich waarnemend niet als tot nu toe een zuiver waarnemer van een buiten-leven maar ook, en vooral, déél van dit buitenleven - dat nu, daar dit gezegde buitenleven ook binnen waarneembaar werd ook binnen-leven geheten kan zijn - de menselike geest heeft dat deel van zijn wezen dat verstand heet gericht op een onderzoek waarvoor het geenszins berekend blijkt, en heeft getracht ook buiten het onderzoek van het naastliggende te gaan en te komen tot een begrip van het gehele Leven, dat nochtans raadsel gebleven is.
Wanneer tot mijn bezinning zich de vraag opent, naar doel en oorzaak, naar de aard, in een woord, van het leven, het verschijnende zozeer als dat wat achter die schijnbaarheid ligt als ongeweten drijvende macht in-enen, dan bewijst dit de gesteldheid van een taak die de geest zichzelve ter vervulling stelt en ik dien aan deze vervulling te werken.
Zó kan men spreken en daarbij dus aan de mogelikheid geloven dat deze taak door de middelen ons gegeven, vervuld kan zijn.
Het doet er niet toe hoe men, wat men tenslotte te vinden meent, noemt en of men spreekt van de Wereldziel, de Substantie, God, het Onbewuste, het Absolute, de Wil, het doet er wél toe dat wat men tenslotte vindt, hoe ook benoemd, onbevredigend blijkt en geen oplossing geeft.
En tot de erkenning van een volslagen machteloosheid, door zwakheid en onzeggelike geringheid-van-betekenis van onzen persoonliken menseliken geest - ik zeg niet geest zonder meer - komt men niet algemeen. Maar wel soms.
De hoofdfiguur uit Quia Absurdum komt er toe, maar voor hém na een te heftig zoeken dan dat dit negatief resultaat bevredigen kan.
Naast het jachtende van het, door economiese verwarring verzwaarde leven, is het de te scherpe bezinning van den persoonliken geest, die de ziekte onzer kultuur heten mag. En het komt mij voor dat in de hoofdpersoon van dit boek - Odo - zo een, tot oplossing van het ter oplossing gestelde, onmachtige en daardoor zich versplinterende geest getekend werd. Niet bewust niettemin door den schrijver te tonen gewild als afschrikwekkend vóór te houden beeld, of als ziektefantoom merkwaardig, maar slechts getekend als het beeld van een leven, dat de schrijver ook wel zelf heeft doorleefd, en wenste te uiten zonder meer.
De spontáne uiting die dit boek deed worden, heeft de deugd..."
2. Blom, Esther ʚɞ De vlam van het menselijk denken. Nico van Suchtelen (1878-1949)
— Wereldbibliotheek, Amsterdam
— 1999, 1e druk, 239 blz., paperback
— Schoon gaaf en kleurecht exemplaar.
ʚɞ ༺༺༻
Over de inhoud
Proloog / 11
1 Het voorgeslacht / 17
2 Jeugd / 20
3 Walden / 34
4 Een nieuwe lente / 45
5 Bentveld / 50
6 Quia absurdum / 59
7 Werken voor de kost / 68
8 De Wereldbibliotheek / 80
9 Beproevingen / 90
10 De stille lach / 102
11 Sloterdijk / 129
12 Tat tvam asi / 146
13 Vertrouwen / 160
14 Aequa mente, levenseinde / 168
Noten / 181
Bibliografie, samengesteld door Henk B. Boumans / 201
Chronologische lijst van publicaties van Van Suchtelen / 203
Een keuze uit de literatuur over Van Suchtelen / 231
Register / 235
ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment
Nico van Suchtelen was schrijver, filosoof, idealist en humanist. Als jongeling was hij sterk beïnvloed door auteurs als Albert Verwey en Frederik van Eeden, wiens Walden-kolonie hij veelvuldig bezocht. Hij onderhield intensief contact met auteurs als Carry van Bruggen, Marie Schmitz, Ernest Claes en anderen. Hij was mede-oprichter van het comité ‘De Europeesche Statenbond’. Met zijn literaire werk wist hij een groot en enthousiast lezerspubliek aan zich te binden. Zijn vertalingen van de Faust van Goethe en de Ethica van Spinoza worden nog altijd herdrukt. Als directeur van de Wereldbibliotheek is hij jarenlang verantwoordelijk geweest voor een fonds dat door tienduizenden lezers op de voet werd gevolgd. Zijn vakgenoten hadden grote waardering voor zijn sympathieke, veelzijdige en moreel hoogstaande persoonlijkheid. Ze bewonderden zijn inzet voor de cultuuroverdracht, zijn wijsgerige levenshouding en zijn optimisme en vertrouwen in de mens en de toekomst.
In 1949 overleed de man die voortdurend inspiratie zocht in geschriften uit het verleden om ‘de vlam van het menselijk denken’ te kunnen doorgeven aan zijn eigen generatiegenoten en wellicht aan komende generaties. Zijn kleindochter Esther Blom (1948) schreef zijn biografie en maakte daarbij gebruik van nooit eerder gepubliceerde teksten uit het familie-archief.
ʚɞ ༺༺༻
humanisme, levensfilosofie, cultuurdragers, idealisme, interbellum, intellectuelen, psychiater, melancholie, hypnose, jaloezie, wereldsmart, dagboekvorm, Walden, cultuuroverdracht, familie-archief, lezerspubliek, Wereldbibliotheek, statenbond
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.