Titre
Het kind
Auteur
Stuwe, Jeanne Reyneke van
Langue
néerlandais
Éditeur
L.J. Veen, Amsterdam
Prix
€ 75,00(Excl. toute livraison)
Détails
Zonder jaar (1901); 1e druk; beide delen in één band; deel 1: 188 blz.; deel 2: 219 blz.; olijfgroen linnen uitgeversband met groene en goudkleurige opdruk
Plus d'informations
༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Titelblad van deel 1 en de laatste paar bladzijden (+ schutbladen) van deel 2 vage roestvlekjes; verder schone gave en nauwelijke verkleurde bladzijden; schone gave en kleurvaste band; rugeinden en hoekjes miniem gestoten; een stevig gebonden aantrekkelijk exemplaar
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (p. 71)
Hij legde zijn sigaar weg, en strekte zijn hand naar haar uit, zwijgend, met zijn haar welbekend gebaar. Zij kwam naar hem toe, met haar zachten lach, en zette zich naast
hem neer. Zijn arm gleed om haar middel, zijn hoofd leunde hij tegen haar aan, en zij streelde hem over zijn haar, wat zij wist, dat hij gaarne had.
Zij streek hem langs het kort-geknipte, stijf-harde haar, waarover zij wel eens lachte, en de aanrakingen van haar warme hand tegen zijn hals, zijn achterhoofd, gaven hem een sensatie van prikkelend pleizier, en hij bleef stil zitten, om er volkomen van te kunnen genieten.
Toen zij haar hand liet rusten, hief hij zijn hoofd op, en zag haar aan met een smeeken, om een zoen, in zijn blik, en aanstonds daalde haar gelaat tot hem neer, en kuste zij
hem met haar volle, zacht-warme lippen.
Hij nam haar hoofd in zijn beide handen, en bleef het vasthouden, ook toen zij het weder oprichten wilde. En hij zoende haar, hartstochtelijk, wild, met zijn verlangenden mond, totdat Dolphy, die door déze manier-van-doen nog altijd nerveus en onrustig werd, zich losworstelde uit zijn greep, eenigszins bevend, met hoog-rood gelaat. Maar hij liet haar niet los, hij dwong haar tot liggen dicht tegen zich aan, omving haar vast met zijn armen, en legde haar hoofd aan zijn schouder.
En zij voelde het aan zijn zware ademing, aan het snelle op-en-neer gaan van zijn borst, dat hij in een toestand van opgewondenheid was, die dadelijk in
boosheid kon overslaan, als zij niet heel gewillig was. Daarom verroerde zij zich niet, ofschoon er een vage angst in haar was, dat hij haar met te groote hevigheid zou liefkozen en omhelzen, wat hij dikwijls deed, en dat haar zoo verschrikte.
Maar, tot haar blijdschap, liet hij haar rustig liggen in zijn arm, wat zij zoo heerlijk vond, en ging alleen, met zijn hand,
haar arm en schouders langs met streelende bewegingen.
Hij liet zijn hoofd op het hare rusten, zoodat zijn adem over haar wangen gleed, en zei, in een gepassioneerde fluistering:- Zeg me 's, zou je niet buiten me kunnen, zou je nooit buiten me kunnen?...- O, nooit! riep zij ontsteld, nooit, nooit! O, Max, hoe kan je dat vragen!...- En ik, zei hij, elke dag ga 'k meer verlangen, je voor altijd bij me te hebben... ga
'k verlangen, niet alleen maar 'n paar enkele uren, maar altijd, àltijd, begrijp je? met je samen te zijn... 'k Zou willen weten, dat je absoluut en heelemaal en voor altijd
aan mij behoorde... begrijp je dat, kind?- Dat weet je nu toch ook, zei Dolphy, die niet begreep, waar hij op doelde.- Dat weet 'k pas vast en voor-goed, als we getrouwd zullen zijn... ging hij voort.
Denk toch 's, kind, hoe heerlijk dat zal wezen... Heb je d'r nooit over nagedacht? Je...?
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 1. (Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 12(1902)
"...Niet beneden het nieuwe boek van Couperus stellen wij dat van Jeanne Reyneke van Stuwe, die met Het Kind zeker 't beste heeft gegeven dat wij van deze al maar vooruitgaande schrijfster mochten ontvangen. Ook dit is een roman in twee deelen (Amsterdam, L.J. Veen). Het brengt een diepgaande, met uiterste fijngevoeligheid behandelde zielkundige studie. 't Onderwerp is de liefde van een jong meisje voor een jongen man, die eerst haar als kind beschouwt, later zich wel met haar verlooft, doch haar akelig behandelt, duidelijk laat merken dat hij niets doen zal om haar gelukkig te maken, doch haar zoo overheerscht dat het arme meisje, in spijt de waarschuwingen van haar moeder, tòch tot een spoedig huwelijk haar toestemming geeft.
Voortreffelijk zijn die twee hoofdfiguren geteekend. Max is wel een verschrikkelíjk antipathiek heer, maar er zijn er zeker zóó en onder diegenen bepaald ook die mooie, rijke meisjes betooveren kunnen. Het arme, gevangene, zwakjes tegenspartelende vogeltje, dat het meisjes-zieltje van Dolphy is, werd met groote teederheid meesterlijk gegeven.
Wel wat héél zwakjes is de moeder, die zich eerst laat ompraten door Max, ofschoon ze hem niet goed vertrouwt en al heel weinig weet te heerschen waar 't haar plicht van moeder zou zijn geweest Dolphy voor een onherstelbare dwaasheid te behoeden. Doch ook zùlke moeders leven in ons midden in te grooten getale om deze romanfiguur onwaarschijnlijk te noemen.
Het Kind is heel sober geschreven, met angstvallige vermijding van alles wat zou doen denken aan jagen naar stijleffecten. Ter wille van den lezer in de huiskamer zij vermeld dat de schrijfster niet opziet tegen een enkele tamelijk realistische beschrijving; maar in zijn wezen is dit boek desniettegenstaande dat volkomen kuisch..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recencie 2 (Den Gulden Winckel. Jaargang 1(1902)
Het Kind, door Jeanne Reineke van Stuwe. - Amsterdam, L.J. Veen, 1901.
Ware het niet, dat een bespreking van dezen roman, die, hoewel in Den Haag spelende, tot onze verwondering geen ‘Haagsche roman’ is genoemd, ons gevraagd was, we zouden de lezing van dit werk niet ten einde hebben kunnen brengen. Geen der personen kan op eenige sympathie aanspraak maken, terwijl de handeling en situaties zoo weinig belangwekkend zijn, dat we ons verwonderd afvragen, hoe de schrijfster het geduld had twee deelen vol te schrijven.
‘Het kind’ is een schatrijk Haagsch jongmeisje, onbeduidend, vervelend, verlegen; niets te doen hebbende, vindt zij bezigheid in ‘philanthropie,’ zelfs zóó druk ‘dat ze geen tijd kan vinden, om andere dingen te doen’; niettemin verhaalt de schrijfster dan slechts van bezoeken aan één vrouw, de vrouw van den huisknecht; later in den engagementstijd van ‘het kind’ wordt de philanthropie toegepast als geneesmethode tegen onverschilligheid en lusteloosheid (II blz. 127). Het leven van het kind wordt in beslag genomen door medelijden tot liefde overgaande, voor een zeeofficier, die bijzonder antipathiek is, ruw, grof, ongevoelig, opvliegend, onhebbelijk, zelfzuchtig zonder grens; verder heeft deze man een ziekte, waardoor hij tot waanzin gebracht wordt; ‘zijn bloed kookt, stormt en woelt,’ als de naam van een mevrouw Van Doorn slechts even in zijn gedachten komt, - hoewel deze dame hem de grootste beleediging heeft aangedaan, toen hij smeekte hem maar ‘ééns, ééns maar, ter wille te zijn’.
Deze hartstochtelijkheid is den man echter, zooals de schrijfster hem voorstelt, te vergeven, en we moeten er 'n soort ziekte in zien. De zeeofficier, Max van Zuylichem, vraagt de hand van het kind, Dolphy van der Marck, omdat hij, na 't gebeurde met mevrouw Van Doorn, en uit overwegingen uit zijn gemakzucht voortspruitend, het wenschelijk acht te trouwen, en al vaak ontdekt heeft dat Dolphy op hem verliefd moet zijn, en hij in dit gedweeë schaap de juiste vrouw ziet om aan zijn heerschersnatuur te vol doen.
Ongeloofelijk is de behandeling, die hij haar tijdens zijn engagement doet ondergaan; op 'n bal laat hij haar bij 't souper zitten; hij komt bij uitzondering bij haar aan huis; als zij even na het afgesproken uur binnentreedt ‘kent zijn heftigheid geen grenzen’; hij snauwt haar af, - maar ‘'t kind’ meent altijd dat zij de oorzaak is van zijn ontstemdheid; haar onbegrijpelijk berusten en haar groote liefde worden weerzinwekkend.
In de ploertige Max is het nog te bewonderen, dat hij, ter wille van zijn plannen, haar eeuwigdurende tranen, haar vervelendheid, kan verdragen. De omstanders zien wel in hoe de toestand is; haar moeder doet zwakke pogingen om haar oogen te openen, maar laat juist als Dolphy alle reden heeft om tegen Max boos te zijn, de gelegenheid voorbijgaan, om haar dan éérst te troosten. Hare zuster Adrienne doet ook een vergeefsche poging, - waarvan echter het mislukken te voorzien is. Max bemerkt de stemming tegenover hem zeer goed; daarom is hij op middelen bedacht Dolphy voorgoed aan zich te verbinden, en de middelen te verijdelen, om zijn huwelijk, dat hij zoo spoedig mogelijk als fait accompli wil zien, te verhinderen. Eerst doet hij haar een eed zweren, waarop hij heel vast schijnt te vertrouwen, maar maakt later het huwelijk ‘noodzakelijk,’ en dat met den vrijen wil van Dolphy. Daarmede eindigt het boek.
Evenals in ‘Hartstocht’ hebben wij hier een eerste deel met beschrijvingen van Haagsche jongelui en partijen; ook hebben wij een getrouwde dame, die de macht bezit alle mannen stapelgek te maken; ook een tooneel in de duinen, ook een ongelukkig engagement. De stijl is niet overal zuiver, en de schrijfster gebruikt somtijds stadhuistermen; de beschrijving van Dolphy's gewaarwording op een bal (I blz. 126) is een gemeenplaats. Als goede momenten zijn te noemen: het sterven van Dolphy's vader, en het aanzoek van Max op een bal-masqué.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Zoekwoorden
burgerlijk milieu, relatiepsychologie, machtsverhouding, vrouwelijke beleving, emotionele afhankelijkheid, huwelijk, sociale moraal, karakterstudie, innerlijk conflict, dominantie, fin-de-siècle proza, naturalistische tendens
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Titelblad van deel 1 en de laatste paar bladzijden (+ schutbladen) van deel 2 vage roestvlekjes; verder schone gave en nauwelijke verkleurde bladzijden; schone gave en kleurvaste band; rugeinden en hoekjes miniem gestoten; een stevig gebonden aantrekkelijk exemplaar
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (p. 71)
Hij legde zijn sigaar weg, en strekte zijn hand naar haar uit, zwijgend, met zijn haar welbekend gebaar. Zij kwam naar hem toe, met haar zachten lach, en zette zich naast
hem neer. Zijn arm gleed om haar middel, zijn hoofd leunde hij tegen haar aan, en zij streelde hem over zijn haar, wat zij wist, dat hij gaarne had.
Zij streek hem langs het kort-geknipte, stijf-harde haar, waarover zij wel eens lachte, en de aanrakingen van haar warme hand tegen zijn hals, zijn achterhoofd, gaven hem een sensatie van prikkelend pleizier, en hij bleef stil zitten, om er volkomen van te kunnen genieten.
Toen zij haar hand liet rusten, hief hij zijn hoofd op, en zag haar aan met een smeeken, om een zoen, in zijn blik, en aanstonds daalde haar gelaat tot hem neer, en kuste zij
hem met haar volle, zacht-warme lippen.
Hij nam haar hoofd in zijn beide handen, en bleef het vasthouden, ook toen zij het weder oprichten wilde. En hij zoende haar, hartstochtelijk, wild, met zijn verlangenden mond, totdat Dolphy, die door déze manier-van-doen nog altijd nerveus en onrustig werd, zich losworstelde uit zijn greep, eenigszins bevend, met hoog-rood gelaat. Maar hij liet haar niet los, hij dwong haar tot liggen dicht tegen zich aan, omving haar vast met zijn armen, en legde haar hoofd aan zijn schouder.
En zij voelde het aan zijn zware ademing, aan het snelle op-en-neer gaan van zijn borst, dat hij in een toestand van opgewondenheid was, die dadelijk in
boosheid kon overslaan, als zij niet heel gewillig was. Daarom verroerde zij zich niet, ofschoon er een vage angst in haar was, dat hij haar met te groote hevigheid zou liefkozen en omhelzen, wat hij dikwijls deed, en dat haar zoo verschrikte.
Maar, tot haar blijdschap, liet hij haar rustig liggen in zijn arm, wat zij zoo heerlijk vond, en ging alleen, met zijn hand,
haar arm en schouders langs met streelende bewegingen.
Hij liet zijn hoofd op het hare rusten, zoodat zijn adem over haar wangen gleed, en zei, in een gepassioneerde fluistering:- Zeg me 's, zou je niet buiten me kunnen, zou je nooit buiten me kunnen?...- O, nooit! riep zij ontsteld, nooit, nooit! O, Max, hoe kan je dat vragen!...- En ik, zei hij, elke dag ga 'k meer verlangen, je voor altijd bij me te hebben... ga
'k verlangen, niet alleen maar 'n paar enkele uren, maar altijd, àltijd, begrijp je? met je samen te zijn... 'k Zou willen weten, dat je absoluut en heelemaal en voor altijd
aan mij behoorde... begrijp je dat, kind?- Dat weet je nu toch ook, zei Dolphy, die niet begreep, waar hij op doelde.- Dat weet 'k pas vast en voor-goed, als we getrouwd zullen zijn... ging hij voort.
Denk toch 's, kind, hoe heerlijk dat zal wezen... Heb je d'r nooit over nagedacht? Je...?
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 1. (Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 12(1902)
"...Niet beneden het nieuwe boek van Couperus stellen wij dat van Jeanne Reyneke van Stuwe, die met Het Kind zeker 't beste heeft gegeven dat wij van deze al maar vooruitgaande schrijfster mochten ontvangen. Ook dit is een roman in twee deelen (Amsterdam, L.J. Veen). Het brengt een diepgaande, met uiterste fijngevoeligheid behandelde zielkundige studie. 't Onderwerp is de liefde van een jong meisje voor een jongen man, die eerst haar als kind beschouwt, later zich wel met haar verlooft, doch haar akelig behandelt, duidelijk laat merken dat hij niets doen zal om haar gelukkig te maken, doch haar zoo overheerscht dat het arme meisje, in spijt de waarschuwingen van haar moeder, tòch tot een spoedig huwelijk haar toestemming geeft.
Voortreffelijk zijn die twee hoofdfiguren geteekend. Max is wel een verschrikkelíjk antipathiek heer, maar er zijn er zeker zóó en onder diegenen bepaald ook die mooie, rijke meisjes betooveren kunnen. Het arme, gevangene, zwakjes tegenspartelende vogeltje, dat het meisjes-zieltje van Dolphy is, werd met groote teederheid meesterlijk gegeven.
Wel wat héél zwakjes is de moeder, die zich eerst laat ompraten door Max, ofschoon ze hem niet goed vertrouwt en al heel weinig weet te heerschen waar 't haar plicht van moeder zou zijn geweest Dolphy voor een onherstelbare dwaasheid te behoeden. Doch ook zùlke moeders leven in ons midden in te grooten getale om deze romanfiguur onwaarschijnlijk te noemen.
Het Kind is heel sober geschreven, met angstvallige vermijding van alles wat zou doen denken aan jagen naar stijleffecten. Ter wille van den lezer in de huiskamer zij vermeld dat de schrijfster niet opziet tegen een enkele tamelijk realistische beschrijving; maar in zijn wezen is dit boek desniettegenstaande dat volkomen kuisch..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recencie 2 (Den Gulden Winckel. Jaargang 1(1902)
Het Kind, door Jeanne Reineke van Stuwe. - Amsterdam, L.J. Veen, 1901.
Ware het niet, dat een bespreking van dezen roman, die, hoewel in Den Haag spelende, tot onze verwondering geen ‘Haagsche roman’ is genoemd, ons gevraagd was, we zouden de lezing van dit werk niet ten einde hebben kunnen brengen. Geen der personen kan op eenige sympathie aanspraak maken, terwijl de handeling en situaties zoo weinig belangwekkend zijn, dat we ons verwonderd afvragen, hoe de schrijfster het geduld had twee deelen vol te schrijven.
‘Het kind’ is een schatrijk Haagsch jongmeisje, onbeduidend, vervelend, verlegen; niets te doen hebbende, vindt zij bezigheid in ‘philanthropie,’ zelfs zóó druk ‘dat ze geen tijd kan vinden, om andere dingen te doen’; niettemin verhaalt de schrijfster dan slechts van bezoeken aan één vrouw, de vrouw van den huisknecht; later in den engagementstijd van ‘het kind’ wordt de philanthropie toegepast als geneesmethode tegen onverschilligheid en lusteloosheid (II blz. 127). Het leven van het kind wordt in beslag genomen door medelijden tot liefde overgaande, voor een zeeofficier, die bijzonder antipathiek is, ruw, grof, ongevoelig, opvliegend, onhebbelijk, zelfzuchtig zonder grens; verder heeft deze man een ziekte, waardoor hij tot waanzin gebracht wordt; ‘zijn bloed kookt, stormt en woelt,’ als de naam van een mevrouw Van Doorn slechts even in zijn gedachten komt, - hoewel deze dame hem de grootste beleediging heeft aangedaan, toen hij smeekte hem maar ‘ééns, ééns maar, ter wille te zijn’.
Deze hartstochtelijkheid is den man echter, zooals de schrijfster hem voorstelt, te vergeven, en we moeten er 'n soort ziekte in zien. De zeeofficier, Max van Zuylichem, vraagt de hand van het kind, Dolphy van der Marck, omdat hij, na 't gebeurde met mevrouw Van Doorn, en uit overwegingen uit zijn gemakzucht voortspruitend, het wenschelijk acht te trouwen, en al vaak ontdekt heeft dat Dolphy op hem verliefd moet zijn, en hij in dit gedweeë schaap de juiste vrouw ziet om aan zijn heerschersnatuur te vol doen.
Ongeloofelijk is de behandeling, die hij haar tijdens zijn engagement doet ondergaan; op 'n bal laat hij haar bij 't souper zitten; hij komt bij uitzondering bij haar aan huis; als zij even na het afgesproken uur binnentreedt ‘kent zijn heftigheid geen grenzen’; hij snauwt haar af, - maar ‘'t kind’ meent altijd dat zij de oorzaak is van zijn ontstemdheid; haar onbegrijpelijk berusten en haar groote liefde worden weerzinwekkend.
In de ploertige Max is het nog te bewonderen, dat hij, ter wille van zijn plannen, haar eeuwigdurende tranen, haar vervelendheid, kan verdragen. De omstanders zien wel in hoe de toestand is; haar moeder doet zwakke pogingen om haar oogen te openen, maar laat juist als Dolphy alle reden heeft om tegen Max boos te zijn, de gelegenheid voorbijgaan, om haar dan éérst te troosten. Hare zuster Adrienne doet ook een vergeefsche poging, - waarvan echter het mislukken te voorzien is. Max bemerkt de stemming tegenover hem zeer goed; daarom is hij op middelen bedacht Dolphy voorgoed aan zich te verbinden, en de middelen te verijdelen, om zijn huwelijk, dat hij zoo spoedig mogelijk als fait accompli wil zien, te verhinderen. Eerst doet hij haar een eed zweren, waarop hij heel vast schijnt te vertrouwen, maar maakt later het huwelijk ‘noodzakelijk,’ en dat met den vrijen wil van Dolphy. Daarmede eindigt het boek.
Evenals in ‘Hartstocht’ hebben wij hier een eerste deel met beschrijvingen van Haagsche jongelui en partijen; ook hebben wij een getrouwde dame, die de macht bezit alle mannen stapelgek te maken; ook een tooneel in de duinen, ook een ongelukkig engagement. De stijl is niet overal zuiver, en de schrijfster gebruikt somtijds stadhuistermen; de beschrijving van Dolphy's gewaarwording op een bal (I blz. 126) is een gemeenplaats. Als goede momenten zijn te noemen: het sterven van Dolphy's vader, en het aanzoek van Max op een bal-masqué.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Zoekwoorden
burgerlijk milieu, relatiepsychologie, machtsverhouding, vrouwelijke beleving, emotionele afhankelijkheid, huwelijk, sociale moraal, karakterstudie, innerlijk conflict, dominantie, fin-de-siècle proza, naturalistische tendens
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.