Titre
Pakket van drie boeken over doofstommen en dovenonderwijs uit de periode 1919–1958, bestaande uit onder meer *Grietje. Het leven en sterven van een doofstom meisje*.en Werner, Hans, Geschichte des Taubstummenproblems bis ins 17. Jahrhundert
Auteur
Kok, J.; Redactie GAWEIN; Werner, Hans
Langue
Meertalig
Éditeur
J.H. Kok, Kampen; Dekker & Van de Vegt N.V., Nijmegen–Utrecht; Gustav Fischer, Jena
Prix
€ 40,00(Excl. toute livraison)
Détails
2 1e drukken twee gebrocheerde en 1 gebonden uitgave
Plus d'informations
-Banden van sleets tot als nieuw en ongelezen.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
1. Kok, J. Grietje. Het leven en sterven van een doofstom meisje
J.H. Kok, Kampen
1919, 3e druk, 106,[1] blz., linnen band, kaneelkleurige linnen uitgeversband met zwartopdruk.
Band goed op kleur; rugeinden en hoekjes gestoten; band iets moe; bladzijden voornamelijk in de marges flink roestig en verder vergeeld.
Provenance
Op het franse titelblad handgeschreven mededelingen aangaande het bezit van dit exemplaar:
‘Gekregen van D. Rijneveld van J.J. v. Eijk Veen (?) M.A. Reinaldaweg 35 Linschoten v. Wijngaarden Dorspstraat 20’.
Over de inhoud
Inleiding ….. 5
I. Een bittere teleurstelling ….. 13
II. “Zoo vlug als water” ….. 20
III. “Bezwaren en gevaren” ….. 27
IV. Naar het Instituut ….. 33
V. Bezoeken en Vacanties ….. 39
VI. Innerlijke strijd ….. 46
VII. Hare ontwikkeling ….. 53
VIII. “Ik ben gezond, ik ben vroolijk” ….. 59
IX. “O, die kruiwagen” ….. 65
X. Bewolkte lucht ….. 72
XI. “Achter de wolken schijnt toch de zon” ….. 79
XII. “Het zonnetje gaat onder” ….. 87
XIII. Na zonsondergang ….. 96
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
2. Redactie GAWEIN Psychologie van de doofstommen. GAWEIN. Tijdschrift van de Psychologische Kring aan de Nijmeegse Universiteit. Psychologie van de doofstommen. Jaargang VI, aflevering 3 en 4, januari 1958
Dekker & Van de Vegt N.V., Nijmegen–Utrecht
1958, 1e druk, blz. 63–123, brochure, grauwpapieren uitgeversomslag met zwartopdruk.
Omslag vanuit de rug en langs de randen iets vergeeld; bladzijden gaaf, schoon en nauwelijks verkleurd.
Over de inhoud
Ten geleide van Prof. Dr. Th. Rutten (65)
M. J. C. Büchli, Het doofstommenvraagstuk in Nederland (67)
A. van Uden, Historische ontwikkeling van onderwijs en opvoeding van doofstommen (79)
A. P. J. M. van den Horst, Doof-zijn (98)
J. Th. Snijders, De intelligentie van de doofstommen (104)
W. Croonen, Het psychologisch onderzoek van dove en slechthorende kinderen (110)
Boekbesprekingen (117)
Tekstfragment
A. van Uden, Historische ontwikkeling van onderwijs en opvoeding van doofstommen (blz. 79):
Men moet er zich eigenlijk over verwonderen, dat het zo lang geduurd heeft vóór de gedachte ingang kreeg, dat doofstommen onderwijsbaar zijn. Pas in de tweede helft van de 18e eeuw, dus nog geen 200 jaar geleden, werden de eerste scholen voor doofstommen opgericht, nl. in 1760 te Parijs door een priester, Ch. M. de l’Épée (1742–1789), die met de doofstommen samen een gebarentaal opbouwde en ze daarmee onderwees, en in 1778 te Leipzig door Sam. Heinicke (1727–1790), die de doofstommen door de spreektaal onderwees. De eerste school was een particuliere instelling, de tweede een staatsschool.
De reden van deze vertraging is enerzijds de al sinds de Oudheid praktisch algemeen gangbare opvatting, dat spreken en denken zo innig met elkaar verbonden zijn, dat iemand die niet spreken kan als idioot moet worden beschouwd en eenvoudig niet onderwijsbaar. Echter werd ook de eerste school voor blinde kinderen pas in 1784 gesticht, wederom te Parijs. Het algemeen streven van de Aufklärung en de tijd van de Romantiek met de opkomst van de volksschool en het “Alle Menschen werden Brüder” schijnen niet vreemd geweest te zijn aan de verbreiding van scholen voor doofstommen in de 18e en 19e eeuw.
Toch ligt de oorsprong van het doofstommenonderwijs niet bij deze scholen. De stichting van scholen werd voorafgegaan door een serie ontdekkingen door individuele personen, die ieder voor zich ofwel doofstommen thuis onderwezen ofwel erover filosofeerden. Het is zelfs de vraag of de stichting van scholen op zichzelf gezien wel zo’n grote vooruitgang voor de methode betekend heeft. Immers de....
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
3. Werner, Hans Geschichte des Taubstummenproblems bis ins 17. Jahrhundert
Gustav Fischer, Jena
1932, 1e druk, XI,[1],275 blz., brochure, oranjepapieren uitgeversomslag met zwartopdruk.
Volledig gave, schone en kleurechte omslag; rechterbovenhoek achterplat met flauwe vouw/ezelsoortje; grotendeels onopengesneden, bladzijden schoon, gaaf en wit; als nieuw en ongelezen.
Over de inhoud
Vorwort (V)
Einleitung (1–15)
I. Teil.
Populäre und wissenschaftliche Anschauungen über das Wesen der Taubstummheit.
Erstes Kapitel: Die medizinische Literatur (19–67)
I. Die griechisch-römische Epoche: Empedokles 19; Hippokrates 20; Aristoteles 22; Celsus, Cicero 25; Operation des Zungenbändchens 27; Lärm gegen Taubstummheit 28; Galen 29.
II. Byzantinische, arabische und mittelalterliche Medizin: Alexander Trallianus; Paulus Aegineta 34; Rhazes 35; Avicenna 36; Mesue d. J. 37; Mönchsmedizin 38; Lanfranchi 39.
III. Medizin der Neuzeit: Valescu von Taranta 41; Theorien über die Herkunft des Trommelfells 42; Entdeckung der Gehörknöchelchen und des Tubenkanals 43; Ursprung und Funktion des Hörnerven 44; Ursachen der Taubstummheit 45; Stellung der Medizin zum Taubstummenunterricht 46; Anatomie und Physiologie des Ohres 47; Casuistische Sammlungen, Amatus Lusitanus 48; Felix Platter 50; Taubstumme, die schreiben können 52; Lippenlesen 53; Zusammenhang der Taubheit mit der Stummheit 54; Anatomische Theorie der Taubstummheit 56; André Du Laurens 57; Kompromißtheorien 59; Antonius Deusing 60; Theologische Absicht Deusings 65; Weiterentwicklung der medizinischen Theorie 66.
Zweites Kapitel: Taubstummenrecht (67–84)
Vorjustinianische Gesetzgebung 68; Ulpian 70; Codex Justinianus 71; Kirchenrecht 73; Eherecht 74; Paulus Zacchias 75; Traktat des Lizentiaten Lasso 77; Blasius Michalorius 81; Juristische Monographien 83.
Drittes Kapitel: Die soziale und intellektuelle Lage der Taubstummen (84–128)
Ciceros Trostschrift 85; Petrarca, Cardano 87; Rangordnung der Sinne 88; Bedeutung der Kulturstufen für die Stellung der Taubstummen 90; Herodot und das Experiment des Psammetich 91; Etymologische Bemerkungen 92; Plato über die Gebärdensprache Taubstummer 95; Taubstumme Maler 96; Augustinus 97; Beda 98; Franciscus de Sales 99; Bartolus 100; Agricola 101; Cardano 103; Joachim Pasche 105; Theologische Kontroverse zwischen Katholiken und Lutheranern 106; Schalleitfähigkeit vom Mund aus 109; Cabeo, Schott, Lana 110; Oratio de surditate et mutitate von Salomon Alberti 112; Zerstreute Nachrichten über gebildete Taubstumme 114; Operation des Zungenbändchens 116; Entdeckung des Taubstummenunterrichts in Spanien 118; Einfluß der Phonetik 119; Johannes Lavater und seine Taubstummenschule 120; Verständnislosigkeit der Ärzte 125; Luis Mercado 126; Zusammenfassung 126.
II. Teil.
Die Anfänge des Taubstummenunterrichts in Spanien.
Vorbemerkungen (131–133)
Erstes Kapitel: Die spanischen Adelsfamilien und die Verbreitung der Taubstummheit in Spanien (133–141)
Quellen 133; Francisco und Pedro de Velasco 135; Stammtafel 136; Taubstumme Kinder des Grafen von Monterrey 137; Don Luis de Velasco 138; Der taubstumme Marquis de Priego 139.
Zweites Kapitel: Pedro Ponce (141–169)
Als Mönch im Kloster San Salvador de Oña 142; Die Taubstummen im Kloster 143; Baltasar de Zúñiga als zuverlässigste Quelle 143; Ambrosio de Morales 145; Wie gelangte Ponce zum Taubstummenunterricht? 147; Seine Ansichten over de oorzaken van de doofstomheid 148; Schwerfällige Aussprache seiner Schüler 149; Handalphabet bei Ponce 150; Nachrichten des Lizentiaten Lasso 151; Testament von Pedro de Velasco 153; Weitere Schüler Ponces, Fray Gaspar de Burgos 154; Ponce über sich selbst 156; Todesjahr Ponces 158; Ponce hat keine Nachfolger gehabt 159; Ponce hat kein Buch über seine Methode geschrieben 161; Charakteristik seines Lehrgangs 168.
Drittes Kapitel: Ramirez de Carrión und die Maravillas de naturaleza (169–203)
Lehrer von Beruf 171; Seine Methodik des Leseunterrichts 172; Lautiermethode gegen Buchstabiermethode 173; Seine Zöglinge 175; Marquis de Priego 177; Luis de Velasco 178; Bericht Kenelm Digbys 180; Der Prinz von Carignano 183; Bericht von Pedro de Castro 184; Saint-Simon 186; José Pellicer 187; Ramirez in Italien 188; Leben des Prinzen von Carignano 190; Die Maravillas de naturaleza 191; Ausgaben 192; Inhalt und Absicht 193; Arcanum des Ramirez 194; Anschauungen über das Wesen der Taubstummheit 199; Ramirez und Bonet 201.
Viertes Kapitel: Juan Martin Pablo Bonet (203–217)
Herkunft und Jugend 205; In Afrika 206; Sekretär des Condestable 207; Mit Ramirez zusammen im Haus des Condestable 208; Verfasser des ersten Taubstummenlehrbuchs 209; Weitere Lebensschicksale 211; Als Politiker 212; Ein politisches Pamphlet 213; Sein Tod 215; Charakteristik 216.
Fünftes Kapitel: Bonets Werk (217–235)
Über das Schriftalphabet 218; Lautwert der Buchstaben 219; Handalphabet 221; Einübung der Laute 222; Mechanische Hilfen 223; Nomen, Verbum, Konjunktion 224; Lautbildung 225; Ursachen der Taubstummheit 227; Über medizinische Heilversuche 228; Das Lippenlesen ist nicht lehrbar 229; Bonet kein Plagiator 232; Seine zweideutige Haltung gegenüber Ramirez 233; Wirkung des Buches 234.
Sechstes Kapitel: Geschichte des Handalphabets (235–253)
Alle drei Spanier verwandten das Handalphabet 235; Natürliche Zeichensprache 236; Schweigepflicht und Zeichensprache der Mönche 237; Systeme von Mönchsgebärden 240; Zählsystem Bedas 242; Regeln des h. Bonaventura 243; Handalphabet des Melchor de Yebra 244; Identisch mit dem Alphabet bei Ramirez und Bonet 247; Andere Systeme, Porta 249; Rossellius 250; John Bulwer 252.
Schluß: Nachwirkungen des spanischen Taubstummenunterrichts (254–270)
Die Vermittler: Valles und Digby 255; Cabeo, Schott, Lana 256; John Bulwer 257; Seine Chironomia 258; Philocophus 259; Spätere Werke Bulwers 268; Schluß 269.
Namen- und Sachregister (271–275)
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Trefwoorden
doofheid, slechthorendheid, gebarentaal, handalphabet, speciaal onderwijs, opvoedingsgeschiedenis, pedagogiek, ontwikkelingspsychologie, medische geschiedenis, rechtshistorie, sociale positie van gehandicapten, zorginstellingen, religieuze opvoeding, jeugdzorg, intellectuele ontwikkeling, vroegmoderne denkbeelden, onderwijspraktijk, cultuurgeschiedenis
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
1. Kok, J. Grietje. Het leven en sterven van een doofstom meisje
J.H. Kok, Kampen
1919, 3e druk, 106,[1] blz., linnen band, kaneelkleurige linnen uitgeversband met zwartopdruk.
Band goed op kleur; rugeinden en hoekjes gestoten; band iets moe; bladzijden voornamelijk in de marges flink roestig en verder vergeeld.
Provenance
Op het franse titelblad handgeschreven mededelingen aangaande het bezit van dit exemplaar:
‘Gekregen van D. Rijneveld van J.J. v. Eijk Veen (?) M.A. Reinaldaweg 35 Linschoten v. Wijngaarden Dorspstraat 20’.
Over de inhoud
Inleiding ….. 5
I. Een bittere teleurstelling ….. 13
II. “Zoo vlug als water” ….. 20
III. “Bezwaren en gevaren” ….. 27
IV. Naar het Instituut ….. 33
V. Bezoeken en Vacanties ….. 39
VI. Innerlijke strijd ….. 46
VII. Hare ontwikkeling ….. 53
VIII. “Ik ben gezond, ik ben vroolijk” ….. 59
IX. “O, die kruiwagen” ….. 65
X. Bewolkte lucht ….. 72
XI. “Achter de wolken schijnt toch de zon” ….. 79
XII. “Het zonnetje gaat onder” ….. 87
XIII. Na zonsondergang ….. 96
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
2. Redactie GAWEIN Psychologie van de doofstommen. GAWEIN. Tijdschrift van de Psychologische Kring aan de Nijmeegse Universiteit. Psychologie van de doofstommen. Jaargang VI, aflevering 3 en 4, januari 1958
Dekker & Van de Vegt N.V., Nijmegen–Utrecht
1958, 1e druk, blz. 63–123, brochure, grauwpapieren uitgeversomslag met zwartopdruk.
Omslag vanuit de rug en langs de randen iets vergeeld; bladzijden gaaf, schoon en nauwelijks verkleurd.
Over de inhoud
Ten geleide van Prof. Dr. Th. Rutten (65)
M. J. C. Büchli, Het doofstommenvraagstuk in Nederland (67)
A. van Uden, Historische ontwikkeling van onderwijs en opvoeding van doofstommen (79)
A. P. J. M. van den Horst, Doof-zijn (98)
J. Th. Snijders, De intelligentie van de doofstommen (104)
W. Croonen, Het psychologisch onderzoek van dove en slechthorende kinderen (110)
Boekbesprekingen (117)
Tekstfragment
A. van Uden, Historische ontwikkeling van onderwijs en opvoeding van doofstommen (blz. 79):
Men moet er zich eigenlijk over verwonderen, dat het zo lang geduurd heeft vóór de gedachte ingang kreeg, dat doofstommen onderwijsbaar zijn. Pas in de tweede helft van de 18e eeuw, dus nog geen 200 jaar geleden, werden de eerste scholen voor doofstommen opgericht, nl. in 1760 te Parijs door een priester, Ch. M. de l’Épée (1742–1789), die met de doofstommen samen een gebarentaal opbouwde en ze daarmee onderwees, en in 1778 te Leipzig door Sam. Heinicke (1727–1790), die de doofstommen door de spreektaal onderwees. De eerste school was een particuliere instelling, de tweede een staatsschool.
De reden van deze vertraging is enerzijds de al sinds de Oudheid praktisch algemeen gangbare opvatting, dat spreken en denken zo innig met elkaar verbonden zijn, dat iemand die niet spreken kan als idioot moet worden beschouwd en eenvoudig niet onderwijsbaar. Echter werd ook de eerste school voor blinde kinderen pas in 1784 gesticht, wederom te Parijs. Het algemeen streven van de Aufklärung en de tijd van de Romantiek met de opkomst van de volksschool en het “Alle Menschen werden Brüder” schijnen niet vreemd geweest te zijn aan de verbreiding van scholen voor doofstommen in de 18e en 19e eeuw.
Toch ligt de oorsprong van het doofstommenonderwijs niet bij deze scholen. De stichting van scholen werd voorafgegaan door een serie ontdekkingen door individuele personen, die ieder voor zich ofwel doofstommen thuis onderwezen ofwel erover filosofeerden. Het is zelfs de vraag of de stichting van scholen op zichzelf gezien wel zo’n grote vooruitgang voor de methode betekend heeft. Immers de....
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
3. Werner, Hans Geschichte des Taubstummenproblems bis ins 17. Jahrhundert
Gustav Fischer, Jena
1932, 1e druk, XI,[1],275 blz., brochure, oranjepapieren uitgeversomslag met zwartopdruk.
Volledig gave, schone en kleurechte omslag; rechterbovenhoek achterplat met flauwe vouw/ezelsoortje; grotendeels onopengesneden, bladzijden schoon, gaaf en wit; als nieuw en ongelezen.
Over de inhoud
Vorwort (V)
Einleitung (1–15)
I. Teil.
Populäre und wissenschaftliche Anschauungen über das Wesen der Taubstummheit.
Erstes Kapitel: Die medizinische Literatur (19–67)
I. Die griechisch-römische Epoche: Empedokles 19; Hippokrates 20; Aristoteles 22; Celsus, Cicero 25; Operation des Zungenbändchens 27; Lärm gegen Taubstummheit 28; Galen 29.
II. Byzantinische, arabische und mittelalterliche Medizin: Alexander Trallianus; Paulus Aegineta 34; Rhazes 35; Avicenna 36; Mesue d. J. 37; Mönchsmedizin 38; Lanfranchi 39.
III. Medizin der Neuzeit: Valescu von Taranta 41; Theorien über die Herkunft des Trommelfells 42; Entdeckung der Gehörknöchelchen und des Tubenkanals 43; Ursprung und Funktion des Hörnerven 44; Ursachen der Taubstummheit 45; Stellung der Medizin zum Taubstummenunterricht 46; Anatomie und Physiologie des Ohres 47; Casuistische Sammlungen, Amatus Lusitanus 48; Felix Platter 50; Taubstumme, die schreiben können 52; Lippenlesen 53; Zusammenhang der Taubheit mit der Stummheit 54; Anatomische Theorie der Taubstummheit 56; André Du Laurens 57; Kompromißtheorien 59; Antonius Deusing 60; Theologische Absicht Deusings 65; Weiterentwicklung der medizinischen Theorie 66.
Zweites Kapitel: Taubstummenrecht (67–84)
Vorjustinianische Gesetzgebung 68; Ulpian 70; Codex Justinianus 71; Kirchenrecht 73; Eherecht 74; Paulus Zacchias 75; Traktat des Lizentiaten Lasso 77; Blasius Michalorius 81; Juristische Monographien 83.
Drittes Kapitel: Die soziale und intellektuelle Lage der Taubstummen (84–128)
Ciceros Trostschrift 85; Petrarca, Cardano 87; Rangordnung der Sinne 88; Bedeutung der Kulturstufen für die Stellung der Taubstummen 90; Herodot und das Experiment des Psammetich 91; Etymologische Bemerkungen 92; Plato über die Gebärdensprache Taubstummer 95; Taubstumme Maler 96; Augustinus 97; Beda 98; Franciscus de Sales 99; Bartolus 100; Agricola 101; Cardano 103; Joachim Pasche 105; Theologische Kontroverse zwischen Katholiken und Lutheranern 106; Schalleitfähigkeit vom Mund aus 109; Cabeo, Schott, Lana 110; Oratio de surditate et mutitate von Salomon Alberti 112; Zerstreute Nachrichten über gebildete Taubstumme 114; Operation des Zungenbändchens 116; Entdeckung des Taubstummenunterrichts in Spanien 118; Einfluß der Phonetik 119; Johannes Lavater und seine Taubstummenschule 120; Verständnislosigkeit der Ärzte 125; Luis Mercado 126; Zusammenfassung 126.
II. Teil.
Die Anfänge des Taubstummenunterrichts in Spanien.
Vorbemerkungen (131–133)
Erstes Kapitel: Die spanischen Adelsfamilien und die Verbreitung der Taubstummheit in Spanien (133–141)
Quellen 133; Francisco und Pedro de Velasco 135; Stammtafel 136; Taubstumme Kinder des Grafen von Monterrey 137; Don Luis de Velasco 138; Der taubstumme Marquis de Priego 139.
Zweites Kapitel: Pedro Ponce (141–169)
Als Mönch im Kloster San Salvador de Oña 142; Die Taubstummen im Kloster 143; Baltasar de Zúñiga als zuverlässigste Quelle 143; Ambrosio de Morales 145; Wie gelangte Ponce zum Taubstummenunterricht? 147; Seine Ansichten over de oorzaken van de doofstomheid 148; Schwerfällige Aussprache seiner Schüler 149; Handalphabet bei Ponce 150; Nachrichten des Lizentiaten Lasso 151; Testament von Pedro de Velasco 153; Weitere Schüler Ponces, Fray Gaspar de Burgos 154; Ponce über sich selbst 156; Todesjahr Ponces 158; Ponce hat keine Nachfolger gehabt 159; Ponce hat kein Buch über seine Methode geschrieben 161; Charakteristik seines Lehrgangs 168.
Drittes Kapitel: Ramirez de Carrión und die Maravillas de naturaleza (169–203)
Lehrer von Beruf 171; Seine Methodik des Leseunterrichts 172; Lautiermethode gegen Buchstabiermethode 173; Seine Zöglinge 175; Marquis de Priego 177; Luis de Velasco 178; Bericht Kenelm Digbys 180; Der Prinz von Carignano 183; Bericht von Pedro de Castro 184; Saint-Simon 186; José Pellicer 187; Ramirez in Italien 188; Leben des Prinzen von Carignano 190; Die Maravillas de naturaleza 191; Ausgaben 192; Inhalt und Absicht 193; Arcanum des Ramirez 194; Anschauungen über das Wesen der Taubstummheit 199; Ramirez und Bonet 201.
Viertes Kapitel: Juan Martin Pablo Bonet (203–217)
Herkunft und Jugend 205; In Afrika 206; Sekretär des Condestable 207; Mit Ramirez zusammen im Haus des Condestable 208; Verfasser des ersten Taubstummenlehrbuchs 209; Weitere Lebensschicksale 211; Als Politiker 212; Ein politisches Pamphlet 213; Sein Tod 215; Charakteristik 216.
Fünftes Kapitel: Bonets Werk (217–235)
Über das Schriftalphabet 218; Lautwert der Buchstaben 219; Handalphabet 221; Einübung der Laute 222; Mechanische Hilfen 223; Nomen, Verbum, Konjunktion 224; Lautbildung 225; Ursachen der Taubstummheit 227; Über medizinische Heilversuche 228; Das Lippenlesen ist nicht lehrbar 229; Bonet kein Plagiator 232; Seine zweideutige Haltung gegenüber Ramirez 233; Wirkung des Buches 234.
Sechstes Kapitel: Geschichte des Handalphabets (235–253)
Alle drei Spanier verwandten das Handalphabet 235; Natürliche Zeichensprache 236; Schweigepflicht und Zeichensprache der Mönche 237; Systeme von Mönchsgebärden 240; Zählsystem Bedas 242; Regeln des h. Bonaventura 243; Handalphabet des Melchor de Yebra 244; Identisch mit dem Alphabet bei Ramirez und Bonet 247; Andere Systeme, Porta 249; Rossellius 250; John Bulwer 252.
Schluß: Nachwirkungen des spanischen Taubstummenunterrichts (254–270)
Die Vermittler: Valles und Digby 255; Cabeo, Schott, Lana 256; John Bulwer 257; Seine Chironomia 258; Philocophus 259; Spätere Werke Bulwers 268; Schluß 269.
Namen- und Sachregister (271–275)
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Trefwoorden
doofheid, slechthorendheid, gebarentaal, handalphabet, speciaal onderwijs, opvoedingsgeschiedenis, pedagogiek, ontwikkelingspsychologie, medische geschiedenis, rechtshistorie, sociale positie van gehandicapten, zorginstellingen, religieuze opvoeding, jeugdzorg, intellectuele ontwikkeling, vroegmoderne denkbeelden, onderwijspraktijk, cultuurgeschiedenis
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.