Titre
Waan
Auteur
Emants, Marcellus
Langue
néerlandais
Éditeur
Van Holkema & Warendorf, Amsterdam
Prix
€ 65,00(Excl. toute livraison)
Détails
1905, eerste druk, 206 blz. Bordeauxrode halflinnen privéband met grijswit gemarmerde kartonplatten, stoothoekjes
Plus d'informations
Vage handgeschreven rugtitel. Boekblok is scherp afgesneden (20 cm × 14,50 cm)./ Linnen licht geschaafd. Randen van de platten schaafplekjes. Zonder eerste schutblad. Bladzijden gaaf, schoon en nauwelijks verkleurd. Strak gebonden exemplaar.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 1 ( Elsevier’s Geïllustreerd Maandschrift, Jaargang 15 (1905),
Boekbespreking door H.R. Marcellus Emants, Waan, Amsterdam, Van Holkema en Warendorf, 1905.
Marcellus Emants is voor mij in de eerste plaats de zeer knappe psycholoog, de fijnste dien wij hebben misschien. Ik laat nu in 't midden de vraag hoe hij tot zijn menschenkennis is gekomen, of 't bij hem - behalve dan ondervinding en waarneming natuurlijk - hoofdzakelijk intuïtie van gevoel dan wel verstandelijke meditatie geweest is, ik wil alleen wijzen op het onmiskenbare feit van de kennis, die hij standvastig voortgaat op zoo aboluut eerlijke, scherpe, koelbloedige - soms misschien wat wreede, schijnbaar impassibele - wijze te uiten. Emants kent den modernen stadsmensch door-en-door, hij kent in de eerste plaats zichzelf; hij weet precies wat hij kan; 't is waarlijk niet gering; en nooit geeft hij indrukken van onmacht, ja zelfs maar van moeite, van reiken naar iets wat te hoog voor hem hangt.
En of hij nu, zooals in dat prachtige boek, ‘Inwijding’ - zijn allermooiste roman volgens mij - vertelt van een ordinair-schijnende vrouw, die toch tot zóó krachtige liefde, zóó diepe innigheid in staat was, of, gelijk in ‘Waan’, van zoogenaamd gedistingeerden, die ‘ordinair’, in den zin van gewoon, niet-bizonder, banaal, blijken te zijn, dan mag hij ons in het ééne geval meer ontroeren dan in het andere, in beide overtuigt hij, in beide gelóóven wij aan zijn menschen en aan zijn gevallen. Een uitzondering zou ik mogelijk moeten maken voor het laatste hoofdstuk van het hier besproken boek. Dat lezende kreeg ik eenige malen de sensatie dat de gedachten des schrijvers, niet meer die van zijn boek-personen weergegeven werden. Maar... 't bewijs moet ik schuldig blijven. Het is immers niet onmogelijk, dat een Versluissen den man, dien hij tot een kamercandidatuur wil overhalen, toevoegt (bl. 184): ‘Over Indië wil je en kan je spreken met kennis van zaken. Best... da's immers al wat we noodig hebbe. Voor de rest kan je 'n beetje schettere en praat je eenvoudig andere na. Of 't al's gezeid is... wat doet het toe? Je zegt 't nog's; da's 't voornaamste’.... Het is niet onmogelijk, maar ik twijfel, en ook de meditatie van Henk, waarmee het boek sluit, lijkt mij wat al te wijsgeerig-pessimistisch en fijn psychologisch voor iemand, die genoemde candidatuur met veel animo denkt te aanvaarden....
Edoch - absolute objectiviteit is bij mijn weten noch door niemand in een kunstwerk bereikt, en 't werk zou misschien ook ál te knap, vervelend van perfectie worden.
‘Waan’ is een interessant, een knap, uitstekend geschreven boek, werk van een man, die heusch... lang niet ordinair is! Het karakter ‘Maggie’, wat een waardevolle aanwinst weer, voor de ‘Vrouwenkarakters in Emants' werken’, waaraan wellicht eens een ijverig letterminnaar een interessante studie zal wijden.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 2 (Toelichting en verantwoording Bron: DBNL — door Pierre H. Dubois:
Waan, een van de minder bekende werken van Marcellus Emants, is een korte roman (of als men wil een grote novelle) over de verliefdheid en de eerste huwelijksperiode van een oudere man en een meer dan twintig jaar jonger meisje. Dat Emants op 5 juli 1904 te Berlijn voor de derde maal in het huwelijk trad - met de Duitse actrice Jenny Emma Gertrud Kühn die 27 jaar oud was en 29 jaar jonger dan hij - is in dit verband geen loutere toevalligheid. Niet alleen heeft Emants zich in veel van zijn werk door persoonlijke ervaringen laten inspireren, hij verklaarde bovendien aan M.J. Brusse in een gesprek op 16 maart 1907 - pas op 28 oktober 1923, veertien dagen na Emant's dood, als feuilleton in de Nieuwe Rotterdamse Courant gepubliceerd - dat hij in geen van zijn boeken zo precies naar model had gewerkt als in Waan. Hij voegde daaraan toe: ‘Het model van de hoofdfiguur zei mij ‘ik heb nu het gevoel dat je me naakt voor het publiek hebt gebracht’. Er kan geen twijfel over bestaan voor wie zich in de biografie van Emants heeft verdiept dat dit model Jenny Kühn is geweest. Hoogstens kan het wat verwondering wekken dat deze toch in menig opzicht weinig hoopgevende schildering reeds was geschreven (en gedeeltelijk zelfs in De Gids gepubliceerd), toen het huwelijk nog moest worden gesloten. Daarbij dient men echter twee dingen te bedenken. In de eerste plaats is Maggy, de hoofdfiguur, geen portret; in de tweede plaats maakte Emants zich weliswaar inderdaad weinig illusies over dit derde huwelijk, maar hoopte hij ‘op een meevaller’, zoals hij schrijft in een brief aan zijn vriend dr. M.C. Mendes da Costa van 29 augustus 1904, nauwelijks twee maanden na het sluiten ervan. Een aanwijzing voor die (sceptische) hoop mag men zeker ook zoeken in het feit dat het boek een open einde heeft.
Waan is een der weinige geschriften van Emants waarin, zij het slechts incidenteel, de invloed bespeurbaar is van de woordkunst der tachtigers. Het is een verschijnsel dat zich in die jaren sporadisch bij hem heeft voorgedaan, zoals ook blijkt uit de door hemzelf voor de voordrachtskunstenaar Albert Vogel gemaakte bewerking van zijn gedicht Godenschemering, onder de titel Loki, Dramatisch gedicht in vier zangen (Amsterdam 1906). De onderhavige druk, waarbij de spelling werd omgezet in de thans gangbare, is de tweede. De eerste druk verscheen in 1905 bij Van Holkema en Warendorf te Amsterdam. Daaraan voorafgaande vond een publikatie plaats in het tijdschrift De Gids, jaargang 1904, blz. 1-50 en 213-270.
Pierre H. Dubois.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 170 e.v.):
Krabben doet ze al lang niet meer. Gepassioneerd was ze niet en is ze evenmin geworden, en van haar vreemde buien van aanhaligheid en koud-afduwen is geen sprake meer, nu hun kussen-geven en handen-drukken en met-de-armen-omstrengelen al even regelmatig geordend is als hun eten, hun wandelen en hun bedwaartsgaan.
Pogen om hem er onder te krijgen... ach, daar is zelfs geen ogenblik kwestie van geweest; ze is er veel te weinig heerszuchtig voor. Over haar huishoudentje het bevel te voeren voldoet haar volkomen. Dat ze hem zelden of nooit wil voorspelen en zich wel verbazend geoefend heeft voor dit feest... niet ver is de verklaring er van te zoeken. Is ze niet ijdel en lichaamszwak tevens? Elke inspanning weegt haar zwaar en of hij alleen stil geniet dan wel een paar honderd mensen haar luide toejuichen... dat geeft voor dezelfde moeite toch wel een gans ander loon.
Hoe is 't mogelijk, dat hij al dit ordinaire eens zo anders, zo buitengewoon gevonden heeft?
Natuurlijk... och ja, ook dit spreekt van zelf... natuurlijk is 't haar eveneens vergaan. Ook zij ziet in hem niet meer, wat ze voorheen in hem heeft menen te ontdekken. Ook zij vindt hem thans... ordinair... vreselijk ordinair.
En daarom is Rietzen haar geweest... een verkwikking. Liefde... verliefdheid voor dit diplomaatje... niets daarvan is in haar opgekomen. Maar dat Rietzen zulk een verkwikking wezen kon... dat bewijst weer ten duidelijkste, dat hun hele verhouding, hun zeldzame liefde ook is geworden... misschien altijd geweest is... ordinair. Zij zouden elkander verbeteren!
Is 't niet om te lachen, dat ze opgewonden en verblind genoeg waren geweest om zich zo iets onzinnigs te kunnen wijsmaken! Verbeteren anderen elkaar? Hoe bespottelijk toch, dat een mens zich zelf altijd voor een uitzondering houdt, aan wie uitzonderingen ten deel vallen en anderen voor de regel, bij wie alles volgens de regel geschiedt.
't Is genoeg, dat we ons door het bezit van een onbeduidende handigheid, een niets-betekenende eigenschap, een armzalig talentje menen te onderscheiden van een honderdtal medemensen, of we zien ons zelf voor een uitzondering aan, een fenomeen, iets heel buitengewoons!
Hoe dwaas toch!
Toen hij zijn domineeschap opgaf... toen hij in zijn dagblad afscheid nam van zijn lezers... toen hij terugkeerde van zijn gevaarlijke onderzoekingsreis...
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Trefwoorden:
huwelijkspsychologie
zelfbedrog
illusies
moderne mensbeeld
emotionele vervlakking
macht en afhankelijkheid
liefdesontgoocheling
psychologische roman
generatiekloof
einde-eeuws pessimisme
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 1 ( Elsevier’s Geïllustreerd Maandschrift, Jaargang 15 (1905),
Boekbespreking door H.R. Marcellus Emants, Waan, Amsterdam, Van Holkema en Warendorf, 1905.
Marcellus Emants is voor mij in de eerste plaats de zeer knappe psycholoog, de fijnste dien wij hebben misschien. Ik laat nu in 't midden de vraag hoe hij tot zijn menschenkennis is gekomen, of 't bij hem - behalve dan ondervinding en waarneming natuurlijk - hoofdzakelijk intuïtie van gevoel dan wel verstandelijke meditatie geweest is, ik wil alleen wijzen op het onmiskenbare feit van de kennis, die hij standvastig voortgaat op zoo aboluut eerlijke, scherpe, koelbloedige - soms misschien wat wreede, schijnbaar impassibele - wijze te uiten. Emants kent den modernen stadsmensch door-en-door, hij kent in de eerste plaats zichzelf; hij weet precies wat hij kan; 't is waarlijk niet gering; en nooit geeft hij indrukken van onmacht, ja zelfs maar van moeite, van reiken naar iets wat te hoog voor hem hangt.
En of hij nu, zooals in dat prachtige boek, ‘Inwijding’ - zijn allermooiste roman volgens mij - vertelt van een ordinair-schijnende vrouw, die toch tot zóó krachtige liefde, zóó diepe innigheid in staat was, of, gelijk in ‘Waan’, van zoogenaamd gedistingeerden, die ‘ordinair’, in den zin van gewoon, niet-bizonder, banaal, blijken te zijn, dan mag hij ons in het ééne geval meer ontroeren dan in het andere, in beide overtuigt hij, in beide gelóóven wij aan zijn menschen en aan zijn gevallen. Een uitzondering zou ik mogelijk moeten maken voor het laatste hoofdstuk van het hier besproken boek. Dat lezende kreeg ik eenige malen de sensatie dat de gedachten des schrijvers, niet meer die van zijn boek-personen weergegeven werden. Maar... 't bewijs moet ik schuldig blijven. Het is immers niet onmogelijk, dat een Versluissen den man, dien hij tot een kamercandidatuur wil overhalen, toevoegt (bl. 184): ‘Over Indië wil je en kan je spreken met kennis van zaken. Best... da's immers al wat we noodig hebbe. Voor de rest kan je 'n beetje schettere en praat je eenvoudig andere na. Of 't al's gezeid is... wat doet het toe? Je zegt 't nog's; da's 't voornaamste’.... Het is niet onmogelijk, maar ik twijfel, en ook de meditatie van Henk, waarmee het boek sluit, lijkt mij wat al te wijsgeerig-pessimistisch en fijn psychologisch voor iemand, die genoemde candidatuur met veel animo denkt te aanvaarden....
Edoch - absolute objectiviteit is bij mijn weten noch door niemand in een kunstwerk bereikt, en 't werk zou misschien ook ál te knap, vervelend van perfectie worden.
‘Waan’ is een interessant, een knap, uitstekend geschreven boek, werk van een man, die heusch... lang niet ordinair is! Het karakter ‘Maggie’, wat een waardevolle aanwinst weer, voor de ‘Vrouwenkarakters in Emants' werken’, waaraan wellicht eens een ijverig letterminnaar een interessante studie zal wijden.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 2 (Toelichting en verantwoording Bron: DBNL — door Pierre H. Dubois:
Waan, een van de minder bekende werken van Marcellus Emants, is een korte roman (of als men wil een grote novelle) over de verliefdheid en de eerste huwelijksperiode van een oudere man en een meer dan twintig jaar jonger meisje. Dat Emants op 5 juli 1904 te Berlijn voor de derde maal in het huwelijk trad - met de Duitse actrice Jenny Emma Gertrud Kühn die 27 jaar oud was en 29 jaar jonger dan hij - is in dit verband geen loutere toevalligheid. Niet alleen heeft Emants zich in veel van zijn werk door persoonlijke ervaringen laten inspireren, hij verklaarde bovendien aan M.J. Brusse in een gesprek op 16 maart 1907 - pas op 28 oktober 1923, veertien dagen na Emant's dood, als feuilleton in de Nieuwe Rotterdamse Courant gepubliceerd - dat hij in geen van zijn boeken zo precies naar model had gewerkt als in Waan. Hij voegde daaraan toe: ‘Het model van de hoofdfiguur zei mij ‘ik heb nu het gevoel dat je me naakt voor het publiek hebt gebracht’. Er kan geen twijfel over bestaan voor wie zich in de biografie van Emants heeft verdiept dat dit model Jenny Kühn is geweest. Hoogstens kan het wat verwondering wekken dat deze toch in menig opzicht weinig hoopgevende schildering reeds was geschreven (en gedeeltelijk zelfs in De Gids gepubliceerd), toen het huwelijk nog moest worden gesloten. Daarbij dient men echter twee dingen te bedenken. In de eerste plaats is Maggy, de hoofdfiguur, geen portret; in de tweede plaats maakte Emants zich weliswaar inderdaad weinig illusies over dit derde huwelijk, maar hoopte hij ‘op een meevaller’, zoals hij schrijft in een brief aan zijn vriend dr. M.C. Mendes da Costa van 29 augustus 1904, nauwelijks twee maanden na het sluiten ervan. Een aanwijzing voor die (sceptische) hoop mag men zeker ook zoeken in het feit dat het boek een open einde heeft.
Waan is een der weinige geschriften van Emants waarin, zij het slechts incidenteel, de invloed bespeurbaar is van de woordkunst der tachtigers. Het is een verschijnsel dat zich in die jaren sporadisch bij hem heeft voorgedaan, zoals ook blijkt uit de door hemzelf voor de voordrachtskunstenaar Albert Vogel gemaakte bewerking van zijn gedicht Godenschemering, onder de titel Loki, Dramatisch gedicht in vier zangen (Amsterdam 1906). De onderhavige druk, waarbij de spelling werd omgezet in de thans gangbare, is de tweede. De eerste druk verscheen in 1905 bij Van Holkema en Warendorf te Amsterdam. Daaraan voorafgaande vond een publikatie plaats in het tijdschrift De Gids, jaargang 1904, blz. 1-50 en 213-270.
Pierre H. Dubois.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment (Blz. 170 e.v.):
Krabben doet ze al lang niet meer. Gepassioneerd was ze niet en is ze evenmin geworden, en van haar vreemde buien van aanhaligheid en koud-afduwen is geen sprake meer, nu hun kussen-geven en handen-drukken en met-de-armen-omstrengelen al even regelmatig geordend is als hun eten, hun wandelen en hun bedwaartsgaan.
Pogen om hem er onder te krijgen... ach, daar is zelfs geen ogenblik kwestie van geweest; ze is er veel te weinig heerszuchtig voor. Over haar huishoudentje het bevel te voeren voldoet haar volkomen. Dat ze hem zelden of nooit wil voorspelen en zich wel verbazend geoefend heeft voor dit feest... niet ver is de verklaring er van te zoeken. Is ze niet ijdel en lichaamszwak tevens? Elke inspanning weegt haar zwaar en of hij alleen stil geniet dan wel een paar honderd mensen haar luide toejuichen... dat geeft voor dezelfde moeite toch wel een gans ander loon.
Hoe is 't mogelijk, dat hij al dit ordinaire eens zo anders, zo buitengewoon gevonden heeft?
Natuurlijk... och ja, ook dit spreekt van zelf... natuurlijk is 't haar eveneens vergaan. Ook zij ziet in hem niet meer, wat ze voorheen in hem heeft menen te ontdekken. Ook zij vindt hem thans... ordinair... vreselijk ordinair.
En daarom is Rietzen haar geweest... een verkwikking. Liefde... verliefdheid voor dit diplomaatje... niets daarvan is in haar opgekomen. Maar dat Rietzen zulk een verkwikking wezen kon... dat bewijst weer ten duidelijkste, dat hun hele verhouding, hun zeldzame liefde ook is geworden... misschien altijd geweest is... ordinair. Zij zouden elkander verbeteren!
Is 't niet om te lachen, dat ze opgewonden en verblind genoeg waren geweest om zich zo iets onzinnigs te kunnen wijsmaken! Verbeteren anderen elkaar? Hoe bespottelijk toch, dat een mens zich zelf altijd voor een uitzondering houdt, aan wie uitzonderingen ten deel vallen en anderen voor de regel, bij wie alles volgens de regel geschiedt.
't Is genoeg, dat we ons door het bezit van een onbeduidende handigheid, een niets-betekenende eigenschap, een armzalig talentje menen te onderscheiden van een honderdtal medemensen, of we zien ons zelf voor een uitzondering aan, een fenomeen, iets heel buitengewoons!
Hoe dwaas toch!
Toen hij zijn domineeschap opgaf... toen hij in zijn dagblad afscheid nam van zijn lezers... toen hij terugkeerde van zijn gevaarlijke onderzoekingsreis...
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Trefwoorden:
huwelijkspsychologie
zelfbedrog
illusies
moderne mensbeeld
emotionele vervlakking
macht en afhankelijkheid
liefdesontgoocheling
psychologische roman
generatiekloof
einde-eeuws pessimisme
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.