Titre
Schoppenboer
Auteur
Buysse, Cyriel
Langue
néerlandais
Éditeur
H. J. W. Becht, Amsterdam
Prix
€ 95,00(Excl. toute livraison)
Détails
1898, eerste druk, 304 bladzijden, originele rood/groenlinnen uitgeversband met goudopdruk
Plus d'informations
Iets scheefgelezen. Rug vaal. Platten met lichte schaafplekjes. Rugeinden en hoekjes gestoten. OP de neep licht rafelig. Bladzijden gaaf, schoon en nagenoeg onverkleurd. Eerste paar bladzijden in de marges hier en daar met roestvlekjes. Een stevig gebonden aantrekkelijk exemplaar.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
**Inhoud**
*Schoppenboer* is een naturalistische roman waarin Cyriel Buysse het Vlaamse boerenleven rond 1900 genadeloos blootlegt. In het centrum staat boer Jan Foncke, een man verteerd door achterdocht, begeerte en drift. Zijn omgang met familie, buren en herbergiers wordt bepaald door macht, drankzucht en wantrouwen. In sobere stijl beschrijft Buysse hoe zelfbedrog en fatalisme het bestaan bepalen, onder meer in scènes waarin Foncke zich vastklampt aan een glas jenever als laatste houvast tegen de leegte van zijn eigen gemoed.
**Tekstfragment**
"...verliepen soms maanden dat hij geen jenever
proefde, maar nu voelde hij zich heel anders
gestemd dan gewoonlijk, nu had hij wel graag
nog iets gedronken; hij voelde er behoefte aan.
Vervelend toch dat die vrouw zoo praatziek en
nieuwsgierig was, anders zou hij nog wel even
naar het herbergje terugkeeren.
Bah! waarom niet? Wat kon 't hem ook sche
len? Die vrouw zou er toch maar niet meer van
weten dan hij haar wel zeggen wou. En plot
seling keerde hij vastberaden terug.
Nog een druppel! moedertje, riep hij
gemaakt-opgeruimd, zich de handen wrijvend.
„Eén soldaat vecht niet," zegt 't spreekwoord,
wij zullen er maar een tweede bijvoegen.
Of ge gelijk hebt! juichte de waardin,
met een glas in den kelder gaande.
En, toen ze weer boven kwam, begon ze
nogmaals op haar jenever te pochen.
Jan dronk den borrel ledig. En eventjes ging
hij zitten, vulde zijn pijp, en stak ze aan. Het
was de eerste die hij sinds drie dagen rookte.
Ze smaakte lekker; zóó lekker dat de waardin
zijn genoegen waarnam en er lachend een aan
merking op maakte...."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 1 (Neerlandia, jaargang 2, 1898)
Schoppenboer , door Cyriel Buysse. Amsterdam, H.J.W. Becht, 1898.
Met evengoed volgehouden intrigue, gelouterd en verfijnd door een rijper geworden talent, zoo is voor ons, naast *Het Recht van den Sterkste*, *Schoppenboer* het beste wat Buysse ooit schreef. Het komt ons voor dat de auteur, na een zeer langen omweg, weer op de goede baan is. Na het povere boek: *Wroeging*, en de geschiedenis voor verloofde jonge dames: *Op 't Blauwhuis*, die de lezers van Buysse aan de hechtheid van zijn talent lieten twijfelen, zal *Schoppenboer* aan iedereen bijna als een meesterstuk voorkomen. We zeggen ‘bijna’, want daar zijn nog wel enkele vlekken in het werk. Zoo, eerst en vooral, de taal, die, hoewel zuiverder dan, b.v., in *Op 't Blauwhuis*, nog steeds vermoeden laat dat Buysse beter het Fransch dan het Nederlandsch machtig is. Nochtans, we herhalen het, schijnt het ons toe dat er ook langs die zijde verbetering gekomen is. Dan vallen nog sommige formules aan te merken, die den schrijver al heel lief blijken te zijn, maar eerder slecht werken op den lezer. Zoo komt àl te dikwijls: ‘Toen gebeurde er iets...’ als transitie tusschen hoofddeelen van het verhaal voor, hetgeen bij Buysse eene onbeholpenheid zou laten onderstellen, die hem waarlijk niet eigen is: de algemeene compositie van den roman toont het genoeg aan.
Maar zelfs met deze, en een paar andere kleinere schaduwzijden, blijft *Schoppenboer* een zeer sterk werk. De karakter-teekening van de drie zonen Foncke: Pier-Cies, Domien en Jan, vooral van den laatste, is al heel knap; en bladzijden als: den brand op de hoeve, den dood van vader Foncke, de bekentenissen van de meid Marie, en den bruilofstdag, en hoe deze we[...] op Jan, vergeet men zoo heel licht niet. Minder g[oed] geslaagd schijnt ons de beschrijving van 't volkje uit de Zijstraat. Voor iemand die 't grauw van dergelijke gehuchten kent (wij denken hier aan het beruchte ‘de(n) Hul’ te Nevele, dat Buysse wel voor den geest kan gestaan hebben bij 't schrijven van die bladzijden) zal met ons instemmen dat het in *Het Recht van den Sterkste* beter geschetst voorkwam. We bekennen echter dat dit gedeelte het boek in 't geheel niet ontsiert.
Opvallend is in *Schoppenboer* de eenheid in 't behandelen der stof. Het verhaal wordt bijna nooit afgebroken en brengt ons zeer geleidelijk naar het einde. Alles staat logisch op zijne plaats; geen enkel gedeelte is te beknopt of te uitvoerig behandeld, gelijk het zoo dikwijls gebeurde in de vroegere romans van Buysse, die aldus van lieverlede voorkwamen als met overijling of samengesteld. Hier is het evenwicht in de samenstelling volkomen, en geeft aan het werk eene kloekte die, in de reeks van Buysse's boeken, alleen *De Biezenstekker* en *Het Recht van den Sterkste*, naast *De Wraak van Permentier*, bezaten....
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 2 (Zacht Lawijd, jaargang 8, 2009)**
De volgende drie stellingen zijn slechts enkele van de feitelijke beweringen. Ten eerste: een individu dat lijdt aan een pathologie die gelijk te stellen is met zedelijke krankzinnigheid vertoont misdadig gedrag. In *Schoppenboer* lezen we hoe boer Jan Foncke, die een seksuele obsessie ontwikkelt voor Rosa, de vrouw van zijn neef, talloze keren tracht Rosa te verkrachten en hoe zijn onbevredigde verlangen hem ertoe drijft zijn neef te willen vermoorden. Een voorbeeld:
Zijn aartsvijanden!... O! Er bestonden geen woorden om uit te drukken tot welk punt hij ze nu haatte en verfoeide; Hij was opnieuw vooruitgegaan, eerst kalm en bedaard, van lieverlede harder, met jagende boezem en jagende stap, met krampachtig gesloten vuisten en evenwijdig schuin vooroverhellend lijf, naarmate hij zich in verbeelding, weer vlijmender en vlijmender, hun onverdiend geluk voorstelde. O!... had hij hem nu maar in zijn macht, de hatelijke, walgelijke, luiaard, wat zou hij razend, als een wild beest op hem springen! Wat zou hij hem vloekend uit Rosa's armen rukken, en, met zijn vuisten en zijn voeten, zijn lomp, dik, vadsig lijf in stukken slaan en trappen! Zó,... met zijn éne hand, zou hij hem de keel toewringen!... Of zó,... met één enkele duw, hem 't hoofd tegen een boom verpletteren. En dan zou hij met ruw geweld Rosa de zijne maken; en als dat gebeurd was haar insgelijks doden, omdat ze eerst aan zijn vijand behoord had, omdat ze zich aan hem onteerd had.
“.........”
Een individu dat lijdt aan een pathologie die gelijk te stellen is met zedelijke krankzinnigheid vertoont perverse, emotieloze neigingen; dat is een tweede feitelijke bewering. In *Schoppenboer* hebben we bijvoorbeeld de volgende passage:
Zij was oud en lelijk, vuil en zwart, met een grauw vel en een mond zonder tanden, doch wat deed dat ter zake. Hij nam ze maar zoals ze was, en dat bevrijdde hem van ergere buitensporigheden. Nooit, trouwens, ontving ze een cent van hem. Dat gebeurde zo gans eenvoudig en natuurlijk, zonder liefde noch schaamte, alsof het niet anders kon, alsof het iets was dat vanzelf bij haar betrekking als dienstmeid hoorde. En overdag was daar niets van te merken; nooit, zelfs als ze gans alleen in huis waren, waagden zij de minste toespeling dienaangaande. Het geruste cynisme van honden die na de daad elkaar verlaten. ....
“....”
De derde feitelijke bewering tot slot: een individu dat lijdt aan een pathologie die gelijk te stellen is met *insania moralis* gaat respectloos om met zijn naasten. In *Schoppenboer* ontwikkelt Jan een ongemotiveerde haat jegens zijn neef, verbrast hij het geld van hem en zijn broers in drinkpartijen, misbruikt hij de meid wanneer hij er zin in heeft en tracht hij Rosa te verkrachten. Een voorbeeld:
[...] maar eens als de alcohol, die hij nu in ruime hoeveelheid gebruikte, zijn konen kleurde en in zijn starre ogen vlamde, toen kon hem niets meer schelen, en vastberaden stapte hij door, naar de beruchte kroegen. Hij was er reeds goed bekend, men wist er reeds van huis tot huis dat zijn komst er telkens het signaal was van eindeloze traktaties en brasserijen. [...]
Dan kende Jan geen palen meer. Het laatste gevoel van schaamte verdween, en, gevolgd van zijn boeven, ondernam hij in de Zijstraat tochten, welke dagen en nachten duurden. Hij verloor het bewustzijn van tijd en plaats, hij struikelde met de bende van de ene kroeg naar de andere, ze beurtelings alle bezoekend.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
**Zoekwoorden**
naturalisme
platteland
boerenleven
jaloezie
drankgebruik
Vlaamse literatuur
familierelaties
achterdocht
zelfbedrog
boerencultuur
gemoedstoestand
eind 19e eeuw
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
**Inhoud**
*Schoppenboer* is een naturalistische roman waarin Cyriel Buysse het Vlaamse boerenleven rond 1900 genadeloos blootlegt. In het centrum staat boer Jan Foncke, een man verteerd door achterdocht, begeerte en drift. Zijn omgang met familie, buren en herbergiers wordt bepaald door macht, drankzucht en wantrouwen. In sobere stijl beschrijft Buysse hoe zelfbedrog en fatalisme het bestaan bepalen, onder meer in scènes waarin Foncke zich vastklampt aan een glas jenever als laatste houvast tegen de leegte van zijn eigen gemoed.
**Tekstfragment**
"...verliepen soms maanden dat hij geen jenever
proefde, maar nu voelde hij zich heel anders
gestemd dan gewoonlijk, nu had hij wel graag
nog iets gedronken; hij voelde er behoefte aan.
Vervelend toch dat die vrouw zoo praatziek en
nieuwsgierig was, anders zou hij nog wel even
naar het herbergje terugkeeren.
Bah! waarom niet? Wat kon 't hem ook sche
len? Die vrouw zou er toch maar niet meer van
weten dan hij haar wel zeggen wou. En plot
seling keerde hij vastberaden terug.
Nog een druppel! moedertje, riep hij
gemaakt-opgeruimd, zich de handen wrijvend.
„Eén soldaat vecht niet," zegt 't spreekwoord,
wij zullen er maar een tweede bijvoegen.
Of ge gelijk hebt! juichte de waardin,
met een glas in den kelder gaande.
En, toen ze weer boven kwam, begon ze
nogmaals op haar jenever te pochen.
Jan dronk den borrel ledig. En eventjes ging
hij zitten, vulde zijn pijp, en stak ze aan. Het
was de eerste die hij sinds drie dagen rookte.
Ze smaakte lekker; zóó lekker dat de waardin
zijn genoegen waarnam en er lachend een aan
merking op maakte...."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 1 (Neerlandia, jaargang 2, 1898)
Schoppenboer , door Cyriel Buysse. Amsterdam, H.J.W. Becht, 1898.
Met evengoed volgehouden intrigue, gelouterd en verfijnd door een rijper geworden talent, zoo is voor ons, naast *Het Recht van den Sterkste*, *Schoppenboer* het beste wat Buysse ooit schreef. Het komt ons voor dat de auteur, na een zeer langen omweg, weer op de goede baan is. Na het povere boek: *Wroeging*, en de geschiedenis voor verloofde jonge dames: *Op 't Blauwhuis*, die de lezers van Buysse aan de hechtheid van zijn talent lieten twijfelen, zal *Schoppenboer* aan iedereen bijna als een meesterstuk voorkomen. We zeggen ‘bijna’, want daar zijn nog wel enkele vlekken in het werk. Zoo, eerst en vooral, de taal, die, hoewel zuiverder dan, b.v., in *Op 't Blauwhuis*, nog steeds vermoeden laat dat Buysse beter het Fransch dan het Nederlandsch machtig is. Nochtans, we herhalen het, schijnt het ons toe dat er ook langs die zijde verbetering gekomen is. Dan vallen nog sommige formules aan te merken, die den schrijver al heel lief blijken te zijn, maar eerder slecht werken op den lezer. Zoo komt àl te dikwijls: ‘Toen gebeurde er iets...’ als transitie tusschen hoofddeelen van het verhaal voor, hetgeen bij Buysse eene onbeholpenheid zou laten onderstellen, die hem waarlijk niet eigen is: de algemeene compositie van den roman toont het genoeg aan.
Maar zelfs met deze, en een paar andere kleinere schaduwzijden, blijft *Schoppenboer* een zeer sterk werk. De karakter-teekening van de drie zonen Foncke: Pier-Cies, Domien en Jan, vooral van den laatste, is al heel knap; en bladzijden als: den brand op de hoeve, den dood van vader Foncke, de bekentenissen van de meid Marie, en den bruilofstdag, en hoe deze we[...] op Jan, vergeet men zoo heel licht niet. Minder g[oed] geslaagd schijnt ons de beschrijving van 't volkje uit de Zijstraat. Voor iemand die 't grauw van dergelijke gehuchten kent (wij denken hier aan het beruchte ‘de(n) Hul’ te Nevele, dat Buysse wel voor den geest kan gestaan hebben bij 't schrijven van die bladzijden) zal met ons instemmen dat het in *Het Recht van den Sterkste* beter geschetst voorkwam. We bekennen echter dat dit gedeelte het boek in 't geheel niet ontsiert.
Opvallend is in *Schoppenboer* de eenheid in 't behandelen der stof. Het verhaal wordt bijna nooit afgebroken en brengt ons zeer geleidelijk naar het einde. Alles staat logisch op zijne plaats; geen enkel gedeelte is te beknopt of te uitvoerig behandeld, gelijk het zoo dikwijls gebeurde in de vroegere romans van Buysse, die aldus van lieverlede voorkwamen als met overijling of samengesteld. Hier is het evenwicht in de samenstelling volkomen, en geeft aan het werk eene kloekte die, in de reeks van Buysse's boeken, alleen *De Biezenstekker* en *Het Recht van den Sterkste*, naast *De Wraak van Permentier*, bezaten....
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie 2 (Zacht Lawijd, jaargang 8, 2009)**
De volgende drie stellingen zijn slechts enkele van de feitelijke beweringen. Ten eerste: een individu dat lijdt aan een pathologie die gelijk te stellen is met zedelijke krankzinnigheid vertoont misdadig gedrag. In *Schoppenboer* lezen we hoe boer Jan Foncke, die een seksuele obsessie ontwikkelt voor Rosa, de vrouw van zijn neef, talloze keren tracht Rosa te verkrachten en hoe zijn onbevredigde verlangen hem ertoe drijft zijn neef te willen vermoorden. Een voorbeeld:
Zijn aartsvijanden!... O! Er bestonden geen woorden om uit te drukken tot welk punt hij ze nu haatte en verfoeide; Hij was opnieuw vooruitgegaan, eerst kalm en bedaard, van lieverlede harder, met jagende boezem en jagende stap, met krampachtig gesloten vuisten en evenwijdig schuin vooroverhellend lijf, naarmate hij zich in verbeelding, weer vlijmender en vlijmender, hun onverdiend geluk voorstelde. O!... had hij hem nu maar in zijn macht, de hatelijke, walgelijke, luiaard, wat zou hij razend, als een wild beest op hem springen! Wat zou hij hem vloekend uit Rosa's armen rukken, en, met zijn vuisten en zijn voeten, zijn lomp, dik, vadsig lijf in stukken slaan en trappen! Zó,... met zijn éne hand, zou hij hem de keel toewringen!... Of zó,... met één enkele duw, hem 't hoofd tegen een boom verpletteren. En dan zou hij met ruw geweld Rosa de zijne maken; en als dat gebeurd was haar insgelijks doden, omdat ze eerst aan zijn vijand behoord had, omdat ze zich aan hem onteerd had.
“.........”
Een individu dat lijdt aan een pathologie die gelijk te stellen is met zedelijke krankzinnigheid vertoont perverse, emotieloze neigingen; dat is een tweede feitelijke bewering. In *Schoppenboer* hebben we bijvoorbeeld de volgende passage:
Zij was oud en lelijk, vuil en zwart, met een grauw vel en een mond zonder tanden, doch wat deed dat ter zake. Hij nam ze maar zoals ze was, en dat bevrijdde hem van ergere buitensporigheden. Nooit, trouwens, ontving ze een cent van hem. Dat gebeurde zo gans eenvoudig en natuurlijk, zonder liefde noch schaamte, alsof het niet anders kon, alsof het iets was dat vanzelf bij haar betrekking als dienstmeid hoorde. En overdag was daar niets van te merken; nooit, zelfs als ze gans alleen in huis waren, waagden zij de minste toespeling dienaangaande. Het geruste cynisme van honden die na de daad elkaar verlaten. ....
“....”
De derde feitelijke bewering tot slot: een individu dat lijdt aan een pathologie die gelijk te stellen is met *insania moralis* gaat respectloos om met zijn naasten. In *Schoppenboer* ontwikkelt Jan een ongemotiveerde haat jegens zijn neef, verbrast hij het geld van hem en zijn broers in drinkpartijen, misbruikt hij de meid wanneer hij er zin in heeft en tracht hij Rosa te verkrachten. Een voorbeeld:
[...] maar eens als de alcohol, die hij nu in ruime hoeveelheid gebruikte, zijn konen kleurde en in zijn starre ogen vlamde, toen kon hem niets meer schelen, en vastberaden stapte hij door, naar de beruchte kroegen. Hij was er reeds goed bekend, men wist er reeds van huis tot huis dat zijn komst er telkens het signaal was van eindeloze traktaties en brasserijen. [...]
Dan kende Jan geen palen meer. Het laatste gevoel van schaamte verdween, en, gevolgd van zijn boeven, ondernam hij in de Zijstraat tochten, welke dagen en nachten duurden. Hij verloor het bewustzijn van tijd en plaats, hij struikelde met de bende van de ene kroeg naar de andere, ze beurtelings alle bezoekend.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
**Zoekwoorden**
naturalisme
platteland
boerenleven
jaloezie
drankgebruik
Vlaamse literatuur
familierelaties
achterdocht
zelfbedrog
boerencultuur
gemoedstoestand
eind 19e eeuw
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.