Titre
Nederlandse literatuur & Vrouwenleven) 2 uitgaven voor 1 geld over het leven en de eenzaamheid van vrouwen, gekenmerkt door scherpe sociale observaties en emotionele diepgang. t.w. Liefde en Duivelsnaaigaren
Auteur
Smeding, Alie
Langue
néerlandais
Éditeur
Wereldbibliotheek, Amsterdam; Nijgh en Van Ditmar
Prix
€ 12,00(Excl. toute livraison)
Détails
1937-1943. Eén eerste druk en één derde druk. Gebonden in originele uitgeversbanden, inclusief een exemplaar met stofomslag
Plus d'informations
Kwaliteit: variërend van gaaf tot met lichte gebruikssporen aan band en stofomslag. Taal: Nederlands.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Boekbeschrijvingen:
1 Smeding, Alie Liefde (alle drie delen in één band)
Wereldbibliotheek, Amsterdam
1937, 1e druk, 381 blz., originele lichtblauwlinnen uitgeversband met donkerblauwe opdruk
Rug vaal, randen, hoekjes en platten iets vaal, hoekje bleekgestoten. Bladzijden schoon, gaaf en wit als ongelezen. Bandontwerp Pam G. Rueter.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie uit Elseviers Geïllustreerd Maandschrift, Jaargang 47 (1937):
Bijna steeds wordt Alie Smeding's werk geobsedeerd door de eenzaamheid, het harde, bittere van het bestaan. Ook Lied, de hoofdpersoon van dezen roman, is alleen met haar droomen, het verlangen harer gepijnigde ziel. Wij zien haar als kind en later als jonge vrouw en moeder, en voelen ons hart samennijpen om de eenzaamheid van dit naar liefde hunkerend wezen, wier illusies als bloesems worden geknakt, en wij weten: hier is een geboren schrijfster aan het woord. Doch onverdeeld is onze bewondering niet.
Dikwijls stoort een larmoyante toon, een zeurige meewarigheid. Waar is de forschheid, de evenwichtigheid van ‘Achter het Anker’? M.i. hebben Alie Smeding's boeken aan waarde ingeboet sinds zij begon over ‘beschaafde’ menschen te schrijven — zij maken den indruk van parvenu's en deftigdoende burgerjuffrouwen.
Wat b.v. te denken van Lied's tante die ergens van ‘ongediertes’ spreekt wanneer zij muggen bedoelt en die, zooals wij elders lezen, zoo van ‘den verhollandschten Galsworthy’ houdt? Laat Alie Smeding zich toch hoeden voor aanstellerij, gecoquetteer met citaten en geleerdheid. Dat is goed voor de hyper-intellectueelen. Zij heeft iets beters: haar warme hart, haar vruchtbaar talent, dat even natuurlijk opborrelt als een wel. Dat zij terug moge keeren tot haar vroegeren eenvoud en pittigheid. — J.R.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
2 Smeding, Alie Duivelsnaaigaren
Nijgh en Van Ditmar, Nimmer Dralend Reeks (10), Nederlands Klassieken van de 20e eeuw
1943, 3e druk, 154 blz., originele beige-witte kartonnen behangband met bruinopdruk en stofomslag
Stofomslag beduimeld en sleetse rand. Op de vouw iets roestig. Band gaaf en schoon, bladzijden gaaf en schoon, vanuit de randen vergeeld.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment:
"...‘Dag kind,’ zei ze terloops.
Fem knikte met wat vragends.
Keetje Blik- de broodbrengster- was er al geweest, zag ze dadelijk, en Grootmoeder liep over van nieuwtjes.
Ze schoof haar stoel bij.
Het ontbijt was al klaargezet: een bordje en een mes, aan beide kanten van het theeblad, en naast het wit-teenen mandje met kadetjes, glansde, onder een blinkende stolp, een halve kaas.
Grootmoeder wachtte toch nog tot na het gebed. Toen was het ook of ze haar nieuwtjes geen minuut langer inhouden kon.
‘De vrouw van Tetterode de slager lag dood in haar bed, maar wat zeg je nou van Zweep de melkboer, tien maanden weduwnaar en nou alweer ingeschreven?, en wat erger is: de vrouw van Geelkers is weg, geen mensen weet waarheen, ja-ja, drie kinderen en 'n man... en die commensaal Wittenberg...’
‘Zoo'n lange zwarte...,’ wist Fem.
‘Dié,’ knikte Grootmoeder snibbig-vermaakt, ‘is ook nergens meer te vinden.’
Fem zuchtte. Het was of ze in haar binnenste pukkelig van kou werd.
‘Hoe kan Grootmoeder toch onder al die dingen zoo fleurig blijven,’ overwoog ze, ‘haar wangen leken net opgewreven winterappeltjes. Dood in je bed! En wat was je laatste gedachte gewoonlijk?, telkens wat anders, maar zelden iets dat bij sterven hoorde. En de vrouw van Geelkers wat kreeg die 'n hoop: drie kinderen en twee mannen...’
Grootmoeder praatte alweer door. Zij goot haar Bijbelteksten uit op al die gevallen als azijn op salade.
Fem huiverde en ze at zonder te proeven.
Telkens als de oude vrouw even zweeg, kroop de stilte van de witte ochtend dicht naar hen toe. Een vogeltje tjilpte in de dakgoot en de witte kat zat te spinnen in de zon, zijn glazige goud-groene oogen half toe.
Ophetvalebehangselflonkerdehetrondeportret vanGrootvader, het mager-spits gezicht, streng van lijnen; naast de jasrevers, doezelig-bleek, een ridderorde. Zelfs in deochtendzon had het gelaatwatsombers.
Maar boven de tweedeelige spiegel glansde lekkersappig in de dun-gouden lijst,
het vruchten-stilleven: vlak vooraan, klaar voor de greep, lagen verleidelijk warm-rood en rond- tusschen opengesneden citroenen en schemerig-paarse druiven- drie kortgesteelde appels....
Fem pinkte. ‘Vreemd,’ schoot haar te binnen, ‘dat er niet bijstond in de Bijbel, wat dat geweest was voor 'n vrucht die Eva nam. De appels leken 't fijnste, maar 'n druif, als je die perste tusschen je tong en je verhemelte....?’ ..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie (Den Gulden Winckel. Jaargang 26 (1927)–):
Alweer dus Alie Smeding? Ja lezer, op gevaar af u te gaan vervelen met altijd weer dienzelfden naam, die, ik geef toe - maar dat is de schuld van het publiek en een deel der critiek - in den laatsten tijd veel te veel genoemd is geworden, - op gevaar af u te gaan vervelen moet ik alweer den naam van Alie Smeding neerschrijven.
Want ziet ge, ik vind het, eerlijk gezegd, van veel minder belang dat ge u misschien een oogenblikje vervelen gaat, dan dat ik straks schuldig zou staan aan het verzuim: het publiek van Nederland, voor zoover Den Gulden Winckel dat bereikt, niet te hebben opmerkzaam gemaakt op een boek als dit ‘Duivelsnaaigaren’. Ja, ik zou zelfs u, die ‘De Zondaar’ hebt afgekeurd, willen vragen, met aandrang vragen: vergéef haar die... laat ons het zacht uitdrukken: die ‘zonde tegen den goeden smaak’ - om den wille van dit boek!
‘Duivelsnaaigaren vond ik mijn fijnste boek. Maar de menschen hebben het niet mooi gevonden’, aldus de schrijfster tegenover onzen medewerker Pannekoek. Die verzuchting bracht mij tot het lezen van dit werk, dat, vóór de beruchte ‘Zondaar’ verschenen, al geruimen tijd op mijn schrijftafel lag. De klacht greep mij aan; het is niet alles voor een schrijver, overtuigd te zijn, het beste wat men in zich heeft aan de menschen gegeven te hebben en dat geschenk dan smadelijk te zien afgewezen. Ik had zoo'n stille hoop, dat ik dit boek dan wèl mooi zou kunnen vinden, en mijn verwachting is niet beschaamd. ‘Duivelsnaaigaren’ staat verre boven ‘De Zondaar’; het is een gaaf, harmonisch geheel, en dat was ‘De Zondaar’ niet.
De menschen die ‘Duivelsnaaigaren’ ‘niet mooi’ vinden, zullen wel in hoofdzaak de menschen zijn, die zoo'n boek niet lezen kunnen (of willen) en die zich door een zekeren, ik erken: aanvankelijk zeer natuurlijk-gezonden afkeer van het gegeven laten beïnvloeden. Men moet voor zoo'n boek den sleutel hebben om er in te kunnen binnengaan, zoo goed als men b.v. den sleutel van een zeker muzikaal begrip noodig heeft om zich de schoonheid van de tweede Symphonie van Elgar te zien ontsloten.
‘Duivelsnaaigaren’ is trouwens geen boek volgens het bekende realistische procédé geschreven, gelijk ‘De Zondaar’. Het leven wordt er niet van buiten af in bekeken, maar van binnen uit ondergaan. De werkelijkheid is er in ont-stoffelijkt en tegelijk is zij eerst hier waarlijk stof geworden, dat wil zeggen: de ziel ondergaat haar als het verschrikkelijke en vijandige tegengestelde.
Laat ik, wat ik bedoel, u trachten duidelijk te maken met den eersten den besten zin uit dit werk. Daar lezen wij: ‘Fem morrelde moeizaam de roestige grendels van de achterdeur af, de scharnieren knarsten als raven, gelijk met de glanzende ochtend boog een verwaaide ribesstruik de keuken in’.
Ge voelt u, als ge althans een lezer zijt die niet gedachteloos over de zinnen pleegt heen te glijden, hier dadelijk te midden van de sensatie. Er staat niet, dat tegelijk met een verwaaide ribesstruik de glanzende ochtend de keuken binnenkwam. Als er dat gestaan had - en het zou de gebruikelijke volgorde zijn geweest - dan zoudt ge over die dan vrij overbodige ribesstruik heen dadelijk met uw aandacht naar den glanzenden ochtend zijn overgebracht. En ge waart aanstonds in een wijde, vrij abstracte afgemeenheid beland, welke eerst door een nadere omschrijving van dien ochtend tot iets meer concreets en levends zou kunnen worden. Fem ziet echter, als zij de deur opent, dien glanzenden ochtend en dan tegelijk een verwaaide ribesstruik, die de keuken inbuigt. In de sensatie schuift zich die ribesstruik vóór den glanzenden ochtend en ze wordt opeens een ding, dat even schrikken doet, dat er opééns is, heelemaal, in zijn verwaaide ochtendfrischheid. Zóó is dit heele boek geschreven; het brengt de realiteit telkens vlak vóór u, niet als beschrijving, maar als gewaarwording. Ge ziet Fem niet, maar ge wòrdt Fem, de naast een oude Grootmoeder verwelkende jongejuffer in het kleine stadje, met haar gezicht als van ‘de starre, onschoone
Heilige Vrouw van een oud schilderij’, en hare verlangens die naar den man gaan.
Men heeft Alie Smeding verweten wat men de dichteres Hélène Swarth haar leven lang verweten heeft: dat zij altijd hetzelfde onderwerp behandelt. Alsof een kunstenaar een leurder is, die naast veters en band ook zeep in zijn marsje moet hebben!
Láát Alie Smeding in haar boeken dan altijd ‘om het sexueele draaien’.
Wij draaien er allemaal, direct of indirect, dag aan dag omheen, maar zonder dat we er door bezeten zijn als deze vrouw, die in zich de nooden voelt van duizenden misdeelde zusters en die al hunne klachten en al hun verzwegen en verbeten leed, al hun gebeden en vloeken en stille tranen verzamelt in haar schoot, en zij streelt ze met hare handen als wondere haar toevertrouwde schatten, en zij tooit met de parelen dier tranen de doode winterboomen, en zij doet hunne klachten rijden met den wind en hun leed snikken in de tikkelende breipennen van een oude vrouw, hun eenig gezelschap; hun ellendige vernederingen stelt ze erbarmingloos, en toch zoo vol erbarmen, voor allen te kijk in de grelle lichten van een pralenden kruidenierswinkel, waar een burgerman twee voet groeit bij 't besef van z'n meester-zijn over radelooze teederheden die hij met zijn zool vertrapt; en de vloeken hunner verlatenheid perst zij in den botten kop van een dronken schuinsmarcheerder, den éénigen man die haar een oogenblik, grotesk-afschuwelijk, begeert.... Als ge meent, dat ik ijl, keer dan maar tot het ‘mooi’ van uw lieve, idealistische boeken terug, die u vertellen van de dingen welke ge graag hoort en de beelden voortooveren die ge gaarne ziet.
Maar leeren lezen in de boeken van het leven, zult ge nooit!
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
zoekwoorden: liefdesroman vrouwenleven eenzaamheid Nederlandse literatuur 20e-eeuwse roman sociale observatie emotionele vervreemding kritische romanbespreking literaire kritiek klassieke roman historische roman klassieker vrouwen in de literatuur West-Friese schrijvers culturele geschiedenis romanpersonages dorpsleven Nederlandse proza
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Boekbeschrijvingen:
1 Smeding, Alie Liefde (alle drie delen in één band)
Wereldbibliotheek, Amsterdam
1937, 1e druk, 381 blz., originele lichtblauwlinnen uitgeversband met donkerblauwe opdruk
Rug vaal, randen, hoekjes en platten iets vaal, hoekje bleekgestoten. Bladzijden schoon, gaaf en wit als ongelezen. Bandontwerp Pam G. Rueter.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie uit Elseviers Geïllustreerd Maandschrift, Jaargang 47 (1937):
Bijna steeds wordt Alie Smeding's werk geobsedeerd door de eenzaamheid, het harde, bittere van het bestaan. Ook Lied, de hoofdpersoon van dezen roman, is alleen met haar droomen, het verlangen harer gepijnigde ziel. Wij zien haar als kind en later als jonge vrouw en moeder, en voelen ons hart samennijpen om de eenzaamheid van dit naar liefde hunkerend wezen, wier illusies als bloesems worden geknakt, en wij weten: hier is een geboren schrijfster aan het woord. Doch onverdeeld is onze bewondering niet.
Dikwijls stoort een larmoyante toon, een zeurige meewarigheid. Waar is de forschheid, de evenwichtigheid van ‘Achter het Anker’? M.i. hebben Alie Smeding's boeken aan waarde ingeboet sinds zij begon over ‘beschaafde’ menschen te schrijven — zij maken den indruk van parvenu's en deftigdoende burgerjuffrouwen.
Wat b.v. te denken van Lied's tante die ergens van ‘ongediertes’ spreekt wanneer zij muggen bedoelt en die, zooals wij elders lezen, zoo van ‘den verhollandschten Galsworthy’ houdt? Laat Alie Smeding zich toch hoeden voor aanstellerij, gecoquetteer met citaten en geleerdheid. Dat is goed voor de hyper-intellectueelen. Zij heeft iets beters: haar warme hart, haar vruchtbaar talent, dat even natuurlijk opborrelt als een wel. Dat zij terug moge keeren tot haar vroegeren eenvoud en pittigheid. — J.R.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
2 Smeding, Alie Duivelsnaaigaren
Nijgh en Van Ditmar, Nimmer Dralend Reeks (10), Nederlands Klassieken van de 20e eeuw
1943, 3e druk, 154 blz., originele beige-witte kartonnen behangband met bruinopdruk en stofomslag
Stofomslag beduimeld en sleetse rand. Op de vouw iets roestig. Band gaaf en schoon, bladzijden gaaf en schoon, vanuit de randen vergeeld.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Tekstfragment:
"...‘Dag kind,’ zei ze terloops.
Fem knikte met wat vragends.
Keetje Blik- de broodbrengster- was er al geweest, zag ze dadelijk, en Grootmoeder liep over van nieuwtjes.
Ze schoof haar stoel bij.
Het ontbijt was al klaargezet: een bordje en een mes, aan beide kanten van het theeblad, en naast het wit-teenen mandje met kadetjes, glansde, onder een blinkende stolp, een halve kaas.
Grootmoeder wachtte toch nog tot na het gebed. Toen was het ook of ze haar nieuwtjes geen minuut langer inhouden kon.
‘De vrouw van Tetterode de slager lag dood in haar bed, maar wat zeg je nou van Zweep de melkboer, tien maanden weduwnaar en nou alweer ingeschreven?, en wat erger is: de vrouw van Geelkers is weg, geen mensen weet waarheen, ja-ja, drie kinderen en 'n man... en die commensaal Wittenberg...’
‘Zoo'n lange zwarte...,’ wist Fem.
‘Dié,’ knikte Grootmoeder snibbig-vermaakt, ‘is ook nergens meer te vinden.’
Fem zuchtte. Het was of ze in haar binnenste pukkelig van kou werd.
‘Hoe kan Grootmoeder toch onder al die dingen zoo fleurig blijven,’ overwoog ze, ‘haar wangen leken net opgewreven winterappeltjes. Dood in je bed! En wat was je laatste gedachte gewoonlijk?, telkens wat anders, maar zelden iets dat bij sterven hoorde. En de vrouw van Geelkers wat kreeg die 'n hoop: drie kinderen en twee mannen...’
Grootmoeder praatte alweer door. Zij goot haar Bijbelteksten uit op al die gevallen als azijn op salade.
Fem huiverde en ze at zonder te proeven.
Telkens als de oude vrouw even zweeg, kroop de stilte van de witte ochtend dicht naar hen toe. Een vogeltje tjilpte in de dakgoot en de witte kat zat te spinnen in de zon, zijn glazige goud-groene oogen half toe.
Ophetvalebehangselflonkerdehetrondeportret vanGrootvader, het mager-spits gezicht, streng van lijnen; naast de jasrevers, doezelig-bleek, een ridderorde. Zelfs in deochtendzon had het gelaatwatsombers.
Maar boven de tweedeelige spiegel glansde lekkersappig in de dun-gouden lijst,
het vruchten-stilleven: vlak vooraan, klaar voor de greep, lagen verleidelijk warm-rood en rond- tusschen opengesneden citroenen en schemerig-paarse druiven- drie kortgesteelde appels....
Fem pinkte. ‘Vreemd,’ schoot haar te binnen, ‘dat er niet bijstond in de Bijbel, wat dat geweest was voor 'n vrucht die Eva nam. De appels leken 't fijnste, maar 'n druif, als je die perste tusschen je tong en je verhemelte....?’ ..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie (Den Gulden Winckel. Jaargang 26 (1927)–):
Alweer dus Alie Smeding? Ja lezer, op gevaar af u te gaan vervelen met altijd weer dienzelfden naam, die, ik geef toe - maar dat is de schuld van het publiek en een deel der critiek - in den laatsten tijd veel te veel genoemd is geworden, - op gevaar af u te gaan vervelen moet ik alweer den naam van Alie Smeding neerschrijven.
Want ziet ge, ik vind het, eerlijk gezegd, van veel minder belang dat ge u misschien een oogenblikje vervelen gaat, dan dat ik straks schuldig zou staan aan het verzuim: het publiek van Nederland, voor zoover Den Gulden Winckel dat bereikt, niet te hebben opmerkzaam gemaakt op een boek als dit ‘Duivelsnaaigaren’. Ja, ik zou zelfs u, die ‘De Zondaar’ hebt afgekeurd, willen vragen, met aandrang vragen: vergéef haar die... laat ons het zacht uitdrukken: die ‘zonde tegen den goeden smaak’ - om den wille van dit boek!
‘Duivelsnaaigaren vond ik mijn fijnste boek. Maar de menschen hebben het niet mooi gevonden’, aldus de schrijfster tegenover onzen medewerker Pannekoek. Die verzuchting bracht mij tot het lezen van dit werk, dat, vóór de beruchte ‘Zondaar’ verschenen, al geruimen tijd op mijn schrijftafel lag. De klacht greep mij aan; het is niet alles voor een schrijver, overtuigd te zijn, het beste wat men in zich heeft aan de menschen gegeven te hebben en dat geschenk dan smadelijk te zien afgewezen. Ik had zoo'n stille hoop, dat ik dit boek dan wèl mooi zou kunnen vinden, en mijn verwachting is niet beschaamd. ‘Duivelsnaaigaren’ staat verre boven ‘De Zondaar’; het is een gaaf, harmonisch geheel, en dat was ‘De Zondaar’ niet.
De menschen die ‘Duivelsnaaigaren’ ‘niet mooi’ vinden, zullen wel in hoofdzaak de menschen zijn, die zoo'n boek niet lezen kunnen (of willen) en die zich door een zekeren, ik erken: aanvankelijk zeer natuurlijk-gezonden afkeer van het gegeven laten beïnvloeden. Men moet voor zoo'n boek den sleutel hebben om er in te kunnen binnengaan, zoo goed als men b.v. den sleutel van een zeker muzikaal begrip noodig heeft om zich de schoonheid van de tweede Symphonie van Elgar te zien ontsloten.
‘Duivelsnaaigaren’ is trouwens geen boek volgens het bekende realistische procédé geschreven, gelijk ‘De Zondaar’. Het leven wordt er niet van buiten af in bekeken, maar van binnen uit ondergaan. De werkelijkheid is er in ont-stoffelijkt en tegelijk is zij eerst hier waarlijk stof geworden, dat wil zeggen: de ziel ondergaat haar als het verschrikkelijke en vijandige tegengestelde.
Laat ik, wat ik bedoel, u trachten duidelijk te maken met den eersten den besten zin uit dit werk. Daar lezen wij: ‘Fem morrelde moeizaam de roestige grendels van de achterdeur af, de scharnieren knarsten als raven, gelijk met de glanzende ochtend boog een verwaaide ribesstruik de keuken in’.
Ge voelt u, als ge althans een lezer zijt die niet gedachteloos over de zinnen pleegt heen te glijden, hier dadelijk te midden van de sensatie. Er staat niet, dat tegelijk met een verwaaide ribesstruik de glanzende ochtend de keuken binnenkwam. Als er dat gestaan had - en het zou de gebruikelijke volgorde zijn geweest - dan zoudt ge over die dan vrij overbodige ribesstruik heen dadelijk met uw aandacht naar den glanzenden ochtend zijn overgebracht. En ge waart aanstonds in een wijde, vrij abstracte afgemeenheid beland, welke eerst door een nadere omschrijving van dien ochtend tot iets meer concreets en levends zou kunnen worden. Fem ziet echter, als zij de deur opent, dien glanzenden ochtend en dan tegelijk een verwaaide ribesstruik, die de keuken inbuigt. In de sensatie schuift zich die ribesstruik vóór den glanzenden ochtend en ze wordt opeens een ding, dat even schrikken doet, dat er opééns is, heelemaal, in zijn verwaaide ochtendfrischheid. Zóó is dit heele boek geschreven; het brengt de realiteit telkens vlak vóór u, niet als beschrijving, maar als gewaarwording. Ge ziet Fem niet, maar ge wòrdt Fem, de naast een oude Grootmoeder verwelkende jongejuffer in het kleine stadje, met haar gezicht als van ‘de starre, onschoone
Heilige Vrouw van een oud schilderij’, en hare verlangens die naar den man gaan.
Men heeft Alie Smeding verweten wat men de dichteres Hélène Swarth haar leven lang verweten heeft: dat zij altijd hetzelfde onderwerp behandelt. Alsof een kunstenaar een leurder is, die naast veters en band ook zeep in zijn marsje moet hebben!
Láát Alie Smeding in haar boeken dan altijd ‘om het sexueele draaien’.
Wij draaien er allemaal, direct of indirect, dag aan dag omheen, maar zonder dat we er door bezeten zijn als deze vrouw, die in zich de nooden voelt van duizenden misdeelde zusters en die al hunne klachten en al hun verzwegen en verbeten leed, al hun gebeden en vloeken en stille tranen verzamelt in haar schoot, en zij streelt ze met hare handen als wondere haar toevertrouwde schatten, en zij tooit met de parelen dier tranen de doode winterboomen, en zij doet hunne klachten rijden met den wind en hun leed snikken in de tikkelende breipennen van een oude vrouw, hun eenig gezelschap; hun ellendige vernederingen stelt ze erbarmingloos, en toch zoo vol erbarmen, voor allen te kijk in de grelle lichten van een pralenden kruidenierswinkel, waar een burgerman twee voet groeit bij 't besef van z'n meester-zijn over radelooze teederheden die hij met zijn zool vertrapt; en de vloeken hunner verlatenheid perst zij in den botten kop van een dronken schuinsmarcheerder, den éénigen man die haar een oogenblik, grotesk-afschuwelijk, begeert.... Als ge meent, dat ik ijl, keer dan maar tot het ‘mooi’ van uw lieve, idealistische boeken terug, die u vertellen van de dingen welke ge graag hoort en de beelden voortooveren die ge gaarne ziet.
Maar leeren lezen in de boeken van het leven, zult ge nooit!
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
zoekwoorden: liefdesroman vrouwenleven eenzaamheid Nederlandse literatuur 20e-eeuwse roman sociale observatie emotionele vervreemding kritische romanbespreking literaire kritiek klassieke roman historische roman klassieker vrouwen in de literatuur West-Friese schrijvers culturele geschiedenis romanpersonages dorpsleven Nederlandse proza
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.