Titre
Lenoor Sonneveldt
Auteur
Lokhorst, Emmy van
Langue
néerlandais
Éditeur
W.L. & J. Brusse's Uitgevers-Maatschappij, Rotterdam
Prix
€ 60,00(Excl. toute livraison)
Détails
1918. 1e druk. Deel 1: 143 blz. Deel 2: 232 blz. Originele bruinlinnen uitgeversband met goudopdruk.
Plus d'informations
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Band (vooral de rug) verbleekt, rugeinden en hoekjes licht gestoten. Randen iets beduimeld. Eerste schutblad uitgescheurd.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie Elseviers Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 28(1918
Kroniek.
Emmy van Lokhorst, Lenoor Sonnevelt, 2 dln., Rotterdam, W.L. & J. Brusse's Uitgevers-Maatschappij, 1918.
Het is nu wel duidelijk, dat na Hilda van Suylenburg en de eerste jaren der Vrouwenbeweging, na de periode der hobbezakken en der kortgeknipte haren, - om van Mina Kruseman en haar ‘emancipatie’ nu maar in 't geheel niet meer te spreken - een geheel nieuw vrouwengeslacht, waarschijnlijk wel overal in Europa, maar zéker in Nederland tot vollen wasdom is gekomen. Een geslacht dat de z.g. rechten der vrouw - waarover toch zooveel en zoo onnoozel is getwist! - absoluut vanzelfsprekend acht, daar zelfs niet verder over denkt of schrijft, (of 't moest over het vrouwenkiesrecht zijn, maar ja, in de politiek is men nu eenmaal gerègeld een kwart-eeuw ten achter!) Onze meisjes en vrouwen werken en studeeren, bezetten allerlei ambten en betrekkingen, treden op in de maatschappij, weren zich in wetenschap en kunst, met een gemak, een rust, een zelfvertrouwen, alsof dat alles altijd zoo geweest is.
En ongetwijfeld juist doordat het zoo heel gewoon geworden is, dat vrouwen als mannen werken, als mannen studeeren, als mannen praktizeeren, gevoelen zij in 't geheel geen behoefte meer, ook verder als mannen te doen, zich als mannen te kleeden, als mannen met mannen om te gaan. Er is een tijd geweest dat vrouwen ‘heele heeren’ waren, nu zijn zij weer onze vrouwen en onze meisjes geworden. Superioriteit van het eene geslacht boven het andere - wie spreekt nog over zoo iets!
Elke sexe heeft haar eigen superioriteit en die der vrouwen heeft sinds overoude tijden in de sfeer van het gevoel gelegen. Een échte (niet de zoogenaamde!) superieure vrouw is een vrouw van groot en levend, fijn en tintelend gevoel, die lijden kan en toch een houding handhaven, die bijna breekt en toch nog glimlacht en altijd bekoort! Als in dit verband van ‘bekoren’ gesproken wordt, moet vooral niet enkel aan lichaamsschoonheid of smaakvolle kleeding worden gedacht - ofschoon ook deze z.g. uiterlijkheden zeer zeker tot vrouwelijke superioriteit bijdragen! - Maar ook zonder deze beide kan een echte vrouw bekoren, n.l. door haar gratie, hetgeen een bijna puur geestelijke eigenschap is, en door haar teederheid - maar door haar teederheid vooral! Een vrouw behoeft geen moeder te zijn - ook de wreedheid van dat beweren moesten wij toch eindelijk eens geheel laten varen! - een vrouw behoeft zelfs niet altijd ‘zacht’ te zijn. Maar een onmoederlijke, een onteedere, een moeilijk ontroerbare vrouw - dat ís geen vrouw, dit is stellig nóóit en nimmer een superieure vrouw!
Is het, gezien dit alles, wel eenigszins verwonderlijk dat er - nu de vrouwen dan álles mógen, nu de vrouwelijke neigingen en krachten eindelijk geheel en al zijn los gekomen - zooveel goede romancières verrijzen? Een goed roman-auteur moet objectief zijn, zeker, een scherp kijker, een onvermurwbaar criticus, onbeneveld en -verzwakt vooral door sentimentaliteit - ongetwijfeld! Maar zonder warmte, zonder teederheid bereikt men niets in dit kunstgenre, in het verhaal van menschen en hun lotgevallen. Zonder teederheid, zonder liefde is begrijpen van menschen onmogelijk, en wat zou een roman kunnen zijn zonder dat de personen erin door hun eigen auteur begrepen waren? Welnu, een echte, fijne vrouw is een fijn en intuïtief begrijpster.
Emmy van Lokhorst is het al zoo verheugend groote aantal goede hollandsche romancières en vrouwelijke novellisten met haar sprankelende persoonlijkheid komen aanvullen. Even teeder als geestig, even doortastend als liefdevol van aanvatting, even intelligent als ontroerbaar (ik koos het algemeenste woord) is zij eigenlijk al dadelijk geslaagd. Wat men totnogtoe over ‘Phil's Liefdedrama's’ heeft geschreven, lijkt mij (voor zoover ik het las) onvoldoende, niet de kern rakend, de hoofdzaken voorbijgaand. 't Is waar dat de critici in de war zijn gebracht door dien ongelukkigen, dien misleidenden nieuwen titel: Phil's Amoureuse Perikelen.
Zeer ten onrechte, en tot schade aan den indruk, heeft die dwaze titel aan coquetterie, pikanterie, aan frivoliteit doen denken. ‘Liefdedrama's’ was teeder-ironisch, fijn humoristisch - zooals de novellen zelf. Behalve het laatste, het zevende, misschien, dat een weinig te extatisch, te rhetorisch-lyrisch uitviel, lijkt dit half dozijn episodetjes uit een en hetzelfde meisjesleven mij wonderlijk één van toon, altijd te ernstig om frivool, te luchtig om neuswijs te schijnen, altijd oprecht, maar nooit rauw of nuchter. Ik kan er hier - om verschillende redenen (ééne waarvan men tusschen omslag en titelblad verklaard zal vinden) - moeilijk op doorgaan. Ik wilde alleen maar even constateeren, dat met die eersteling Emmy van Lokhorst zich onmiddellijk, en elegant, in de groeiende rijen der goede nederlandsche romancières is komen zetten - en dat zij in die rijen een figuur maakt, zoo voordeelig als een echte, een gelukkig weer héél moderne vrouw maar kán verlangen!
Doch nu geldt het haar eigenlijk eersten roman: Lenoor Sonnevelt. Ware dit boek een twintig jaar vroeger geschreven - absurde onderstelling! laat ik liever zeggen: ware ditzelfde gegeven bewerkt door een romanschrijfster uit den tijd en van de soort: De Jong van Beek en Donk - een wel zéér scherpe aanklacht tegen ‘de mannen’ zou er uit hebben opgeklonken. Wat door een man in dit boek misdaan wordt, 't is dan ook waarachtig geen kleinigheid.
Lenoor is bij 't begin van het verhaal een meisje van zestien jaar en leerlinge eener H.B.S. voor jongens en meisjes. De ‘coëducatie’ heeft haar tegenstanders - dit boek zou dienst kunnen doen als een document in de bewijsvoering, dat mannelijke leeraars dikwijls, zoo niet in den regel, gevaarlijker zijn voor vrouwelijke leerlingen dan die goeie jongens, haar kameraden. De directeur der H.B.S. van Lenoor blijkt een man, voor dit ambt van groote verantwoordelijkheid, en waarvoor stricte zelfbeheersching eerste vereischte is, absoluut ongeschikt. Dankbaarheid, gehechtheid, liefde, met hoeveel gemak weet de prettige leeraar, man in de kracht van zijn leven, man-van-gezag, alle soorten van gevoel bij zijn meisjes-leerlingen op te wekken.
En Lenoor is nog niet eens als zoovelen: een dwepend schaapje. Geest en verstand bezit zij, oordeel en humor. Maar tevens een snakkend begeeren naar warmte, die zij thuis niet vindt: de vader dood, de kwasi-praktische, kwasi-verstandige moeder zelfvervuld en altijd bezig (ik zal er niet meer van zeggen; deze moeder trouwens lijkt mij een der vaagste figuren in Emmy van Lokhorst's roman). Hoe dikwijls is het meisje dagen lang alleen in huis! Geen broers of zusters heeft ze, geen enkele, echte vriendin. Is het dan wonder dat ook met haar - ondanks haar helderheid van blik, haar vlugheid en scherpte van oordeel - de vereerde en gevreesde directeur gemakkelijk spel heeft? Dat hij álles van haar gedaan krijgt?
Hij, Ferre, is een man als velen. Volstrekt niet gewetenloos, maar kinderlijk ijdel, zinnelijk, zelfgenoegzaam en toegeeflijk voor zichzelf. Menige lezer zal hem een schurk achten - ook ik was daar dikwijls niet ver van af - de schrijfster oordeelt hem nergens. Zij verhaalt, objectief, laat het oordeel aan ons over. Zij is er in geslaagd van dezen Ferre een mensch te maken, even fel en sterk levend als haar Lenoor ons voor oogen staat. Ook haar gedrag veroordeelt noch vergoelijkt de schrijfster, zij vertelt ervan, zonder meer. Deze eerste roman van haar geeft een liefdesdrama dat een liefdestragedie wordt. Dramatisch is het zeker; Emmy van Lokhorst geeft weinig overpeinzingen van haar personen, zij doet hen handelen en spreken. Maar nu volgt.... de straf, zou men bij ouderwetsche romans gezegd hebben. Lenoor, na haar eindexamen, uit den Haag naar Amsterdam verhuisd, maakt daar kennis met Ferre's zoon, student in de medicijnen. Dat dit een - in artistieken zin - al te groot toeval genoemd kan worden, geloof ik niet. Zij heeft den jongen al vroeger eens ontmoet, geen van beiden hebben zij overigens veel kennissen in de groote stad. En natuurlijk moet zijn zoon haar interesseeren. In 't begin van hun omgang ziet zij dan ook alleen zijn zoon in den jongen Hugo. Doch dit verandert. Zij krijgen elkander lief....
Ziet gij de tragische situatie, lezer? Waarlijk, het is bijna een Oedipus-drama, in hoogst moderne verhoudingen dan!
Een huwelijk tusschen Hugo en Lenoor is natuurlijk onmogelijk. En het meisje begrijpt dit voortdurend. Haar strijd, vol lijden, vol schijn-overwinningen en nederlagen, is meesterlijk gegeven. Dit gedeelte van Emmy van Lokhorst's roman heeft mij zeer getroffen, ik vind het kortweg mooi. Zal zij Hugo alles vertellen? Dan is ook alles uit! En o, zij kan het nog niet missen. Doch Hugo is een gezonde, normale jongen. Hij wil een huwelijk, voorafgegaan door een verloving. Hij wil ‘zijn meisje’ bij zijn ouders brengen. Al haar schijn-bezwaren tegen dit plan put zij uit. Dan zal Ferre zijn zoon, den student, komen bezoeken. En nu moet er gesproken worden. Vóór haar bekentenis verwerpt de goede Huug iedere mogelijkheid van verwijdering tusschen hen om iets uit haar verleden. Doch als zij gesproken heeft, ofschoon hij haar niets verwijt, weigert hij haar mond. Tegen zijn vader treedt hij op, vijandig, hatend, roept hem tot verantwoording. Zijn scheiding van Lenoor, hoe noodlottig noodzakelijk ook, geschiedt in weemoedige teederheid. Nijpend smartelijk, bitter weemoedig is dit slot - niet wrang.
De verleider Ferre heeft ‘zijn trekken thuis gekregen’, hij is gestraft. Hij, de zonder twijfel schuldige, met haar, de misschien niet geheel ónschuldige. Doch dat zijn gevolgtrekkingen van den lezer; de schrijfster zinspeelt er zelfs niet op. Zóó wreed is het leven, schijnt zij te willen zeggen, tot zulke ongelukken kan zij voeren, de menschelijke natuur!
En inderdaad, onze gevoelens na het lezen van dezen roman gaan hoog uit boven deernis en boven voldoening over 'tgeen men gerechtigheid zou kunnen noemen. Schrik en eerbied voor het leven, dat grillig en groot is, en niet met zich spotten laat, varen ons door de ziel. En verder: menschenliefde en bewondering. Als bij alle goede romanlitteratuur! Ons zelf hebben wij herkend in véél van de menschenzielen die daar ten leven gewekt staan, ons zelven beklaagd om hun zwakheid, hun onmacht - maar bewonderd de macht van de ziel die dit leven te wekken wist, genoten van haar kunnen, haar kunst.
Emmy van Lokhorst's eersten roman geheel overziende, treft ons dat ‘het geval’, in dit boek behandeld, misschien wel wat zonderling, wat zeldzaam of vreemd genoemd worden mag, maar dat de schrijfster, die het nochtans zoo levend en aannemelijk voor ons vermocht te maken, toch wel een zeer bizonder talent moet hebben...."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Provenance:
Emmy van Lokhorst (1891–1970) was een Nederlandse schrijfster en journaliste. Ze debuteerde in 1917 met Phil's amoureuze perikelen en schreef meerdere romans en novellen, vaak rond psychologische en feministische thema’s. Haar werk werd besproken in toonaangevende tijdschriften van haar tijd.
Bronverificatie: Wikipedia NL, DBNL
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Trefwoorden:
co-educatie, psychologische roman, meisjesinternaat, autoriteit, seksuele intimidatie, vrouwelijke ontwikkeling, Bildungsroman, Nederlandse literatuur, 20e eeuw, feminisme, lerares-leerlingrelatie, emancipatie
Band (vooral de rug) verbleekt, rugeinden en hoekjes licht gestoten. Randen iets beduimeld. Eerste schutblad uitgescheurd.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Recensie Elseviers Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 28(1918
Kroniek.
Emmy van Lokhorst, Lenoor Sonnevelt, 2 dln., Rotterdam, W.L. & J. Brusse's Uitgevers-Maatschappij, 1918.
Het is nu wel duidelijk, dat na Hilda van Suylenburg en de eerste jaren der Vrouwenbeweging, na de periode der hobbezakken en der kortgeknipte haren, - om van Mina Kruseman en haar ‘emancipatie’ nu maar in 't geheel niet meer te spreken - een geheel nieuw vrouwengeslacht, waarschijnlijk wel overal in Europa, maar zéker in Nederland tot vollen wasdom is gekomen. Een geslacht dat de z.g. rechten der vrouw - waarover toch zooveel en zoo onnoozel is getwist! - absoluut vanzelfsprekend acht, daar zelfs niet verder over denkt of schrijft, (of 't moest over het vrouwenkiesrecht zijn, maar ja, in de politiek is men nu eenmaal gerègeld een kwart-eeuw ten achter!) Onze meisjes en vrouwen werken en studeeren, bezetten allerlei ambten en betrekkingen, treden op in de maatschappij, weren zich in wetenschap en kunst, met een gemak, een rust, een zelfvertrouwen, alsof dat alles altijd zoo geweest is.
En ongetwijfeld juist doordat het zoo heel gewoon geworden is, dat vrouwen als mannen werken, als mannen studeeren, als mannen praktizeeren, gevoelen zij in 't geheel geen behoefte meer, ook verder als mannen te doen, zich als mannen te kleeden, als mannen met mannen om te gaan. Er is een tijd geweest dat vrouwen ‘heele heeren’ waren, nu zijn zij weer onze vrouwen en onze meisjes geworden. Superioriteit van het eene geslacht boven het andere - wie spreekt nog over zoo iets!
Elke sexe heeft haar eigen superioriteit en die der vrouwen heeft sinds overoude tijden in de sfeer van het gevoel gelegen. Een échte (niet de zoogenaamde!) superieure vrouw is een vrouw van groot en levend, fijn en tintelend gevoel, die lijden kan en toch een houding handhaven, die bijna breekt en toch nog glimlacht en altijd bekoort! Als in dit verband van ‘bekoren’ gesproken wordt, moet vooral niet enkel aan lichaamsschoonheid of smaakvolle kleeding worden gedacht - ofschoon ook deze z.g. uiterlijkheden zeer zeker tot vrouwelijke superioriteit bijdragen! - Maar ook zonder deze beide kan een echte vrouw bekoren, n.l. door haar gratie, hetgeen een bijna puur geestelijke eigenschap is, en door haar teederheid - maar door haar teederheid vooral! Een vrouw behoeft geen moeder te zijn - ook de wreedheid van dat beweren moesten wij toch eindelijk eens geheel laten varen! - een vrouw behoeft zelfs niet altijd ‘zacht’ te zijn. Maar een onmoederlijke, een onteedere, een moeilijk ontroerbare vrouw - dat ís geen vrouw, dit is stellig nóóit en nimmer een superieure vrouw!
Is het, gezien dit alles, wel eenigszins verwonderlijk dat er - nu de vrouwen dan álles mógen, nu de vrouwelijke neigingen en krachten eindelijk geheel en al zijn los gekomen - zooveel goede romancières verrijzen? Een goed roman-auteur moet objectief zijn, zeker, een scherp kijker, een onvermurwbaar criticus, onbeneveld en -verzwakt vooral door sentimentaliteit - ongetwijfeld! Maar zonder warmte, zonder teederheid bereikt men niets in dit kunstgenre, in het verhaal van menschen en hun lotgevallen. Zonder teederheid, zonder liefde is begrijpen van menschen onmogelijk, en wat zou een roman kunnen zijn zonder dat de personen erin door hun eigen auteur begrepen waren? Welnu, een echte, fijne vrouw is een fijn en intuïtief begrijpster.
Emmy van Lokhorst is het al zoo verheugend groote aantal goede hollandsche romancières en vrouwelijke novellisten met haar sprankelende persoonlijkheid komen aanvullen. Even teeder als geestig, even doortastend als liefdevol van aanvatting, even intelligent als ontroerbaar (ik koos het algemeenste woord) is zij eigenlijk al dadelijk geslaagd. Wat men totnogtoe over ‘Phil's Liefdedrama's’ heeft geschreven, lijkt mij (voor zoover ik het las) onvoldoende, niet de kern rakend, de hoofdzaken voorbijgaand. 't Is waar dat de critici in de war zijn gebracht door dien ongelukkigen, dien misleidenden nieuwen titel: Phil's Amoureuse Perikelen.
Zeer ten onrechte, en tot schade aan den indruk, heeft die dwaze titel aan coquetterie, pikanterie, aan frivoliteit doen denken. ‘Liefdedrama's’ was teeder-ironisch, fijn humoristisch - zooals de novellen zelf. Behalve het laatste, het zevende, misschien, dat een weinig te extatisch, te rhetorisch-lyrisch uitviel, lijkt dit half dozijn episodetjes uit een en hetzelfde meisjesleven mij wonderlijk één van toon, altijd te ernstig om frivool, te luchtig om neuswijs te schijnen, altijd oprecht, maar nooit rauw of nuchter. Ik kan er hier - om verschillende redenen (ééne waarvan men tusschen omslag en titelblad verklaard zal vinden) - moeilijk op doorgaan. Ik wilde alleen maar even constateeren, dat met die eersteling Emmy van Lokhorst zich onmiddellijk, en elegant, in de groeiende rijen der goede nederlandsche romancières is komen zetten - en dat zij in die rijen een figuur maakt, zoo voordeelig als een echte, een gelukkig weer héél moderne vrouw maar kán verlangen!
Doch nu geldt het haar eigenlijk eersten roman: Lenoor Sonnevelt. Ware dit boek een twintig jaar vroeger geschreven - absurde onderstelling! laat ik liever zeggen: ware ditzelfde gegeven bewerkt door een romanschrijfster uit den tijd en van de soort: De Jong van Beek en Donk - een wel zéér scherpe aanklacht tegen ‘de mannen’ zou er uit hebben opgeklonken. Wat door een man in dit boek misdaan wordt, 't is dan ook waarachtig geen kleinigheid.
Lenoor is bij 't begin van het verhaal een meisje van zestien jaar en leerlinge eener H.B.S. voor jongens en meisjes. De ‘coëducatie’ heeft haar tegenstanders - dit boek zou dienst kunnen doen als een document in de bewijsvoering, dat mannelijke leeraars dikwijls, zoo niet in den regel, gevaarlijker zijn voor vrouwelijke leerlingen dan die goeie jongens, haar kameraden. De directeur der H.B.S. van Lenoor blijkt een man, voor dit ambt van groote verantwoordelijkheid, en waarvoor stricte zelfbeheersching eerste vereischte is, absoluut ongeschikt. Dankbaarheid, gehechtheid, liefde, met hoeveel gemak weet de prettige leeraar, man in de kracht van zijn leven, man-van-gezag, alle soorten van gevoel bij zijn meisjes-leerlingen op te wekken.
En Lenoor is nog niet eens als zoovelen: een dwepend schaapje. Geest en verstand bezit zij, oordeel en humor. Maar tevens een snakkend begeeren naar warmte, die zij thuis niet vindt: de vader dood, de kwasi-praktische, kwasi-verstandige moeder zelfvervuld en altijd bezig (ik zal er niet meer van zeggen; deze moeder trouwens lijkt mij een der vaagste figuren in Emmy van Lokhorst's roman). Hoe dikwijls is het meisje dagen lang alleen in huis! Geen broers of zusters heeft ze, geen enkele, echte vriendin. Is het dan wonder dat ook met haar - ondanks haar helderheid van blik, haar vlugheid en scherpte van oordeel - de vereerde en gevreesde directeur gemakkelijk spel heeft? Dat hij álles van haar gedaan krijgt?
Hij, Ferre, is een man als velen. Volstrekt niet gewetenloos, maar kinderlijk ijdel, zinnelijk, zelfgenoegzaam en toegeeflijk voor zichzelf. Menige lezer zal hem een schurk achten - ook ik was daar dikwijls niet ver van af - de schrijfster oordeelt hem nergens. Zij verhaalt, objectief, laat het oordeel aan ons over. Zij is er in geslaagd van dezen Ferre een mensch te maken, even fel en sterk levend als haar Lenoor ons voor oogen staat. Ook haar gedrag veroordeelt noch vergoelijkt de schrijfster, zij vertelt ervan, zonder meer. Deze eerste roman van haar geeft een liefdesdrama dat een liefdestragedie wordt. Dramatisch is het zeker; Emmy van Lokhorst geeft weinig overpeinzingen van haar personen, zij doet hen handelen en spreken. Maar nu volgt.... de straf, zou men bij ouderwetsche romans gezegd hebben. Lenoor, na haar eindexamen, uit den Haag naar Amsterdam verhuisd, maakt daar kennis met Ferre's zoon, student in de medicijnen. Dat dit een - in artistieken zin - al te groot toeval genoemd kan worden, geloof ik niet. Zij heeft den jongen al vroeger eens ontmoet, geen van beiden hebben zij overigens veel kennissen in de groote stad. En natuurlijk moet zijn zoon haar interesseeren. In 't begin van hun omgang ziet zij dan ook alleen zijn zoon in den jongen Hugo. Doch dit verandert. Zij krijgen elkander lief....
Ziet gij de tragische situatie, lezer? Waarlijk, het is bijna een Oedipus-drama, in hoogst moderne verhoudingen dan!
Een huwelijk tusschen Hugo en Lenoor is natuurlijk onmogelijk. En het meisje begrijpt dit voortdurend. Haar strijd, vol lijden, vol schijn-overwinningen en nederlagen, is meesterlijk gegeven. Dit gedeelte van Emmy van Lokhorst's roman heeft mij zeer getroffen, ik vind het kortweg mooi. Zal zij Hugo alles vertellen? Dan is ook alles uit! En o, zij kan het nog niet missen. Doch Hugo is een gezonde, normale jongen. Hij wil een huwelijk, voorafgegaan door een verloving. Hij wil ‘zijn meisje’ bij zijn ouders brengen. Al haar schijn-bezwaren tegen dit plan put zij uit. Dan zal Ferre zijn zoon, den student, komen bezoeken. En nu moet er gesproken worden. Vóór haar bekentenis verwerpt de goede Huug iedere mogelijkheid van verwijdering tusschen hen om iets uit haar verleden. Doch als zij gesproken heeft, ofschoon hij haar niets verwijt, weigert hij haar mond. Tegen zijn vader treedt hij op, vijandig, hatend, roept hem tot verantwoording. Zijn scheiding van Lenoor, hoe noodlottig noodzakelijk ook, geschiedt in weemoedige teederheid. Nijpend smartelijk, bitter weemoedig is dit slot - niet wrang.
De verleider Ferre heeft ‘zijn trekken thuis gekregen’, hij is gestraft. Hij, de zonder twijfel schuldige, met haar, de misschien niet geheel ónschuldige. Doch dat zijn gevolgtrekkingen van den lezer; de schrijfster zinspeelt er zelfs niet op. Zóó wreed is het leven, schijnt zij te willen zeggen, tot zulke ongelukken kan zij voeren, de menschelijke natuur!
En inderdaad, onze gevoelens na het lezen van dezen roman gaan hoog uit boven deernis en boven voldoening over 'tgeen men gerechtigheid zou kunnen noemen. Schrik en eerbied voor het leven, dat grillig en groot is, en niet met zich spotten laat, varen ons door de ziel. En verder: menschenliefde en bewondering. Als bij alle goede romanlitteratuur! Ons zelf hebben wij herkend in véél van de menschenzielen die daar ten leven gewekt staan, ons zelven beklaagd om hun zwakheid, hun onmacht - maar bewonderd de macht van de ziel die dit leven te wekken wist, genoten van haar kunnen, haar kunst.
Emmy van Lokhorst's eersten roman geheel overziende, treft ons dat ‘het geval’, in dit boek behandeld, misschien wel wat zonderling, wat zeldzaam of vreemd genoemd worden mag, maar dat de schrijfster, die het nochtans zoo levend en aannemelijk voor ons vermocht te maken, toch wel een zeer bizonder talent moet hebben...."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Provenance:
Emmy van Lokhorst (1891–1970) was een Nederlandse schrijfster en journaliste. Ze debuteerde in 1917 met Phil's amoureuze perikelen en schreef meerdere romans en novellen, vaak rond psychologische en feministische thema’s. Haar werk werd besproken in toonaangevende tijdschriften van haar tijd.
Bronverificatie: Wikipedia NL, DBNL
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Trefwoorden:
co-educatie, psychologische roman, meisjesinternaat, autoriteit, seksuele intimidatie, vrouwelijke ontwikkeling, Bildungsroman, Nederlandse literatuur, 20e eeuw, feminisme, lerares-leerlingrelatie, emancipatie
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.