Titre
De straat Nummer 95 (van 100)
Auteur
Boudier-Bakker, Ina
Langue
néerlandais
Éditeur
P.N. van Kampen & Zoon N.V., Amsterdam
Prix
€ 75,00(Excl. toute livraison)
Détails
1927, ?e druk, 122[1] blz., originele grijspapieren uitgeversomslag met zwart-rode opdruk.
Plus d'informations
Boekblok nog niet gesnoeid, dus met gerafelde randen (zie foto). Bladzijden gaaf schoon en nauwelijks vergeeld.
.
"Deze bijzondere uitgave van 'De Straat' is door P.N. van Kampen & Zoon te Amsterdam uitgegeven ter gelegenheid van het feit dat het in het jaar 1927 vijf en twintig jaar geleden was dat Ina Boudier–Bakker’s eerste boek, getiteld ‘Machten’ verscheen. Zij is gedrukt, op Hollandsch papier Van Gelder, op de persen der firma Joh. Enschede en Zonen te Haarlem, in 100 exemplaren; de initialen zijn ontworpen door J. van Krimpen terwijl de exemplaren gebonden zijn door Jan Wansink.
Dit exemplaar is Nr. 95"
.
TEKSTFRAGMENT:
*"Opeens, in de zweefmolen bij het orgel, zag ze het schoenmakerskind zitten, dat zat er vanmiddag ook al!
Een onrust stak op in de kijkende vrouw, terwijl ze haar kleine kudde weer voortdreef naar het uitgebouwde bordesje van de poffertjeskraam, dat lokte met veel licht en fleurige bouquetjes op de witte tafellakens. En ze dacht: ‘Zolang lag de vrouw van de schoenmaker al ziek - goddank dat zij altijd gezond was, je ze in 't oog kon houden! Haar Liesbetje was nu dertien, nog helemaal een kind’ - maar opeens met een neep in haar hart terwijl ze voor zich zag het vreemd felle, witte kindergezicht in de molen, dacht ze:
‘Wás haar Liesbetje het kind waarvoor ze haar hield? Als ze haar eens kon zien, onbewaakt, losgelaten, zoals zij zo-even dat andere kind zag - in een vreemde kring, wát zou zij dán zien in het gezicht, dat nu zo onbevangen haar toelachte over een bordje poffertjes...’
‘Moeder,’ fluisterde haar tweede dochtertje tegen haar aan - ‘wanneer komt nu het Hongaarse zusje? Konden we maar wat voor haar bewaren!’
De moeder glimlachte. Ze had steeds gedacht hoe spijtig het was, dat niet het kleine vreemde lam met haar andere schaapjes meeliep bij deze pret. Tegelijk wenkte ze haar man, die met de kantonrechter aanslenterde.
Ze kwamen bij hen staan, de schatten bekijken, die het vijftal uitstalde.
‘Wie zal dat betalen, lieve zoete Gerritje,’ zong de griffier zacht.
Ze lachte onbekommerd.
‘'t Is toch maar éens kermis.’
‘Ja, jij bent als de leliën des velds.’
De kantonrechter, rijzig, slank, uiterst verzorgd, keek glimlachend toe. Een warmte, een volheid van leven ging op uit dat wereldje, die deze man met de altijd ongestilde levens-honger in zich boeide. Hij dacht aan Else zijn vrouw - hij zag hen samen in hun groot stil huis - hij zag plotseling in een wanhoop, hoe dat leven naast hem geheel was opgeteerd in de jammerlijke strijd, waarvan de oogst leegte was bij beiden.
Hij keek om zich heen, over het mensengewoel. Het was dit keer of een feller brand dan andere jaren uitlaaide van de kermis, die de hoofden vervoerde, de harten dol maakte; of kwam het doordat hij zichzelf gezien had, een oude man, die afscheid moest gaan nemen van al wat jeugd, al wat vreugd was - dat het hem naar 't hoofd steeg als de damp van een zware vurige wijn?
Hij keek neer op het onschuldig frisse gezichtje van het mooie Liesbetje.
‘Zo'n dochtertje - de vernieuwing, de verreining van je eigen vermodderde leven. Ja, zulke mensen als de griffier en zijn vrouw, hij was ze altijd een beetje achteloos voorbijgegaan - tobbers met hun talloze onbetaalde rekeningen - de vrouw een sloof, een vervelende moeke - hij, helemaal opgeslokt door zijn gezin. Maar - was niet dat het enige misschien? Niet het altijd weer vinden, en altijd weer loslaten van telkens iets anders - maar een groot gezin waar je in onderdook, waar je in zwoegde, waar je je in borg als in een vesting; dat je geen tijd tot denken liet, waarin je voorttobde van uur op uur met kleine voldoeningen na telkens nieuwe zorg... Was hij niet de stumper, in plaats van deze mensen?"*
.
.
Recensie: Bron: Gé Vaartjes, De straat (Ina Boudier-Bakker) via DBNL
*"Een keer per jaar werd de Vianense monotonie doorbroken: door de kermis, die de stille Voorstraat veranderde in een levendig en kleurrijk geheel. De notabelen onttrokken zich grotendeels aan dit ‘volksvermaak’, maar vooral de jongeren en de andere milieus gingen op in de jaarlijkse afwisseling. De kermis leek te functioneren als het carnavalsfeest: men sprong uit de band, men leefde in verhoogde staat. Maar anders dan bij het carnaval was hier geen sprake van maskers opzetten, maar ware gezichten tonen.
‘Die kermis... dáár moet je eens over schrijven’, adviseerde Henri Boudier zijn vrouw meer dan eens. Dat kon zij toen nog niet. Alles moest eerst in haar bezinken voor zij er een synthese van kon geven.
In de herfst van 1921 had zij een idee gekregen dat uiteindelijk zou resulteren in haar novelle De straat. Het was de periode waarin ondervoede Hongaars-Oostenrijkse kinderen nog in Nederlandse gastgezinnen verbleven. In een brief aan haar jeugdvriendin Cor van Beverwijk-Scheltema Beduin schreef zij: ‘Cor, gisteravond werd ik bij de oude juffrouw Stuart op een theetje verzocht. Alle mannen in de soos, het was dus een poezen-partijtje, 11 poezen. En toen ik daar zat, zag ik inééns een roman: In de Engte. In een klein stadje alle vrouwen, allemaal bewust of onbewust razend door de eentonigheid, het aangewezen zijn op elkaar.
De verwording, de haat, de uitputting. Zou 't niet prachtig zijn? Ik ben er dol op. Ik zal ze wel fantaseeren, maar ze zullen me tóch villen, denk ik. Lida Steenbeek liep met me naar huis. Ik vroeg naar haar Weensch jongetje. “Och”, zei ze, “ik heb nu eindelijk een reden om thuis te blijven. Iets dat me noodig heeft in mijn eigen huis. Nu hoef ik niet aldoor uit te loopen.” Ik vond dat een bekentenis op dien pikdonkeren straathoek die in mijn hart kerfde. Als op een prooi zijn al die vrouwen op zoo'n Weensch kind gevallen.’
Later, toen zij na de dood van Cor van Beverwijk haar eigen correspondentie terugkreeg, noteerde Ina Boudier op deze brief: ‘eerste idee Straat’. De in de brief genoemde titel In de Engte zou ten slotte een verhalenbundel uit 1922 dekken. Ook in deze bundel is Vianen als décor in enkele verhalen herkenbaar.
Pas na haar verhuizing uit Vianen, in 1922, lukte het Ina Boudier haar indrukken vorm te geven. Op sobere wijze beschrijft zij in De straat het dorre leven van een aantal mensen in een provinciestadje, die bekneld zitten in een dwangbuis van fatsoen, conventies en lafheid. Zij leven niet - zij bestaan slechts.
Met de zinloosheid en hulpeloosheid van hun situatie worden zij eens per jaar geconfronteerd: als de kermis bezit neemt van de straat. Dan voelt ieder zijn eigen tekort, lusteloosheid en eenzaamheid heviger dan anders.
‘Verwording’, ‘haat’ en ‘uitputting’ - woorden van de schrijfster zelf - zijn belangrijke bestanddelen in deze novelle, maar Ina Boudier heeft via de kermis en de komst van de Hongaarse kinderen de mogelijkheid tot socialer functioneren in de straat gebracht. Egoïsme, egocentriciteit en standsvooroordelen moeten plaats maken voor menselijkheid, solidariteit.
De figuur Bogert en diens dood symboliseren de oude en de nieuwe geest. Op zijn begrafenisdag zien de vrouwen in gedachten deur na deur zich openen voor de behoeftige kinderen.
De straat is naast een novelle met sociale problematiek een boek van eenzaamheid, zoals vrijwel al het werk van Ina Boudier-Bakker. Niemand van de straatbewoners is echt verbonden met een ander, niemand kan zijn intiemste gedachten uitspreken tegen een dierbare. Verlangens zijn gefrustreerd, idealen verloochend.
Centraal in Boudiers oeuvre staat de opvatting dat mensen fundamenteel eenzaam zijn. Waarachtige communicatie, echt contact, is volgens haar onmogelijk. ‘Eenzaam blijft ten slotte ieder, naast degene die hem 't liefst is’, schreef zij in haar roman Armoede uit 1909, het boek waarmee zij haar reputatie vestigde. En in een van haar latere werken, De eeuwige andere uit 1959, noteerde zij: ‘Elk mens is alleen, zelfs in zijn beste ogenblikken. Wat weet hij van de ander.’
Toch is haar werk niet doortrokken van een uitzichtloos pessimisme, dat zovelen van haar schrijversgeneratie (Marcellus Emants, Frans Coenen, J. van Oudshoorn) kenmerkte. Boudiers personages trachten hun lot te aanvaarden als levensessentie - tot het verlossende levenseinde zich aandient. Ina Boudier zelf heeft het leven als een zware last ervaren - zij schreef ooit in een brief dat het haar haast ‘verpletterde’ - en had de pen nodig om mentaal overeind te blijven. Maar in haar hoge ouderdom sloeg haar aangeboren en door het leven versterkte zwaarmoedigheid om in een niet aflatende depressie. Ook voor Ina Boudier kwam de dood als een verlossing."*
.
"Deze bijzondere uitgave van 'De Straat' is door P.N. van Kampen & Zoon te Amsterdam uitgegeven ter gelegenheid van het feit dat het in het jaar 1927 vijf en twintig jaar geleden was dat Ina Boudier–Bakker’s eerste boek, getiteld ‘Machten’ verscheen. Zij is gedrukt, op Hollandsch papier Van Gelder, op de persen der firma Joh. Enschede en Zonen te Haarlem, in 100 exemplaren; de initialen zijn ontworpen door J. van Krimpen terwijl de exemplaren gebonden zijn door Jan Wansink.
Dit exemplaar is Nr. 95"
.
TEKSTFRAGMENT:
*"Opeens, in de zweefmolen bij het orgel, zag ze het schoenmakerskind zitten, dat zat er vanmiddag ook al!
Een onrust stak op in de kijkende vrouw, terwijl ze haar kleine kudde weer voortdreef naar het uitgebouwde bordesje van de poffertjeskraam, dat lokte met veel licht en fleurige bouquetjes op de witte tafellakens. En ze dacht: ‘Zolang lag de vrouw van de schoenmaker al ziek - goddank dat zij altijd gezond was, je ze in 't oog kon houden! Haar Liesbetje was nu dertien, nog helemaal een kind’ - maar opeens met een neep in haar hart terwijl ze voor zich zag het vreemd felle, witte kindergezicht in de molen, dacht ze:
‘Wás haar Liesbetje het kind waarvoor ze haar hield? Als ze haar eens kon zien, onbewaakt, losgelaten, zoals zij zo-even dat andere kind zag - in een vreemde kring, wát zou zij dán zien in het gezicht, dat nu zo onbevangen haar toelachte over een bordje poffertjes...’
‘Moeder,’ fluisterde haar tweede dochtertje tegen haar aan - ‘wanneer komt nu het Hongaarse zusje? Konden we maar wat voor haar bewaren!’
De moeder glimlachte. Ze had steeds gedacht hoe spijtig het was, dat niet het kleine vreemde lam met haar andere schaapjes meeliep bij deze pret. Tegelijk wenkte ze haar man, die met de kantonrechter aanslenterde.
Ze kwamen bij hen staan, de schatten bekijken, die het vijftal uitstalde.
‘Wie zal dat betalen, lieve zoete Gerritje,’ zong de griffier zacht.
Ze lachte onbekommerd.
‘'t Is toch maar éens kermis.’
‘Ja, jij bent als de leliën des velds.’
De kantonrechter, rijzig, slank, uiterst verzorgd, keek glimlachend toe. Een warmte, een volheid van leven ging op uit dat wereldje, die deze man met de altijd ongestilde levens-honger in zich boeide. Hij dacht aan Else zijn vrouw - hij zag hen samen in hun groot stil huis - hij zag plotseling in een wanhoop, hoe dat leven naast hem geheel was opgeteerd in de jammerlijke strijd, waarvan de oogst leegte was bij beiden.
Hij keek om zich heen, over het mensengewoel. Het was dit keer of een feller brand dan andere jaren uitlaaide van de kermis, die de hoofden vervoerde, de harten dol maakte; of kwam het doordat hij zichzelf gezien had, een oude man, die afscheid moest gaan nemen van al wat jeugd, al wat vreugd was - dat het hem naar 't hoofd steeg als de damp van een zware vurige wijn?
Hij keek neer op het onschuldig frisse gezichtje van het mooie Liesbetje.
‘Zo'n dochtertje - de vernieuwing, de verreining van je eigen vermodderde leven. Ja, zulke mensen als de griffier en zijn vrouw, hij was ze altijd een beetje achteloos voorbijgegaan - tobbers met hun talloze onbetaalde rekeningen - de vrouw een sloof, een vervelende moeke - hij, helemaal opgeslokt door zijn gezin. Maar - was niet dat het enige misschien? Niet het altijd weer vinden, en altijd weer loslaten van telkens iets anders - maar een groot gezin waar je in onderdook, waar je in zwoegde, waar je je in borg als in een vesting; dat je geen tijd tot denken liet, waarin je voorttobde van uur op uur met kleine voldoeningen na telkens nieuwe zorg... Was hij niet de stumper, in plaats van deze mensen?"*
.
.
Recensie: Bron: Gé Vaartjes, De straat (Ina Boudier-Bakker) via DBNL
*"Een keer per jaar werd de Vianense monotonie doorbroken: door de kermis, die de stille Voorstraat veranderde in een levendig en kleurrijk geheel. De notabelen onttrokken zich grotendeels aan dit ‘volksvermaak’, maar vooral de jongeren en de andere milieus gingen op in de jaarlijkse afwisseling. De kermis leek te functioneren als het carnavalsfeest: men sprong uit de band, men leefde in verhoogde staat. Maar anders dan bij het carnaval was hier geen sprake van maskers opzetten, maar ware gezichten tonen.
‘Die kermis... dáár moet je eens over schrijven’, adviseerde Henri Boudier zijn vrouw meer dan eens. Dat kon zij toen nog niet. Alles moest eerst in haar bezinken voor zij er een synthese van kon geven.
In de herfst van 1921 had zij een idee gekregen dat uiteindelijk zou resulteren in haar novelle De straat. Het was de periode waarin ondervoede Hongaars-Oostenrijkse kinderen nog in Nederlandse gastgezinnen verbleven. In een brief aan haar jeugdvriendin Cor van Beverwijk-Scheltema Beduin schreef zij: ‘Cor, gisteravond werd ik bij de oude juffrouw Stuart op een theetje verzocht. Alle mannen in de soos, het was dus een poezen-partijtje, 11 poezen. En toen ik daar zat, zag ik inééns een roman: In de Engte. In een klein stadje alle vrouwen, allemaal bewust of onbewust razend door de eentonigheid, het aangewezen zijn op elkaar.
De verwording, de haat, de uitputting. Zou 't niet prachtig zijn? Ik ben er dol op. Ik zal ze wel fantaseeren, maar ze zullen me tóch villen, denk ik. Lida Steenbeek liep met me naar huis. Ik vroeg naar haar Weensch jongetje. “Och”, zei ze, “ik heb nu eindelijk een reden om thuis te blijven. Iets dat me noodig heeft in mijn eigen huis. Nu hoef ik niet aldoor uit te loopen.” Ik vond dat een bekentenis op dien pikdonkeren straathoek die in mijn hart kerfde. Als op een prooi zijn al die vrouwen op zoo'n Weensch kind gevallen.’
Later, toen zij na de dood van Cor van Beverwijk haar eigen correspondentie terugkreeg, noteerde Ina Boudier op deze brief: ‘eerste idee Straat’. De in de brief genoemde titel In de Engte zou ten slotte een verhalenbundel uit 1922 dekken. Ook in deze bundel is Vianen als décor in enkele verhalen herkenbaar.
Pas na haar verhuizing uit Vianen, in 1922, lukte het Ina Boudier haar indrukken vorm te geven. Op sobere wijze beschrijft zij in De straat het dorre leven van een aantal mensen in een provinciestadje, die bekneld zitten in een dwangbuis van fatsoen, conventies en lafheid. Zij leven niet - zij bestaan slechts.
Met de zinloosheid en hulpeloosheid van hun situatie worden zij eens per jaar geconfronteerd: als de kermis bezit neemt van de straat. Dan voelt ieder zijn eigen tekort, lusteloosheid en eenzaamheid heviger dan anders.
‘Verwording’, ‘haat’ en ‘uitputting’ - woorden van de schrijfster zelf - zijn belangrijke bestanddelen in deze novelle, maar Ina Boudier heeft via de kermis en de komst van de Hongaarse kinderen de mogelijkheid tot socialer functioneren in de straat gebracht. Egoïsme, egocentriciteit en standsvooroordelen moeten plaats maken voor menselijkheid, solidariteit.
De figuur Bogert en diens dood symboliseren de oude en de nieuwe geest. Op zijn begrafenisdag zien de vrouwen in gedachten deur na deur zich openen voor de behoeftige kinderen.
De straat is naast een novelle met sociale problematiek een boek van eenzaamheid, zoals vrijwel al het werk van Ina Boudier-Bakker. Niemand van de straatbewoners is echt verbonden met een ander, niemand kan zijn intiemste gedachten uitspreken tegen een dierbare. Verlangens zijn gefrustreerd, idealen verloochend.
Centraal in Boudiers oeuvre staat de opvatting dat mensen fundamenteel eenzaam zijn. Waarachtige communicatie, echt contact, is volgens haar onmogelijk. ‘Eenzaam blijft ten slotte ieder, naast degene die hem 't liefst is’, schreef zij in haar roman Armoede uit 1909, het boek waarmee zij haar reputatie vestigde. En in een van haar latere werken, De eeuwige andere uit 1959, noteerde zij: ‘Elk mens is alleen, zelfs in zijn beste ogenblikken. Wat weet hij van de ander.’
Toch is haar werk niet doortrokken van een uitzichtloos pessimisme, dat zovelen van haar schrijversgeneratie (Marcellus Emants, Frans Coenen, J. van Oudshoorn) kenmerkte. Boudiers personages trachten hun lot te aanvaarden als levensessentie - tot het verlossende levenseinde zich aandient. Ina Boudier zelf heeft het leven als een zware last ervaren - zij schreef ooit in een brief dat het haar haast ‘verpletterde’ - en had de pen nodig om mentaal overeind te blijven. Maar in haar hoge ouderdom sloeg haar aangeboren en door het leven versterkte zwaarmoedigheid om in een niet aflatende depressie. Ook voor Ina Boudier kwam de dood als een verlossing."*
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.