Titre
Een romantische jongen: levensbeeld -.- Met opdracht en gesigneerd door de schrijver
Auteur
Reddingius, Joannes
Langue
néerlandais
Éditeur
Valkhoff & Co., Amersfoort
Prix
€ 75,00(Excl. toute livraison)
Détails
1911, 1e druk, 291 blz., roodbruin linnen band met goudopdruk.
Plus d'informations
Handgeschreven opdracht op het titelblad: “Ter herinnering aan mijn oudsten zoon [??] aan zijn leermeester J. Koornstra Hilversum 15/9 ’12 J.R.” Rug iets vaal; schut- en titelbladen met roestspikkeltjes; overige bladzijden gaaf, schoon, egaal vergeeld met sporadische roestvlekjes voornamelijk in de marges.
Recensie:
Groot Nederland, Jaargang 11 (1913)
Joannes Reddingius, Een Romantische Jongen. Valkhoff & Co., Amersfoort.
Dit boek van Reddingius was mij een verrassing. Laat ik maar eerlijk bekennen, dat ik er geen bijzondere verwachting van had; na ‘Cynthio’ van den zelfden schrijver te hebben gelezen, leek mij deze titel niet veel goeds te voorspellen, en... welnu, ik ben - tot mijn genoegen natuurlijk - bedrogen uitgekomen.
Een romantische jongen; ja, maar gelukkig met niets van het nare en wee-ige, dat daaronder verstaan zou kunnen worden. Eigentlijk gezegd: een kind, en later een knaap, met een op fijne wijze reageerend gevoel en heel levendige verbeelding, en tevens met zoo veel algemeen kinderlijks en jongensachtigs, dat ieder er voor een goed deel zijn eigen jeugdtijd in weervinden zal.
Ik heb dit ‘levensbeeld’, zooals de schrijver het noemt (en ik verdenk hem er van een stuk ‘Wahrheit und Dichtung’ te hebben gegeven), voor de grootste helft zeker, met oprecht pleizier gelezen; ja, er waren passages, die ik genoot zooals vijftien jaar geleden de pakkendste bladzijden van Aimard en Marryat. En ik bid u: denk nu niet dat dit een dubieuze lof zou zijn.
Ge zult mij vragen, wat-ter-wereld voor grootsche en spannende gebeurtenissen dan in dit boek voorkomen, om iets dergelijks mogelijk te maken. Och, gebeurtenissen, daarvan is eigenlijk zoo goed als geen sprake. Een jongentje, wiens vader dood is, woont met zijn ziekelijke moeder in een landhuis te Peeldorp, verhuist later naar Arnhem en gaat ten slotte naar een kostschool... Voilà tout. Doch vergeet niet, dat ik het echte genot van Aimard's wonderverhalen helaas ontwassen ben en dus gerijpt tot andere genietingen, en dat de schrijver een onderwerp, dat ons alles even na aan het hart gaat, behandeld heeft: Uw en mijn, en zijn kindertijd.
En het is hem niet te doen geweest om daarvan nu eens een stuk Literatuur te maken, waarvan we allen met verrassing zouden opzien; hij heeft geen andere bedoeling gehad dan om op vlotte en prettige wijze van, ik zeg nu maar: zìjn kinderjaren te vertellen, al schrijvend de vele details van zijn herinnering te zien verlevendigen, en zoo nog eens op nieuw, en thans bewuster, al het heerlijk-ongerepte en levendig-fantastische zijner jeugd te doorleven. Zoo maar, al schrijvend; zonder paedagogische of wijsgeerige tendens, zonder cynischen of lievig-idealistischen kijk. En, al stemt hij ons ook af en toe weemoedig, omdat we niet meer vijftien jaar zijn en onder de les naar ‘buiten’ zitten te verlangen, wij mogen hem dankbaar zijn, dat hij 't ‘zoo maar’, zonder al die zwaarwichtige bedoelingen gedaan heeft, en tevreden dat hij zoo goed geslaagd is.
Terwijl ik deze bijzonderheden van mijn eigen ondervinding en waardeering opschrijf, bedenk ik op-eens, dat ze voor u feitelijk niet meer dan de beteekenis van algemeenheden hebben, en ge allicht zelf iets meer van het boek wilt weten. Het beste zal dan zijn maar een paar fragmenten af te schrijven; ik kies er twee: een uit de kinderjaren van Herman en een ander uit zijn kostschooltijd:
‘Daar klapte de zweep en voort ging het, op huis aan. Toen was het, dat Herman alles maar liet gebeuren, moe als hij was van 't rijden en opmerken; bij den molen keek hij nog even aandachtig rond, of hij den mulder ook zag, maar er was geen mensch buiten; gestadig-aan draaiden de wieken. Als je nu eens op zoo'n wiek mocht zitten, wat zou dat griezelig zijn, neen, dan zat hij liever in de smederij als het avond was; wat zou hij dezen keer een pret hebben, als Piet met zijn knechts aan 't werk waren. Hij zou aan den blaasbalg trekken, dan spoot 't vuur uit in de zwarte kolen. Buiten was het donker en in de smederij brandden maar twee lampjes, de kerels sloegen dan beurt om beurt met een zwaren hamer op het roodgloeiende ijzer. Ho-la! wat spatten de vonken.
't Kind merkte niet, wat om hem heen gebeurde, 't zat met de oogen dicht. Sjang liet hem maar zitten, blij, dat hij niet behoefde te antwoorden op zijn vele vragen. Eenmaal had hij gevraagd:
Hedde schik, waarop de jongen geknikt had.
Nu zat hij te droomen op den wagen en dacht aan alle heerlijkheden van de smederij. 't Was prettig 's avonds in de werkplaats te zijn. Soms riep Piet opeens: “Kolen!” dan mocht hij scheppen uit het donkere hol. Er leefde dan een groot geluk in 't hart van den kleinen jongen, die zoo lekker zwart werd. Hij wist, dat hij zóó meer op een echten smid leek.
Als de smeden aan 't slaan waren en de leerling aan 't vijlen was bij de draaibank, of ander werk deed, gebeurde het wel eens, dat een donker man de klink van de onderdeur oplichtte en met een “goên avond, samen” binnenstapte, even tikkend aan zijn pet. Dan begon zijn hart te kloppen. Dat kon weleens een toovenaar zijn, die hem kwam halen, dacht hij dan. Dit was gelukkig nog nooit gebeurd, die smeden zouden hem wel geleerd hebben met hun hamers, toch vond hij het altijd griezelig, wanneer er 's avonds een onbekende binnenkwam.’
En het tweede, een passage uit de geschiedenis van het zaal-versieren voor een feestje op de kostschool: ‘Werkend bij een van de ramen, was hij er toe gekomen naar buiten te zien. De “Kippenplaats” lag in 't donker. In 't schoollokaal brandde geen licht. In een opwelling van nieuwsgìerigheid om te weten, hoe het buiten wezen zou, had hij zijn jas aangetrokken en ging naar buiten, hoewel noode scheidend van de geheimzinnige zaal, fantastisch verlicht door den gloed van de openstaande potkachel, waarin hij houtblokken had geduwd. Een hanglamp brandde rustig tegen een post in een verren hoek. Eenmaal buiten had hij de poort van de “Kippenplaats” opengelaten en was met vluggen stap getogen de speelplaats over en 't hellende pad langs, dat naar den landweg leidde, die langs het terrein liep. Omkijkend had hij het gebouw zien liggen in het donker; als twee monster-doodkisten stonden de beide zijgebouwen: de school en de gymnastiekzaal. De daken waren plat. Toen had hij zich omgekeerd en was hard gaan loopen om warm te worden. Daar woei een koude wind en het kreupelhout stond naakt in den tuin.’
Misschien heeft het geciteerde uw lust gewekt 't werk zelf eens te lezen; dat zou mij genoegen doen, en ik vermoed: ú eveneens. Ge zult zeker pleizier hebben in den (vooral in het eerste deel) prettig-losloopenden, kinderlijk-impressionabelen en ongegeneerden verteltrant en van de vele typen, die er behalve de ‘romantische jongen’ geteekend worden: als b.v. Bertus, die sufferig op alle vragen: ‘Welk?’ antwoordt, oogen als krentjes heeft, een anderen jongen een punaise in zijn hoofd duwt, en dien 't spijt niet altijd zijn pet op te kunnen hebben. En nog vele andere in het vervolg der vertelling.
Ik heb nu zooveel goeds van het boek gezegd, dat ik den moed vind met iets kwaads te eindigen. Ten eerste: er zijn episodes, die wat lang vallen; ik bedoel speciaal de versierings-geschiedenis waarvan reeds gerept werd. En dan: er is soms een ‘romantische’ zijde aan den jongen, die op minder aangename wijze aan de ‘Cynthio’-sfeer herinnert. Zoo b.v. wanneer hij op een Zomermiddag een versje maakt, en de schrijver na de laatste strophe er van volgen laat: ‘Hij volgde in gedachten het liedje, gelukkig, groot-gelukkig weer gedicht te hebben....’ En op blz. 161: ‘Er gebeurden geen wonderen meer, jammer genoeg; hij raakte weer aan 't droomen en zag in zijn verbeelding de drie Koningen, de Magiërs, die uit 't Oosten kwamen, hun gelaat was rustig-mooi, en voornaam hun gebaar; hun lange mantels wapperden in den wind, zij gingen voort naast elkander, zonder te spreken, ziende de ster, hoorend de geheimzinnige stem, die sprak: ‘Geboren is der Joden Koning’ en in den wondren glans der oogenblikken bij 't jubelklinken der zangen in hun hooge hoofd togen zij voort en wisten. Herman voelde zich als ontdaan van al wat ooit hem drukte en zuiver-frisch als na een lange ziekte; lachend zeide hij tot zichzelf: ‘het wonder leeft nog altoos!’
Of op de volgende blz. deze opmerking van een zestienjarige over de heilige getallen: ‘Nee, Look, dat geloof ik niet, die getallen hebben een bepaalde beteekenis, die wij niet meer weten, je zou een bepaalde studie moeten maken van de godsdiensten en van de verschillende wetenschappen om daar achter te komen en je eigen gevoel zou de wegwijzer moeten zijn.’ Kom, wat u zegt! Ik wilde maar zeggen, dat we dergelijke fraaiïgheden best konden missen!
.
.
.
..
Trefwoordenlijst:
jeugdliteratuur, Nederlandse literatuur, kindertijd, opvoeding, psychologie, nostalgie, literaire roman, familieverhoudingen, avonturenverhalen, verbeelding, 20e-eeuwse romans, bibliotherapie, jeugdherinneringen, Hilversum, autobiografische roman, romantische jongen, schoolleven, lesherinneringen, ouder-kind relatie,
.
.
.
Dit boek kan waardevol zijn voor bibliotherapie vanwege de thema's rondom identiteitsvorming, nostalgie, en jeugdherinneringen. Het helpt lezers reflecteren op hun eigen kindertijd en de betekenis van persoonlijke groei en verbeelding.
Recensie:
Groot Nederland, Jaargang 11 (1913)
Joannes Reddingius, Een Romantische Jongen. Valkhoff & Co., Amersfoort.
Dit boek van Reddingius was mij een verrassing. Laat ik maar eerlijk bekennen, dat ik er geen bijzondere verwachting van had; na ‘Cynthio’ van den zelfden schrijver te hebben gelezen, leek mij deze titel niet veel goeds te voorspellen, en... welnu, ik ben - tot mijn genoegen natuurlijk - bedrogen uitgekomen.
Een romantische jongen; ja, maar gelukkig met niets van het nare en wee-ige, dat daaronder verstaan zou kunnen worden. Eigentlijk gezegd: een kind, en later een knaap, met een op fijne wijze reageerend gevoel en heel levendige verbeelding, en tevens met zoo veel algemeen kinderlijks en jongensachtigs, dat ieder er voor een goed deel zijn eigen jeugdtijd in weervinden zal.
Ik heb dit ‘levensbeeld’, zooals de schrijver het noemt (en ik verdenk hem er van een stuk ‘Wahrheit und Dichtung’ te hebben gegeven), voor de grootste helft zeker, met oprecht pleizier gelezen; ja, er waren passages, die ik genoot zooals vijftien jaar geleden de pakkendste bladzijden van Aimard en Marryat. En ik bid u: denk nu niet dat dit een dubieuze lof zou zijn.
Ge zult mij vragen, wat-ter-wereld voor grootsche en spannende gebeurtenissen dan in dit boek voorkomen, om iets dergelijks mogelijk te maken. Och, gebeurtenissen, daarvan is eigenlijk zoo goed als geen sprake. Een jongentje, wiens vader dood is, woont met zijn ziekelijke moeder in een landhuis te Peeldorp, verhuist later naar Arnhem en gaat ten slotte naar een kostschool... Voilà tout. Doch vergeet niet, dat ik het echte genot van Aimard's wonderverhalen helaas ontwassen ben en dus gerijpt tot andere genietingen, en dat de schrijver een onderwerp, dat ons alles even na aan het hart gaat, behandeld heeft: Uw en mijn, en zijn kindertijd.
En het is hem niet te doen geweest om daarvan nu eens een stuk Literatuur te maken, waarvan we allen met verrassing zouden opzien; hij heeft geen andere bedoeling gehad dan om op vlotte en prettige wijze van, ik zeg nu maar: zìjn kinderjaren te vertellen, al schrijvend de vele details van zijn herinnering te zien verlevendigen, en zoo nog eens op nieuw, en thans bewuster, al het heerlijk-ongerepte en levendig-fantastische zijner jeugd te doorleven. Zoo maar, al schrijvend; zonder paedagogische of wijsgeerige tendens, zonder cynischen of lievig-idealistischen kijk. En, al stemt hij ons ook af en toe weemoedig, omdat we niet meer vijftien jaar zijn en onder de les naar ‘buiten’ zitten te verlangen, wij mogen hem dankbaar zijn, dat hij 't ‘zoo maar’, zonder al die zwaarwichtige bedoelingen gedaan heeft, en tevreden dat hij zoo goed geslaagd is.
Terwijl ik deze bijzonderheden van mijn eigen ondervinding en waardeering opschrijf, bedenk ik op-eens, dat ze voor u feitelijk niet meer dan de beteekenis van algemeenheden hebben, en ge allicht zelf iets meer van het boek wilt weten. Het beste zal dan zijn maar een paar fragmenten af te schrijven; ik kies er twee: een uit de kinderjaren van Herman en een ander uit zijn kostschooltijd:
‘Daar klapte de zweep en voort ging het, op huis aan. Toen was het, dat Herman alles maar liet gebeuren, moe als hij was van 't rijden en opmerken; bij den molen keek hij nog even aandachtig rond, of hij den mulder ook zag, maar er was geen mensch buiten; gestadig-aan draaiden de wieken. Als je nu eens op zoo'n wiek mocht zitten, wat zou dat griezelig zijn, neen, dan zat hij liever in de smederij als het avond was; wat zou hij dezen keer een pret hebben, als Piet met zijn knechts aan 't werk waren. Hij zou aan den blaasbalg trekken, dan spoot 't vuur uit in de zwarte kolen. Buiten was het donker en in de smederij brandden maar twee lampjes, de kerels sloegen dan beurt om beurt met een zwaren hamer op het roodgloeiende ijzer. Ho-la! wat spatten de vonken.
't Kind merkte niet, wat om hem heen gebeurde, 't zat met de oogen dicht. Sjang liet hem maar zitten, blij, dat hij niet behoefde te antwoorden op zijn vele vragen. Eenmaal had hij gevraagd:
Hedde schik, waarop de jongen geknikt had.
Nu zat hij te droomen op den wagen en dacht aan alle heerlijkheden van de smederij. 't Was prettig 's avonds in de werkplaats te zijn. Soms riep Piet opeens: “Kolen!” dan mocht hij scheppen uit het donkere hol. Er leefde dan een groot geluk in 't hart van den kleinen jongen, die zoo lekker zwart werd. Hij wist, dat hij zóó meer op een echten smid leek.
Als de smeden aan 't slaan waren en de leerling aan 't vijlen was bij de draaibank, of ander werk deed, gebeurde het wel eens, dat een donker man de klink van de onderdeur oplichtte en met een “goên avond, samen” binnenstapte, even tikkend aan zijn pet. Dan begon zijn hart te kloppen. Dat kon weleens een toovenaar zijn, die hem kwam halen, dacht hij dan. Dit was gelukkig nog nooit gebeurd, die smeden zouden hem wel geleerd hebben met hun hamers, toch vond hij het altijd griezelig, wanneer er 's avonds een onbekende binnenkwam.’
En het tweede, een passage uit de geschiedenis van het zaal-versieren voor een feestje op de kostschool: ‘Werkend bij een van de ramen, was hij er toe gekomen naar buiten te zien. De “Kippenplaats” lag in 't donker. In 't schoollokaal brandde geen licht. In een opwelling van nieuwsgìerigheid om te weten, hoe het buiten wezen zou, had hij zijn jas aangetrokken en ging naar buiten, hoewel noode scheidend van de geheimzinnige zaal, fantastisch verlicht door den gloed van de openstaande potkachel, waarin hij houtblokken had geduwd. Een hanglamp brandde rustig tegen een post in een verren hoek. Eenmaal buiten had hij de poort van de “Kippenplaats” opengelaten en was met vluggen stap getogen de speelplaats over en 't hellende pad langs, dat naar den landweg leidde, die langs het terrein liep. Omkijkend had hij het gebouw zien liggen in het donker; als twee monster-doodkisten stonden de beide zijgebouwen: de school en de gymnastiekzaal. De daken waren plat. Toen had hij zich omgekeerd en was hard gaan loopen om warm te worden. Daar woei een koude wind en het kreupelhout stond naakt in den tuin.’
Misschien heeft het geciteerde uw lust gewekt 't werk zelf eens te lezen; dat zou mij genoegen doen, en ik vermoed: ú eveneens. Ge zult zeker pleizier hebben in den (vooral in het eerste deel) prettig-losloopenden, kinderlijk-impressionabelen en ongegeneerden verteltrant en van de vele typen, die er behalve de ‘romantische jongen’ geteekend worden: als b.v. Bertus, die sufferig op alle vragen: ‘Welk?’ antwoordt, oogen als krentjes heeft, een anderen jongen een punaise in zijn hoofd duwt, en dien 't spijt niet altijd zijn pet op te kunnen hebben. En nog vele andere in het vervolg der vertelling.
Ik heb nu zooveel goeds van het boek gezegd, dat ik den moed vind met iets kwaads te eindigen. Ten eerste: er zijn episodes, die wat lang vallen; ik bedoel speciaal de versierings-geschiedenis waarvan reeds gerept werd. En dan: er is soms een ‘romantische’ zijde aan den jongen, die op minder aangename wijze aan de ‘Cynthio’-sfeer herinnert. Zoo b.v. wanneer hij op een Zomermiddag een versje maakt, en de schrijver na de laatste strophe er van volgen laat: ‘Hij volgde in gedachten het liedje, gelukkig, groot-gelukkig weer gedicht te hebben....’ En op blz. 161: ‘Er gebeurden geen wonderen meer, jammer genoeg; hij raakte weer aan 't droomen en zag in zijn verbeelding de drie Koningen, de Magiërs, die uit 't Oosten kwamen, hun gelaat was rustig-mooi, en voornaam hun gebaar; hun lange mantels wapperden in den wind, zij gingen voort naast elkander, zonder te spreken, ziende de ster, hoorend de geheimzinnige stem, die sprak: ‘Geboren is der Joden Koning’ en in den wondren glans der oogenblikken bij 't jubelklinken der zangen in hun hooge hoofd togen zij voort en wisten. Herman voelde zich als ontdaan van al wat ooit hem drukte en zuiver-frisch als na een lange ziekte; lachend zeide hij tot zichzelf: ‘het wonder leeft nog altoos!’
Of op de volgende blz. deze opmerking van een zestienjarige over de heilige getallen: ‘Nee, Look, dat geloof ik niet, die getallen hebben een bepaalde beteekenis, die wij niet meer weten, je zou een bepaalde studie moeten maken van de godsdiensten en van de verschillende wetenschappen om daar achter te komen en je eigen gevoel zou de wegwijzer moeten zijn.’ Kom, wat u zegt! Ik wilde maar zeggen, dat we dergelijke fraaiïgheden best konden missen!
.
.
.
..
Trefwoordenlijst:
jeugdliteratuur, Nederlandse literatuur, kindertijd, opvoeding, psychologie, nostalgie, literaire roman, familieverhoudingen, avonturenverhalen, verbeelding, 20e-eeuwse romans, bibliotherapie, jeugdherinneringen, Hilversum, autobiografische roman, romantische jongen, schoolleven, lesherinneringen, ouder-kind relatie,
.
.
.
Dit boek kan waardevol zijn voor bibliotherapie vanwege de thema's rondom identiteitsvorming, nostalgie, en jeugdherinneringen. Het helpt lezers reflecteren op hun eigen kindertijd en de betekenis van persoonlijke groei en verbeelding.
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.