Titre
Naar Holland en terug: Indische roman beide delen in een band
Auteur
Hoven, Thérèse
Langue
néerlandais
Éditeur
Valkhoff & Co., Amersfoort
Prix
€ 140,00(Excl. toute livraison)
Détails
Zonder jaar [1905], 1e druk, 331[4] blz. Zeldzame originele roodlinnen uitgeversband met witte opdruk
Plus d'informations
Boekblok iets los in de band. Rug en neep vaal. Bladzijden schoon gaaf en wit. Rechtsonder titelbladen en eerste paar bladzijden flauwe vouw. (Zie foto)
Tekstfragment blz. 208
Hetgeen ik deed en 't resultaat is.... dat ik er paf van was. Hij praatte wat met haar
en toen eens met haar moeder, buiten haar om, entoen moest ze nog eens terugkomen
en de slotsom is.... 't kind kwijnt weg.... niet van een kwaal, maar van de zenuwen.
Ze is, op 't moment, om 't kind nou maar bij zijn naam te noemen, op 't punt van
een neurasthenicus en een hystericus te worden. Zoo is 't niet precies, maar wel zoo
wat, neurasthenie of hysterie.... zei de specialist, net zooals een huisdokter zegt- 't
kan mazelen of roodvonk worden en zooals wij zeggen, 't kan vriezen of 't kan dooien.
Nou.... en je begrijpt, dat was nou wel 't ergste, wat die arme Léonie kan gebeuren...
en ja, God, kerel, 't is een lamme historie, dat heb ik je dadelijk gezegd.
't Schijnt ten eerste, dat de zenuwen van 't kind totaal in de war zijn; ten tweede,
dat haar moeder te zwak is om invloed op haar te hebben en 't tegen te gaan en.... ten
derde, dat jij indertijd een merkwaardig overwicht op haar hadt en dat 't kind
bovendien om jou treurt.
De Professor zegt.... want je moet weten, dat de specialist ons overdeed aan een
Professor, die alles haarfijn uitploos en tot de conclusie kwam, dat er maar één
radicaal middel is om 't kind te genezen en wel dat ze weer onder jouw hypnose komt.
Hij zei iets van je te laten overkomen... maar toen werd ik toch een beetje kregelig,
toen schoot ik even uit mijn slof en zei ik, nu juist niet op een nuffen toontje: ‘Meneer
Weitinga is geen koffieboon of koopwaar, dat je hem, als monster zonder waarde,
kunt laten overkomen.’
Nou, en.... na lang heen en weer praten heb ik er iets anders op gevonden. De volgende maand poets ik 'm; ik heb genoeg
van Holland en van luieren; ik verlang weer naar mijn kantoorstoel en mijn werk.
Ik heb al passage genomen en ik neem ze allebei mee.
Léonie houdt, naar ze me herhaalde malen verzekerd heeft, bizonder veel van je
moeder en jij moet dan maar zien 't meisje weer tot haar positieven te brengen.
De drie geleerde heeren, de dokter van Léonie, de zenuw-man en de Professor,
heb ben een consult gehad; 't zal me natuurlijk handen vol geld kosten, maar de
uitslag is tenminste bevredigend. De zeereis zal Léonie eerder goed dan kwaad doen
en, in alle geval, uitstekend voor Clara zijn.
Daarbij komt, dat er niemand van de familie is, die iets voor ze over heeft. Nou....
en ik heb kip noch kraai, zooals ze dat noemen.
En de zaken gaan goed.... uit mijn brieven heb je kunnen zien, dat ik geld heb
kunnen krijgen en dat ik, in overleg met mijn partners, onze onderneming de
modekuur heb doen ondergaan, door er een naamlooze vennootschap van te maken.
De volgende week zal ik je een brief met instructies schrijven voor 't in orde maken
van mijn huis. Deze is al te zwaar, minstens drie dubbel port. Ja, die vrouwen kosten
je wat.
Saluut.
ADRIAAN OVERVEEN
Recensie Oost-Indische spiegel.(1972) –Rob Nieuwenhuys:
“…Van een dessa-kind heet deze roman die een vervolg krijgt in Naar Holland en terug.
De luitenant moet met ziekteverlof naar Europa en dit geeft de schrijfster de gelegenheid een ander facet te behandelen: de positie van de njai in Holland. Majin die intussen in Marie herdoopt is, volgt de Europese zeden, draagt Europese kleren in plaats van de ‘voorgeschreven livrei der njai's’ (de sarung met witte katoenen kabaja), maar ze is en blijft het simpele desa-kind dat alleen maar dienen kan.
Het tweede boek behandelt ook het leven van de zoon die zich - hij is dan twintig - zijn marginale positie bewust wordt: ‘'t Is of er twee mensen in je zijn.’ Hij neemt na de dood van zijn vader zijn moeder mee naar Indië. Hij respecteert haar en vertoont zich overal met haar: ‘Mag ik u voorstellen, ja? Mijn moeder!’ Maar Marie die weer Majin heet, voelt zich toch nooit meer dan de ‘mevrouw achter de schermen’. Ze is alleen maar blij dat ze bij haar kind kan zijn. Door de mond van Majins Hollandse vriendin spreekt Thérèse Hoven een oordeel uit: ‘... het deed haar genoegen Majin weer terug te zien en ze bedacht zich met bitterheid dat ze nooit van een blanke vriendin zoveel vriendschap en aanhankelijkheid had ondervonden als van deze eenvoudige Inlandse vrouw.’
Men ziet het, Thérèse Hoven schept wel de drama's die uit een Indische situatie voortkomen, maar bij de uitwerking ervan legt ze zich beperkingen op. Elke tegenstelling, elk conflict vindt een oplossing ten goede, al was het na de dood. Na regen komt altijd zonneschijn…”
Recensie De tijdspiegel, 1905. Derde Deel:
De Indische roman van Thérèse Hoven: Naar Holland en terug, is zeer nauw verwant met haar vorig werk: Van een Dessa-Kind, waarin het leven werd geteekend van eene njaï, die, tot eene echte mevrouw verheven, een tijdlang in eene Europeesche omgeving moest doorbrengen. Ook hier beschrijft Thérèse Hoven de lotgevallen van de Indische huishoudster van een officier. Kapitein Weytinga, die wegens ziekte met verlof naar Europa vertrekt met vrouw en kind.
Op verdienstelijke wijze weet de schrijfster ook nu de onbeholpenheid van deze Indische vrouw, Majin, d.i. op z’n Hollandsch: Marie, tegenover haar man en haar kind en de geheel Westersche omgeving, waarin zij zich nimmer zal thuis gevoelen, te teekenen. Mindere in beschaving, blijft Majin altijd de onmondige, de minderwaardige tegenover man en kind. De arme Majin bemerkt wel, dat haar toewan.
Kapitein Weytinga, dikwijls knorrig is en dat hij er spijt van heeft met zijne njaï te zijn getrouwd; en haar zoontje, haar njootje, mag niet meer hij haar blijven; dat zou niet gaan hij zoo’n Indische moeder; hij moet hij eene Hollandsche familie worden opgevoed.
Al de moreele ellende, die uit zoo’n verbintenis van een beschaafd Europeaan met eene inlandsche vrouw moet voortvloeien, is door Thérèse Hoven wel duidelijk en met schelle kleuren geteekend. Een voortreffelijke .spiegel voor jonge mannen, die, in Indië verblijf houdend, gevaar loopen zich door eene inlandsche te laten verstrikken.
Wanneer Weytinga zich weer omringd ziet door beschaafde Europeesche vrouwen, begrijpt hij niet, hoe hij ooit iets voor die Majin heeft kunnen voelen. Hoe is ’t mogelijk! Dat kleine bruine wezentje, nog lang geen veertig, schijnt nu wel afgetakeld als eene vrouw van zestig. »Ze draagt ’t haar nog altijd glad naar achteren gestreken, heel stijf getrokken en in een kondeh, zoodat haar voorhoofd heelemaal te zien komt.. . Europeesche vrouwen van haar leeftijd zien er nog zoo goed uit en weten zich zoo voordeelig te kappen en te kleeden.
Haar hals is ook zoo mager en tanig en haar slecht gemaakte kleeren hangen haar los om ’t lijf... En dan die beenige, bijna knokkelige handen en die schuifelgang .. . Nee, moois is er niet meer aan aan die baboe op z’n Zondagsch en ze is, God beter ’t, zijn vrouw ... ’t Is je een lot. . . je heele leven te moeten boeten voor een dwaasheid van je jeugd.” En hoe weet de schrijfster de gewaarwordingen van de ongelukkige Majin te teekenen! Een klein staaltje:
Mevrouw Weytinga zat allerongelukkigst, in elkander gehurkt, bij de kachel. Zoo koud ja, Golland, zoo t erlaloe koüd] En zooomsiachtig; ze hadden toch maar zoo’n klein guisje, niet eens lieelemaal 1 Woh! zoo gek . . . zooveel trap . . . trap en toch niet eens groot en geen vooren achtergalerij en geen erf... Woh!
Majin vindt zoo vreemd die eerste dagen; telkens zoo’n harde bel, weet niet wat beteekent. In Indië doen menschen toch nooit; als der visite is, komt gewoon binnen in voorgalerij en daar is wel jongen en anders roept -»spada'’, dan de jongen komt en geeft een stoel en zeg; zal wel famielje roepen En allemaal zoo’n soesah in Holland. Njo zijn school ook. Moet toch zooveel loeren; altijd maar. In Indië leer toch enkel "s morgens, hoor toch, maar hier moet ’s morgens en ’s middags en soms nog ’s avonds. Kassian, Njo wordt er higoeng van . . . Gaat niet erg goed in Holland, zoo deftige mevrouw te spelen, als je een njaï ben geweest...”
Zoo weet Thérèse Hoven moge ook haar Maleisch niet altijd even correct zijn op onderhoudende wijze het inlandsche type te teekenen en het milieu, waarin zich dat beweegt. Andere schrijfsters hebben wel getracht haar daarin na te volgen, maar zonder noemenswaardig succes. Thérèse Hoven blijft in dit genre hare bekende reputatie handhaven. Ook dit verhaal is weer vlot geschreven. Alleen is ’t wat heel lang geworden.
.
.
.
.
.
.
..
.
Zoekwoordenlijst:
Indische roman, cultuurclash, koloniale thema's, identiteitscrisis, Majin, Nederland-Indië, migratie, Thérèse Hoven, interculturele relatie, koloniale literatuur
Tekstfragment blz. 208
Hetgeen ik deed en 't resultaat is.... dat ik er paf van was. Hij praatte wat met haar
en toen eens met haar moeder, buiten haar om, entoen moest ze nog eens terugkomen
en de slotsom is.... 't kind kwijnt weg.... niet van een kwaal, maar van de zenuwen.
Ze is, op 't moment, om 't kind nou maar bij zijn naam te noemen, op 't punt van
een neurasthenicus en een hystericus te worden. Zoo is 't niet precies, maar wel zoo
wat, neurasthenie of hysterie.... zei de specialist, net zooals een huisdokter zegt- 't
kan mazelen of roodvonk worden en zooals wij zeggen, 't kan vriezen of 't kan dooien.
Nou.... en je begrijpt, dat was nou wel 't ergste, wat die arme Léonie kan gebeuren...
en ja, God, kerel, 't is een lamme historie, dat heb ik je dadelijk gezegd.
't Schijnt ten eerste, dat de zenuwen van 't kind totaal in de war zijn; ten tweede,
dat haar moeder te zwak is om invloed op haar te hebben en 't tegen te gaan en.... ten
derde, dat jij indertijd een merkwaardig overwicht op haar hadt en dat 't kind
bovendien om jou treurt.
De Professor zegt.... want je moet weten, dat de specialist ons overdeed aan een
Professor, die alles haarfijn uitploos en tot de conclusie kwam, dat er maar één
radicaal middel is om 't kind te genezen en wel dat ze weer onder jouw hypnose komt.
Hij zei iets van je te laten overkomen... maar toen werd ik toch een beetje kregelig,
toen schoot ik even uit mijn slof en zei ik, nu juist niet op een nuffen toontje: ‘Meneer
Weitinga is geen koffieboon of koopwaar, dat je hem, als monster zonder waarde,
kunt laten overkomen.’
Nou, en.... na lang heen en weer praten heb ik er iets anders op gevonden. De volgende maand poets ik 'm; ik heb genoeg
van Holland en van luieren; ik verlang weer naar mijn kantoorstoel en mijn werk.
Ik heb al passage genomen en ik neem ze allebei mee.
Léonie houdt, naar ze me herhaalde malen verzekerd heeft, bizonder veel van je
moeder en jij moet dan maar zien 't meisje weer tot haar positieven te brengen.
De drie geleerde heeren, de dokter van Léonie, de zenuw-man en de Professor,
heb ben een consult gehad; 't zal me natuurlijk handen vol geld kosten, maar de
uitslag is tenminste bevredigend. De zeereis zal Léonie eerder goed dan kwaad doen
en, in alle geval, uitstekend voor Clara zijn.
Daarbij komt, dat er niemand van de familie is, die iets voor ze over heeft. Nou....
en ik heb kip noch kraai, zooals ze dat noemen.
En de zaken gaan goed.... uit mijn brieven heb je kunnen zien, dat ik geld heb
kunnen krijgen en dat ik, in overleg met mijn partners, onze onderneming de
modekuur heb doen ondergaan, door er een naamlooze vennootschap van te maken.
De volgende week zal ik je een brief met instructies schrijven voor 't in orde maken
van mijn huis. Deze is al te zwaar, minstens drie dubbel port. Ja, die vrouwen kosten
je wat.
Saluut.
ADRIAAN OVERVEEN
Recensie Oost-Indische spiegel.(1972) –Rob Nieuwenhuys:
“…Van een dessa-kind heet deze roman die een vervolg krijgt in Naar Holland en terug.
De luitenant moet met ziekteverlof naar Europa en dit geeft de schrijfster de gelegenheid een ander facet te behandelen: de positie van de njai in Holland. Majin die intussen in Marie herdoopt is, volgt de Europese zeden, draagt Europese kleren in plaats van de ‘voorgeschreven livrei der njai's’ (de sarung met witte katoenen kabaja), maar ze is en blijft het simpele desa-kind dat alleen maar dienen kan.
Het tweede boek behandelt ook het leven van de zoon die zich - hij is dan twintig - zijn marginale positie bewust wordt: ‘'t Is of er twee mensen in je zijn.’ Hij neemt na de dood van zijn vader zijn moeder mee naar Indië. Hij respecteert haar en vertoont zich overal met haar: ‘Mag ik u voorstellen, ja? Mijn moeder!’ Maar Marie die weer Majin heet, voelt zich toch nooit meer dan de ‘mevrouw achter de schermen’. Ze is alleen maar blij dat ze bij haar kind kan zijn. Door de mond van Majins Hollandse vriendin spreekt Thérèse Hoven een oordeel uit: ‘... het deed haar genoegen Majin weer terug te zien en ze bedacht zich met bitterheid dat ze nooit van een blanke vriendin zoveel vriendschap en aanhankelijkheid had ondervonden als van deze eenvoudige Inlandse vrouw.’
Men ziet het, Thérèse Hoven schept wel de drama's die uit een Indische situatie voortkomen, maar bij de uitwerking ervan legt ze zich beperkingen op. Elke tegenstelling, elk conflict vindt een oplossing ten goede, al was het na de dood. Na regen komt altijd zonneschijn…”
Recensie De tijdspiegel, 1905. Derde Deel:
De Indische roman van Thérèse Hoven: Naar Holland en terug, is zeer nauw verwant met haar vorig werk: Van een Dessa-Kind, waarin het leven werd geteekend van eene njaï, die, tot eene echte mevrouw verheven, een tijdlang in eene Europeesche omgeving moest doorbrengen. Ook hier beschrijft Thérèse Hoven de lotgevallen van de Indische huishoudster van een officier. Kapitein Weytinga, die wegens ziekte met verlof naar Europa vertrekt met vrouw en kind.
Op verdienstelijke wijze weet de schrijfster ook nu de onbeholpenheid van deze Indische vrouw, Majin, d.i. op z’n Hollandsch: Marie, tegenover haar man en haar kind en de geheel Westersche omgeving, waarin zij zich nimmer zal thuis gevoelen, te teekenen. Mindere in beschaving, blijft Majin altijd de onmondige, de minderwaardige tegenover man en kind. De arme Majin bemerkt wel, dat haar toewan.
Kapitein Weytinga, dikwijls knorrig is en dat hij er spijt van heeft met zijne njaï te zijn getrouwd; en haar zoontje, haar njootje, mag niet meer hij haar blijven; dat zou niet gaan hij zoo’n Indische moeder; hij moet hij eene Hollandsche familie worden opgevoed.
Al de moreele ellende, die uit zoo’n verbintenis van een beschaafd Europeaan met eene inlandsche vrouw moet voortvloeien, is door Thérèse Hoven wel duidelijk en met schelle kleuren geteekend. Een voortreffelijke .spiegel voor jonge mannen, die, in Indië verblijf houdend, gevaar loopen zich door eene inlandsche te laten verstrikken.
Wanneer Weytinga zich weer omringd ziet door beschaafde Europeesche vrouwen, begrijpt hij niet, hoe hij ooit iets voor die Majin heeft kunnen voelen. Hoe is ’t mogelijk! Dat kleine bruine wezentje, nog lang geen veertig, schijnt nu wel afgetakeld als eene vrouw van zestig. »Ze draagt ’t haar nog altijd glad naar achteren gestreken, heel stijf getrokken en in een kondeh, zoodat haar voorhoofd heelemaal te zien komt.. . Europeesche vrouwen van haar leeftijd zien er nog zoo goed uit en weten zich zoo voordeelig te kappen en te kleeden.
Haar hals is ook zoo mager en tanig en haar slecht gemaakte kleeren hangen haar los om ’t lijf... En dan die beenige, bijna knokkelige handen en die schuifelgang .. . Nee, moois is er niet meer aan aan die baboe op z’n Zondagsch en ze is, God beter ’t, zijn vrouw ... ’t Is je een lot. . . je heele leven te moeten boeten voor een dwaasheid van je jeugd.” En hoe weet de schrijfster de gewaarwordingen van de ongelukkige Majin te teekenen! Een klein staaltje:
Mevrouw Weytinga zat allerongelukkigst, in elkander gehurkt, bij de kachel. Zoo koud ja, Golland, zoo t erlaloe koüd] En zooomsiachtig; ze hadden toch maar zoo’n klein guisje, niet eens lieelemaal 1 Woh! zoo gek . . . zooveel trap . . . trap en toch niet eens groot en geen vooren achtergalerij en geen erf... Woh!
Majin vindt zoo vreemd die eerste dagen; telkens zoo’n harde bel, weet niet wat beteekent. In Indië doen menschen toch nooit; als der visite is, komt gewoon binnen in voorgalerij en daar is wel jongen en anders roept -»spada'’, dan de jongen komt en geeft een stoel en zeg; zal wel famielje roepen En allemaal zoo’n soesah in Holland. Njo zijn school ook. Moet toch zooveel loeren; altijd maar. In Indië leer toch enkel "s morgens, hoor toch, maar hier moet ’s morgens en ’s middags en soms nog ’s avonds. Kassian, Njo wordt er higoeng van . . . Gaat niet erg goed in Holland, zoo deftige mevrouw te spelen, als je een njaï ben geweest...”
Zoo weet Thérèse Hoven moge ook haar Maleisch niet altijd even correct zijn op onderhoudende wijze het inlandsche type te teekenen en het milieu, waarin zich dat beweegt. Andere schrijfsters hebben wel getracht haar daarin na te volgen, maar zonder noemenswaardig succes. Thérèse Hoven blijft in dit genre hare bekende reputatie handhaven. Ook dit verhaal is weer vlot geschreven. Alleen is ’t wat heel lang geworden.
.
.
.
.
.
.
..
.
Zoekwoordenlijst:
Indische roman, cultuurclash, koloniale thema's, identiteitscrisis, Majin, Nederland-Indië, migratie, Thérèse Hoven, interculturele relatie, koloniale literatuur
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.