Titre
Levensdoel
Auteur
Gogh-Kaulbach, Anna van
Langue
néerlandais
Éditeur
P.N. van Kampen & Zoon, Amsterdam
Prix
€ 32,50(Excl. toute livraison)
Détails
Derde druk, z.j. [1919], 180 blz. Bordeauxroodlinnen band met goudopdruk. Lichte stootplekjes op de rand en hoekjes, Bladzijden gebruind. Band op de achterkant vage vochtplekjes.
Plus d'informations
Tekstfragment blz. 77:
“... wonderde oogen, angstig om wat komen ging, en toch met een zekere gewone nieuwsgierigheid.
‘Je moet 't vooral niet als iets verdrietigs opnemen,’ zei vader weer.
‘Dat is 't in 't geheel niet,’ vulde moeder aan, en in eens met gemaakte luchtigheid van spreken: ‘'t beteekent eigenlijk niets, je moet 't alleen maar weten.’
‘Maar wat is 't dan toch?’ vroeg Ida driftig; ze stikte nu haast in de zwoelte.
Moeder drukte haar hand vaster, terwijl vader hernam, nu met gewilde onverschilligheid: ‘Je hebt natuurlijk altijd gedacht, en we hebben 't ook altijd beschouwd, alsof je,.... hm....’ Ida voelde haar hand nog vaster geklemd.... ‘werkelijk onze dochter was.’
‘En je bent ons lieve pleegkind.’ Moeder barstte in tranen uit, sloeg haar arm om Ida's hals.
Ida bleef een oogenblik doodstil zitten, niet dadelijk begrijpend.
‘Uw pleegkind?’ zei ze toen langzaam.
‘Ja, ja, ons pleegdochtertje. De heer Straathof stond op om haar te kussen. ‘We hadden geen kinderen, en dat deed ons zoo'n verdriet.’
‘Toen hadden we besloten een kindje bij ons te nemen, en jij was toch zoo'n schatje.’
Mevrouw schreide nog en kuste Ida telkens.
‘Ziezoo, nu weet je 't,’ zei de heer Straathof heel verlicht, al zijn gewichtigheid weg nu. ‘Zie je, we moesten 't je wel zeggen, met 't oog op je trouwen.’
‘Maar ik begrijp niet goed....’ Ida keek vreemd van vader naar moeder, die toch haar ouders niet waren; ‘hoe kan dat toch?’
‘Wel, het kan best, ik zal er je eens kalm van vertellen.’
‘Heet ik geen Straathof?’
‘Nee, je heet eigenlijk Piepers; maar wat doet dat er toe?’
Piepers, Piepers, Ida Piepers, herhaalde ze stil voor zichzelf, wat was dat vreemd.
‘Toe, vertelt u dan.’
Vader nam haar andere hand, en begon nu kalm, met een klank van teederheid in zijn stem: ‘Lieve kind, we hebben je tot ons genomen, omdat we behoefte hadden aan een kindje, begrijp je? dus we houden vanzelf heel van je. We waren al acht jaar getrouwd; moeder was geopereerd, dus wisten we, dat we nooit kinderen zouden hebben, en we vonden 't erg eenzaam. We woonden toen in Amsterdam;
-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-
Recensie: Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 9 (1899) F.L. (= Frits Lapidoth)
Levensdoel, door Anna Kaulbach, Amsterdam, P.N. van Kampen de goedige, oppervlakkige mevrouw Walders, de dartele Joh en dan Eduard Sterrens.
Met enkele trekjes maakt Anna Kaulbach een persoon zoo mooi scherp af, dat de lezer hem kent als een levend mensch. Zoo ook nicht Jeanne, die lacht met i-geluidjes en overdragelijk wezen kan.... Zoo alle figuren. Wij noemen nog de oude, sombere mevrouw Sterrens, levend in afzondering in een groot, somber Amsterdamsch grachthuis.
Heerlijk zijn de kleine toetsjes aangebracht, die zoo'n mooi leven geven aan het boek. Wij kunnen niet aanhalen, maar wijzen toch even op één voorbeeld. Als Ida, thuis, opgewonden heeft verteld van haar verloving met Eduard, teekent Anna Kaulbach aan ‘ze hield even op, in eens denkend aan haar voorstelling van samen zoeken naar hun levensideaal; daar had ze sinds gisteren niet meer aan gedacht.’ (Wij cursiveeren).
Bij hoofdstuk VII begint het boek minder te worden. Er komt een vreemd element in: het wordt preêkerig en een Socialistische Catechismus blijft ons niet gespaard. Maar we moeten even wijzen op den coup de théatre van pag. 120.
Is het denkbaar dat een rechter de dwaasheid zal begaan een meisje aan te nemen en het er iedereen maar voor te laten houden dat het zijn eigen kind is? Zou dat zelfs gaan in ons kleine land? En, aangenomen dat iedereen, ook Ida, er onkundig van had kunnen blijven, zou dan de pleegvader ook nog zwijgen als de moeder van den verloofde officieel aanzoek komt doen, enkel omdat hij er zoo tegen op zag het te vertellen? Kan 't er meê door dat de pleegmoeder, nadat Ida eindelijk is ingelicht, kalmpjes opmerkt ‘'t zal hem (Eduard) natuurlijk niets kunnen schelen’ en de vader leukweg verklaart dat het eerder gezegd had moeten worden; maar ‘we zagen er eigenlijk een beetje tegen op.’ Wij gelooven niet dat we hier nog vasten grond onder de voeten hebben.
Nu is Ida dus proletariërskind. Is daarmeê nu haar medelijden met arme menschen verklaard? De schrijfster trekt deze conclusie niet. Zij weet wel dat men geen dochter van een metselaarsknecht behoeft te wezen om met heel zijn hart alles meê te voelen voor de ellende van het misdeelde volk en zij heeft zeker wel eens de handgedrukt van hoogedelgeboren ‘Socialisten’. Dat uit de lucht vallende pleegdochterschap was dus onnoodig voor den gang van het verhaal. Vooral daarom betreuren wij 't dat Ida niet de heusche dochter van het echtpaar Straathof wezen mocht.
Ida blijft van hare pleegouders veel houden, ofschoon zij bedenkt hoe het toch maar toeval was dat zij werd gekozen en niet hare zuster ‘misschien had zij er wel beter of mooier of molliger uitgezien, want ze was toen natuurlijk bekeken als koopwaar.’ Jammer dat, als Ida socialiste geworden is, Straathoff haar op ploertige wijze aan haar afkomst herinnert, ofschoon wij in hem voortdurend een goed mensch mochten zien. Trouwens, gewone lieden, niet-socialisten, kunnen, na hoofdstuk VII, geen goed meer doen.
Ida gaat haar zuster opzoeken. Deze is naaister en heeft ‘vrienden’, die haar geld geven. Ida laat haar aan haar lot over.
Misschien had ze toch wel kunnen trachten iets voor Marie te doen? Zij wil echter in 't groot werken. Dat valt niet meê. Het geven van danspartijen ten voordeele der armen vindt Ida naar. Op eene uitdeeling, meent zij dat de dames vergenoegd lachen als de kinderen zingen van eeuwige zaligheid en bedenkt zij ‘o, ja, dat was er ook nog, de godsdienst, de hoop op hemelsche zaligheid... 't was alles valschheid, leugen, menschenbedenksel, (wij cursiveeren) waarmeê de ware hooge macht van het goede niets te maken had...’ Kortom, de propagandatoon, welbekend, is in het mooie boek gekomen en gaat er nu schitteren tusschen prachtige fragmenten kunst. Jammer dat het Socialisme Ida (en Anna Kaulbach?) zoo onverdraagzaam heeft gemaakt.
Tusschen prachtige fragmenten kunst. Inderdaad! Het is ons niet mogelijk nog lang bij dit zeer opmerkelijke boek stil te staan; doch gewezen moet worden op Louise Kester en haar lamentabele geschiedenis. Anna Kaulbach heeft zich weder meesteres getoond in het schetsen van dit romanfiguurtje.
Mevrouw de weduwe Kester woont in den Haag met een dochter en een zoon. Zij heeft groot verdriet door haar kinderen. Rudolf is socialist. Hij heeft daardoor een peetoom boos gemaakt, die hem zal onterven; hij heeft een goede positie aan een dagblad opgeofferd om vrij te kunnen wezen; zijn moeder is bang dat hij nog eens in de gevangenis komt door zijn spreken op openbare bijeenkomsten... kortom, zij leeft in duizend vreezen voor hem.
Louise heeft zoo'n groot leed te dragen dat haar moeder daaronder gebukt gaat. Zij is verloofd met een goed jong mensch.
Geen van beiden hebben ze geld. En nu is haar Willem naar Transvaal gegaan, waar hij 't afschuwelijk vindt, op hoop daar een betrekking te zullen krijgen.
Slaagt hij, dan zal Louise hem volgen. In geen geval kan mevrouw Kester haar dochter ooit gelukkig zien. Als Rudolf nu eens niet zijn oom had boos gemaakt, dan zou hij geld hebben en de jonge lieden kunnen helpen. Zij verwijt het hem. Maar erger leed komt over haar kind. Louise wacht en werkt zoo hard zij kan. Ook voor arme menschen. Rudolf kan haar niet bekeeren tot het sociaaldemocratisch geloof; maar zij doet zoo veel en zoo goed zij kan Toynbee-werk. Zij verwacht heil van klassenverbroedering en niet van klassenstrijd.
Maar Willem verzwakt en zijn wil verslapt. Hij kan geen werk vinden. Het verschrikkelijk leven daar in den vreemde, onder geldwolven, die hem te slim af zijn, ver van zijn geliefde en met altijd die teleurstellingen, mat hem af tot het uiterste. Hij schiet zich dood. ‘Dacht hij dan niet aan Louise?’ roept mevrouw Kester uit, als zij de waarheid verneemt.
‘Of hij niet aan me dacht? Altijd, moeder, maar hij kon me niet bij zich laten komen... hij had geen geld, geen geld, geen geld’ schreeuwde (Louise) in telkens scheller toon... Haar huilen ging in eens over in schel lachen. ‘En ze zeggen, dat wat we vroegen maar heel gewoon was, niets bijzonders, nee, nee, gewoon geluk zooals iedereen 't vinden kan. Maar nu is 't weg, voor goed.’
En, langzamerhand, wordt de arme Louise krankzinnig.
Is het noodig ons eindoordeel over dit boek nog te formuleeren? Wij gelooven het niet. Anna Kaulbach heeft er mede willen bewijzen... wat doet het er toe? Maar ze heeft (en dit beteekent veel meer in de schatting der beoordeelaars van kunstwerken) schitterend bewezen dat zij voortaan moet worden geteld bij de allerbeste Nederlandsche prozaschrijvers, bij de zeer goede Nederlandsche romanciers.
“... wonderde oogen, angstig om wat komen ging, en toch met een zekere gewone nieuwsgierigheid.
‘Je moet 't vooral niet als iets verdrietigs opnemen,’ zei vader weer.
‘Dat is 't in 't geheel niet,’ vulde moeder aan, en in eens met gemaakte luchtigheid van spreken: ‘'t beteekent eigenlijk niets, je moet 't alleen maar weten.’
‘Maar wat is 't dan toch?’ vroeg Ida driftig; ze stikte nu haast in de zwoelte.
Moeder drukte haar hand vaster, terwijl vader hernam, nu met gewilde onverschilligheid: ‘Je hebt natuurlijk altijd gedacht, en we hebben 't ook altijd beschouwd, alsof je,.... hm....’ Ida voelde haar hand nog vaster geklemd.... ‘werkelijk onze dochter was.’
‘En je bent ons lieve pleegkind.’ Moeder barstte in tranen uit, sloeg haar arm om Ida's hals.
Ida bleef een oogenblik doodstil zitten, niet dadelijk begrijpend.
‘Uw pleegkind?’ zei ze toen langzaam.
‘Ja, ja, ons pleegdochtertje. De heer Straathof stond op om haar te kussen. ‘We hadden geen kinderen, en dat deed ons zoo'n verdriet.’
‘Toen hadden we besloten een kindje bij ons te nemen, en jij was toch zoo'n schatje.’
Mevrouw schreide nog en kuste Ida telkens.
‘Ziezoo, nu weet je 't,’ zei de heer Straathof heel verlicht, al zijn gewichtigheid weg nu. ‘Zie je, we moesten 't je wel zeggen, met 't oog op je trouwen.’
‘Maar ik begrijp niet goed....’ Ida keek vreemd van vader naar moeder, die toch haar ouders niet waren; ‘hoe kan dat toch?’
‘Wel, het kan best, ik zal er je eens kalm van vertellen.’
‘Heet ik geen Straathof?’
‘Nee, je heet eigenlijk Piepers; maar wat doet dat er toe?’
Piepers, Piepers, Ida Piepers, herhaalde ze stil voor zichzelf, wat was dat vreemd.
‘Toe, vertelt u dan.’
Vader nam haar andere hand, en begon nu kalm, met een klank van teederheid in zijn stem: ‘Lieve kind, we hebben je tot ons genomen, omdat we behoefte hadden aan een kindje, begrijp je? dus we houden vanzelf heel van je. We waren al acht jaar getrouwd; moeder was geopereerd, dus wisten we, dat we nooit kinderen zouden hebben, en we vonden 't erg eenzaam. We woonden toen in Amsterdam;
-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-
Recensie: Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift. Jaargang 9 (1899) F.L. (= Frits Lapidoth)
Levensdoel, door Anna Kaulbach, Amsterdam, P.N. van Kampen de goedige, oppervlakkige mevrouw Walders, de dartele Joh en dan Eduard Sterrens.
Met enkele trekjes maakt Anna Kaulbach een persoon zoo mooi scherp af, dat de lezer hem kent als een levend mensch. Zoo ook nicht Jeanne, die lacht met i-geluidjes en overdragelijk wezen kan.... Zoo alle figuren. Wij noemen nog de oude, sombere mevrouw Sterrens, levend in afzondering in een groot, somber Amsterdamsch grachthuis.
Heerlijk zijn de kleine toetsjes aangebracht, die zoo'n mooi leven geven aan het boek. Wij kunnen niet aanhalen, maar wijzen toch even op één voorbeeld. Als Ida, thuis, opgewonden heeft verteld van haar verloving met Eduard, teekent Anna Kaulbach aan ‘ze hield even op, in eens denkend aan haar voorstelling van samen zoeken naar hun levensideaal; daar had ze sinds gisteren niet meer aan gedacht.’ (Wij cursiveeren).
Bij hoofdstuk VII begint het boek minder te worden. Er komt een vreemd element in: het wordt preêkerig en een Socialistische Catechismus blijft ons niet gespaard. Maar we moeten even wijzen op den coup de théatre van pag. 120.
Is het denkbaar dat een rechter de dwaasheid zal begaan een meisje aan te nemen en het er iedereen maar voor te laten houden dat het zijn eigen kind is? Zou dat zelfs gaan in ons kleine land? En, aangenomen dat iedereen, ook Ida, er onkundig van had kunnen blijven, zou dan de pleegvader ook nog zwijgen als de moeder van den verloofde officieel aanzoek komt doen, enkel omdat hij er zoo tegen op zag het te vertellen? Kan 't er meê door dat de pleegmoeder, nadat Ida eindelijk is ingelicht, kalmpjes opmerkt ‘'t zal hem (Eduard) natuurlijk niets kunnen schelen’ en de vader leukweg verklaart dat het eerder gezegd had moeten worden; maar ‘we zagen er eigenlijk een beetje tegen op.’ Wij gelooven niet dat we hier nog vasten grond onder de voeten hebben.
Nu is Ida dus proletariërskind. Is daarmeê nu haar medelijden met arme menschen verklaard? De schrijfster trekt deze conclusie niet. Zij weet wel dat men geen dochter van een metselaarsknecht behoeft te wezen om met heel zijn hart alles meê te voelen voor de ellende van het misdeelde volk en zij heeft zeker wel eens de handgedrukt van hoogedelgeboren ‘Socialisten’. Dat uit de lucht vallende pleegdochterschap was dus onnoodig voor den gang van het verhaal. Vooral daarom betreuren wij 't dat Ida niet de heusche dochter van het echtpaar Straathof wezen mocht.
Ida blijft van hare pleegouders veel houden, ofschoon zij bedenkt hoe het toch maar toeval was dat zij werd gekozen en niet hare zuster ‘misschien had zij er wel beter of mooier of molliger uitgezien, want ze was toen natuurlijk bekeken als koopwaar.’ Jammer dat, als Ida socialiste geworden is, Straathoff haar op ploertige wijze aan haar afkomst herinnert, ofschoon wij in hem voortdurend een goed mensch mochten zien. Trouwens, gewone lieden, niet-socialisten, kunnen, na hoofdstuk VII, geen goed meer doen.
Ida gaat haar zuster opzoeken. Deze is naaister en heeft ‘vrienden’, die haar geld geven. Ida laat haar aan haar lot over.
Misschien had ze toch wel kunnen trachten iets voor Marie te doen? Zij wil echter in 't groot werken. Dat valt niet meê. Het geven van danspartijen ten voordeele der armen vindt Ida naar. Op eene uitdeeling, meent zij dat de dames vergenoegd lachen als de kinderen zingen van eeuwige zaligheid en bedenkt zij ‘o, ja, dat was er ook nog, de godsdienst, de hoop op hemelsche zaligheid... 't was alles valschheid, leugen, menschenbedenksel, (wij cursiveeren) waarmeê de ware hooge macht van het goede niets te maken had...’ Kortom, de propagandatoon, welbekend, is in het mooie boek gekomen en gaat er nu schitteren tusschen prachtige fragmenten kunst. Jammer dat het Socialisme Ida (en Anna Kaulbach?) zoo onverdraagzaam heeft gemaakt.
Tusschen prachtige fragmenten kunst. Inderdaad! Het is ons niet mogelijk nog lang bij dit zeer opmerkelijke boek stil te staan; doch gewezen moet worden op Louise Kester en haar lamentabele geschiedenis. Anna Kaulbach heeft zich weder meesteres getoond in het schetsen van dit romanfiguurtje.
Mevrouw de weduwe Kester woont in den Haag met een dochter en een zoon. Zij heeft groot verdriet door haar kinderen. Rudolf is socialist. Hij heeft daardoor een peetoom boos gemaakt, die hem zal onterven; hij heeft een goede positie aan een dagblad opgeofferd om vrij te kunnen wezen; zijn moeder is bang dat hij nog eens in de gevangenis komt door zijn spreken op openbare bijeenkomsten... kortom, zij leeft in duizend vreezen voor hem.
Louise heeft zoo'n groot leed te dragen dat haar moeder daaronder gebukt gaat. Zij is verloofd met een goed jong mensch.
Geen van beiden hebben ze geld. En nu is haar Willem naar Transvaal gegaan, waar hij 't afschuwelijk vindt, op hoop daar een betrekking te zullen krijgen.
Slaagt hij, dan zal Louise hem volgen. In geen geval kan mevrouw Kester haar dochter ooit gelukkig zien. Als Rudolf nu eens niet zijn oom had boos gemaakt, dan zou hij geld hebben en de jonge lieden kunnen helpen. Zij verwijt het hem. Maar erger leed komt over haar kind. Louise wacht en werkt zoo hard zij kan. Ook voor arme menschen. Rudolf kan haar niet bekeeren tot het sociaaldemocratisch geloof; maar zij doet zoo veel en zoo goed zij kan Toynbee-werk. Zij verwacht heil van klassenverbroedering en niet van klassenstrijd.
Maar Willem verzwakt en zijn wil verslapt. Hij kan geen werk vinden. Het verschrikkelijk leven daar in den vreemde, onder geldwolven, die hem te slim af zijn, ver van zijn geliefde en met altijd die teleurstellingen, mat hem af tot het uiterste. Hij schiet zich dood. ‘Dacht hij dan niet aan Louise?’ roept mevrouw Kester uit, als zij de waarheid verneemt.
‘Of hij niet aan me dacht? Altijd, moeder, maar hij kon me niet bij zich laten komen... hij had geen geld, geen geld, geen geld’ schreeuwde (Louise) in telkens scheller toon... Haar huilen ging in eens over in schel lachen. ‘En ze zeggen, dat wat we vroegen maar heel gewoon was, niets bijzonders, nee, nee, gewoon geluk zooals iedereen 't vinden kan. Maar nu is 't weg, voor goed.’
En, langzamerhand, wordt de arme Louise krankzinnig.
Is het noodig ons eindoordeel over dit boek nog te formuleeren? Wij gelooven het niet. Anna Kaulbach heeft er mede willen bewijzen... wat doet het er toe? Maar ze heeft (en dit beteekent veel meer in de schatting der beoordeelaars van kunstwerken) schitterend bewezen dat zij voortaan moet worden geteld bij de allerbeste Nederlandsche prozaschrijvers, bij de zeer goede Nederlandsche romanciers.
Images
Lilith
Den Bosch 
Beste Boekenliefhebber
Fijn dat u een kijkje neemt in ons boekwinkeltje Lilith in Den Bosch.
Wij reageren altijd zo snel mogelijk op bestellingen. Heeft u binnen drie dagen geen reactie van ons ontvangen dan is onze nota mogelijk in uw spam-box (ongewenste email) geland.
We streven naar zo goed mogelijke beschrijvingen van de boeken. Kleine onvolkomenheden als potloodmarkeringen of namen en stempels van vorige eigenaren worden niet altijd vermeld. Wilt u zekerheid over de kwaliteit van een boek, dan kunt u ons daarover mailen. Op verzoek sturen we extra foto's.
Voor boeken die als brievenbuspakket binnen Nederland kunnen worden verstuurd bedragen de verzendkosten 3,95 euro (PostNL) Verzenden van boeken binnen Nederland per pakketpost kost 6,50 bij DHL. Ophalen van boeken is mogelijk na afspraak.
Een greep uit de mogelijke verzendtarieven:
Nederland
Postnl brievenbuspakket €3,95 (tot max. 28 mm dikte
Postnl pakket €7,00
DHL pakket €6,95
DHL afhaalpunt €4,45
België DPD pakket €8,88, klein pakket minder dan 3 kilo) €7,80
Postnl €9,00
Duitsland
DPD klein pakket tot 3kg €7,60 groot €9,90. PostNL €11,50.
Betalen vanuit het buitenland werkt zo:
Voor een betaling aan Antiquariaat Lilith met het IBAN NL27 INGB 0006 6508 24, volg je deze stappen:
Via Online Bankieren:
1. Log in op je online bankomgeving.
2. Kies voor een SEPA-overschrijving (normaal gesproken de standaardoptie voor Europese overschrijvingen).
3. Vul de volgende gegevens in:
1. IBAN: NL27 INGB 0006 6508 24
2. Naam van de ontvanger: Antiquariaat Lilith
3. BIC (optioneel): ING Bank heeft als BIC-code INGBNL2A, (maar dit is meestal niet vereist voor een SEPA-overschrijving.)
4. Vul het bedrag in.
5. Omschrijving/referentie: in dit geval: 4/10/24 1
6. Valuta: Dit zal automatisch in euro zijn.
7. Datum van uitvoering: Kies of je de betaling onmiddellijk of op een latere datum wilt uitvoeren.
8. Controleer alle gegevens en bevestig de betaling.
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Lilith
- Après votre commande vous et Lilith recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Lilith
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Lilith peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.